All inclusive

All inclusive

Egypte: land van duikvakanties, strandluieren en vooral all inclusive eten en drinken voor het liefst zo weinig mogelijk geld. Een land met ruim 78 miljoen inwoners die voor een groot deel in de steden wonen omdat de armoe ze van het platteland heeft weggejaagd. En in die onmetelijke Sinaïwoestijn is het slecht blakeren onder de koperen ploert die er al het leven verschroeit.

Egypte: het land waar Mohamed Ali tussen 1805 en 1848 de machtigste man van het land was en hoewel hij zich redelijk omhooggevallen gedroeg, was hij ook goed voor het land: er ontstond een spoorwegnet, er werden kanalen aangelegd en hij ontwikkelde en stimuleerde de landbouw. Zijn dynastie werd voortgezet door zijn zonen en kleinzoons maar in 1952 was het over. Het land morde en kwam in opstand en in 1953 werd Egypte een republiek. Presidenten als Nasser en Sadat bestuurden op min of meer succesvolle wijze het land waar ooit farao’s letterlijk de scepter zwaaiden. Waar katten goden waren en waar natuurlijk Cleopatra het levenslicht zag. Egypte werd het land waarvan we allemaal dachten dat het misschien toch westerser was dan we hadden gedacht. De belangrijkste godsdienst in Egypte is de islam. Hoewel er vrijheid van godsdienst in de grondwet wordt gepredikt, wordt dit door de bevolking niet zo ervaren. Zes procent van de bevolking is aanhanger van de Koptische kerk, gevolgd door ongeveer 250.000 christenen.

Onder leiding van Moebarak werd zelfs de oorlog met Israël beëindigd, mede onder grote druk van de Amerikanen. We gingen er steeds vaker op vakantie, maakten een Nijlcruise en brandden ons velletje bruin onder de zon van Hurghada of Sharm el Sheikh. Nee, dat Egypte was nog niet zo’n verkeerd land. Aardige bedienden ook altijd in het hotel, blij al met een fooi van twee kwartjes. Dat die twee kwartjes het inkomen van rond de honderd euro in de maand hoognodig moesten aanvullen, ach daar hadden ze toch wel genoeg aan? Nee, ze hadden toch niet zo veel nodig, zeg nou zelf voor een drol en een cent koop je er al diarreepillen. Nee, dat lage salaris dat dekt vast wel de kosten voor het levensonderhoud. We boeken volgend jaar nog een keertje, dan steunen we het toerisme er ook nog een beetje. Een kleine dertien miljoen mensen zijn het jaarlijks met ons eens en leggen er 12 miljard Amerikaanse dollars neer.

Egypte: het land waarvan we deze week met bloedend hart de beelden op onze plasmaschermen zagen. Het land waarvan we niet wisten dat er onderhuids zo veel moed en dapperheid in de mensen zat. Het land dat nu geen toerist weet te boeien, tenzij je die handeling letterlijk neemt en waarvan de bevolking door haar vrijheid op te eisen, de gesel en de knoet van armoe en honger over zich heeft afgeroepen. Want die miljoenen toeristen die normaal het land jaarlijks bezoeken, komen voorlopig niet.

Arm Egypte, waar moeders hun zonen in grote angst de straat zien opgaan, niet wetend of ze nog thuiskomen. Waar woede om onderdrukking en onrechtvaardigheid het wint van de angst om zich daartegen te verweren. Want het is geen breiwerkje waarbij je door insteken, doorhalen en af laten glijden een stukje verder komt. Nee, je kunt Moebarak laten afglijden, dat wil nog niet zeggen dat je dan precies de steek verder komt die je voor ogen had.
In dat licht rest ons diep respect voor de moed van de goedwillende Egyptenaar en mededogen met zijn landgenoten die zich uit honger en armoede hebben laten verleiden om tegen betalen, de lont in het kruitvat te steken. En eens te meer waardeer ik ons eigen land waar vrijheid van meningsuiting een hoog goed is. Gelukkig maar, anders had ik natuurlijk nooit deze Putten uit het weeknieuws kunnen schrijven.

Rijk Nederland, arm Egypte.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top