Anst voor enge beestjes en hoe je daar mee om kan gaan

Hoe je ook om kan gaan met je angst voor enge beestjes. Zie het als een methode. Een methode die wellicht niet voor iedereen werkt, maar toch het proberen waard is 😉 .

Angst voor enge beestjes

Als kind was ik vreselijk bang voor spinnen en andere enge beestjes, een onredelijke ongegronde angst. Er had er nog nooit eentje een hapje uit mij genomen. Desondanks beschouwde ik ze als de vijand.

Nu ik groot ben redt mijn ratio mij. Als ik er een zie reageert mijn amygdala direct. “Een spin, pas op, levensgevaar!”, de rest van het lichaam reageert door in een staat van alertheid te schieten. We zijn klaar voor oorlog. En dat gebeurt uiteraard bij alle enge beestjes.

De ratio

Dan komt een meer actueel gedeelte van mijn hersenen in werking, het stelt het reptielenbrein gerust. “In Nederland komen geen gevaarlijke beestjes voor. Bovendien, deze spin, ze heeft er zelf ook niet voor gekozen om er zo uit te zien. Ze bijt niet, ze prikt niet, ze zoekt een mug!”

Een beetje gerust ontspan ik, mijn ogen nog wel op het monster gericht. “Een spin hoort buiten, meer kans op muggen, minder kans dat ze in je jaszak kruipt.” Doodmaken doe ik niet aan, halve boeddhist als ik ben. Ik zeg specifiek een halve, want een mug moet plat, die kun je niet vangen. Daarna zeg ik overigens wel sorry tegen de mug. Alsof dat uitmaakt.

Lees ook: angst om te falen, dit kan je er tegen doen

Enge beestjes in het buitenland

Op mijn reizen ben ik inmiddels in veel landen geweest waar enge beestjes snackjes zijn. Platgeslagen kikkers, eieren met ongeboren kuikentjes er in als sateetje aan een stokje geregen, maden, sprinkhanen en torren.

Ik heb ze zelfs geprobeerd, echt waar. Ik griezelde, maar ik zag een klein kindje maaien eten alsof het chipjes waren. Toen moest ik wel, anders was ik een lafbek.

Maar het hoogtepunt, of dieptepunt, je mag kiezen is Spidervillage in Cambodja. Daar is een grote markt, en daar frituren ze vogelspinnen, bakken vol! Lekker voor bij de t.v. Met handenvol werden ze in de kokende olie geworpen. Opkrullend tot een zwart frommeltje. En mensen kochten ze ook daadwerkelijk. Vier in een plastic zakje. Wilt u er zegeltjes bij? Niet nodig om te vermelden dat ik verstek heb laten gaan he?

enge beestjes

Hoe ik enge beestjes vang

Maar goed, een spin moet buiten. Met de hand pakken is een brug te ver. Ik pak dus iets groots van stof, een trui bijvoorbeeld. Die gooi ik er overheen. Dan pak ik de trui, met spin en al beet en die smijt ik hysterisch uit het raam. Prima strategie! Niemand raakt gewond, een win win situatie. Dit doe ik al jaren zo.

Maar toen was ik alleen in Indonesië, op mijn hotelkamer. Aangezien ik net onder de douche vandaan kwam liep ik poedelnaakt rond. Tralalala, happy happy! Tot ik dus een kakkerlak zag, ter grootte van een skateboard. Crisis! Maar ik wist hoe de draak te verslaan, geen nood. Even een kleine kalmte meditatie, een bezinningsmoment. Ik pakte het witte laken van mijn eenzame tweepersoonsbed. Gooide het over de lak heen. Greep de hele prop en gevangen was het beest! Grote grijns.

Vanwege de airco stond er echter geen raam open en de deur was uiteraard ook dicht. Bovendien was ik heel erg bloot. Als ik de prop terug op de grond ging neerleggen liep de kakkerlak er uit, richting mijn tas om heel hard eitjes te gaan leggen.

Ik moest dus het laken de deur uit krijgen. Ik friemelde met mijn elleboog de deur open en met een kreet smeet ik laken en het enge beest de gang op. Alwaar een Maleisische familie zat te picknicken, volledig gekleed met hoofddoek en al. Op de gang eten is daar schijnbaar gewoon. Ik weet niet of ze meer schrokken van mij of van het beest. Snel de deur dicht en innerlijk een heel klein beetje huilen. Gelukkig kent niemand mij daar. Maar ik weet zeker dat ze gezegd hebben, :”Dat is zeker normaal, in Nederland. Helemaal gestoord die lui!”

Shutterstock foto van enge beestjes door blueart5758

 

Grandma at work, thats me! Moeder van twee prachtige vrouwen ben ik en oma van twee jongens en een meisje. Ik heb de liefste vriend van de wereld. Ik werk als sociotherapeut in een tbs kliniek, maar nu even niet. Ik ben gedetacheerd bij coa en ik mag even met asielzoekers werken. (ik schilder nog wel avondjes met tbs patienten) . Reizen is mijn grote passie, eind van het jaar ga ik een paar maanden het land uit. Uiteraard hou ik ook ontzettend veel van schrijven.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top