Arrogantie

Arrogantie het riool in

Dit was wat mij betreft de week van de arrogantie. Welke krant ik ook opensloeg en wat ik ook hoorde, het gonsde steeds maar weer: arrogantie. Dat Khadaffi de arrogantie tot ongekende hoogte heeft gebracht en een nieuwe betekenis aan het begrip spuugtelevisie toevoegde mag duidelijk zijn. Zijn spugende woorden van zelfoverschatting heb ik met een vochtig doekje van mijn beeldscherm afgeveegd en dat netjes in de prullenbak gekieperd. Nee, niet in het riool dat soort doekjes, ik durf ze zelfs niet meer in het toilet te gebruiken. Het aantal rollen toiletpapier hier in huis overstijgt het gebruik van de flesjes Breezer van de gemiddelde tiener.

Jaarlijks mikken we zoveel dingen in het riool dat er 300.000 verstoppingen moeten worden opgelost. Hetgeen ertoe leidt dat op uw afrekening een deel van de 25 miljoen euro die dat kost, wordt verrekend… Maar goed, mijn tv-scherm was weer schoon en ik dacht na over wat arrogantie met een mens doet. Niet veel moois concludeerde ik.

Zelf kiezen

En die gedachte bleef dus hangen. Zeker toen ik alle hektiek rondom de verkiezingen voor de provinciale staten over datzelfde schoongemaakte beeldscherm zag rollen. Geannexeerd, zeg maar gekaapt en geroofd door landelijke politici die in hun onstuitbare arrogantie denken dat ze ons kunnen blijven voorhouden dat ze het beste met ons voorhebben terwijl geen van hen ook maar iets te zoeken heeft in het provinciale bestuur.

Maar ja die Eerste Kamer verkiezingen straks in mei, daar maken ze zich zorgen om. Simpele oplossing: kom van je ivoren Haagse toren en dicht ons als volk het vermogen toe om zelf onze Eerste Kamerleden te kiezen. Kunnen we best zelf hoor, dames en heren van het pluche!
Onze Eerste Kamer heeft 75 zetels en dat zijn er 25 meer dan oorspronkelijk want tot 1956 waren er 50 senatoren in de Eerste Kamer der Staten Generaal zoals de kamer officieel heet. Tot 1848 koos overigens de koning de leden, maar in dat jaar was er een grondwetsherziening en vanaf dat moment was de eer aan de leden van Provinciale Staten. En vanaf dat moment werden wij als kiezer wel heel erg interessant. Want als wij nou maar als keurig gehoorzamend kiesvee gaan stemmen, dan bepalen anderen wel wie er in de Eerste Kamer komen.

Een vergaande vorm van arrogantie: alsof ons het denkvermogen ontbreekt om zelf onze vertegenwoordigers te kiezen. Overigens werd in 1983 nóg een wijziging doorgevoerd: statenleden mochten tot dat moment zes jaar blijven, dat zijn er nu nog maar vier. Om de doorstroming te vergemakkelijken, kozen de provincies elke drie de helft van de Eerste Kamer.

Dom of overschat?

Vandaag kopten de kranten (wat een dooddoener eigenlijk zo’n uitdrukking) over de mislukte poging om in Libië een aantal mensen op te halen. Te ‘bevrijden’ stond er in de krant. En dan is het ene commentaar nog niet uitgesproken of de andere haaks daarop staande mening wordt alweer gegeven. En weer bekruipt mij het gevoel dat enige terughoudendheid op zijn plaats is. Want word je deskundiger van het feit dat je durft te zeggen dat de regering de gevangenneming van de militairen tot na de verkiezingen geheim heeft gehouden? Nee, voor mij ben je een arrogante blater die zou moeten weten dat stille diplomatie in dit soort gevallen een hele goede optie is gebleken.
Ben je slim als je meteen roept dat het wel heel stom was om dit zo te doen? Nee, want je kent de details niet en ik vind het behoorlijk overmoedig om vanuit je veilige stoel dit soort dingen te roepen. Of het dom was, overmoedig, verstandig maar verkeerd uitgevoerd: wacht maar eens rustig af en begin nu niet meteen te roepen dat ze het wel in de doofpot zullen stoppen want zelfs dat vind ik vandaag een mening die wel enige bescheidenheid kan gebruiken.
Zo arrogant ben ik dan ook wel weer.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top