(Bijna) alles is nieuw

Mijn zoon. Drie weken woont hij nu bij ons en het is alsof het nooit anders geweest is. Na vijf jaar kunnen we ook doordeweeks weer samen ontbijten en zwaai ik hem uit als hij naar school gaat. Ik merk dat ik dat gemist heb, wat uiteraard heel logisch is. Dus hoe mooi is het voor mij om dit weer te mogen ervaren.

Nu hij drie dagen met school op kamp is, mis ik hem. Ik betrap me erop dat ik de tijd in de gaten hou, want normaliter komt hij zo en zo laat thuis uit school. En dat ik gisteravond geen brood hoefde te smeren, was vreemd. Het verbaast me hoe snel ik aan de nieuwe situatie gewend ben. Twee weken terug moest ik nog enorm wennen aan het nieuwe ritme en nu blijk ik er al helemaal in te zitten.

Maar momenteel voelt het wat vreemd, nu hij weg is. Gisteren heb ik hem en zijn spullen naar school gebracht. Met 3 klassen in 2 bussen vertrokken ze voor het schoolkamp naar ergens in Limburg. Mobieltjes en andere apparaten werden verzocht thuis te laten. Geen contact dus met het thuisfront. Ik begrijp dat wel, het leidt natuurlijk alleen maar af. Bij de geplande activiteiten, waarvan eentje met als thema “vriendschap”, moeten de kinderen zich open kunnen stellen en niet steeds bezig zijn met hun “speeltjes”.

Toch vind ik het lastig. Ik heb me vandaag zo vaak afgevraagd hoe het nu met mijn zoon zou gaan. Hij komt van een school in een dorp (weliswaar een groot dorp maar toch) en zit nu op een school in een grote stad. Aan de rand van die stad, dat wel, maar met klasgenoten die toch stads zijn.
De nieuwe school eist gewenning en aanpassing. In plaats van een vaste leraar of lerares zijn er nu meerdere en met de één klikt het beter dan met de ander. Het huiswerk, dat best wel veel is, zeker als je het niet gewend bent. En de klasgenoten. Hij kent niemand, terwijl andere kinderen in de klas dat voordeel wel hebben. Dat valt niet mee, maar hij slaat zich er doorheen. Toch heeft al het nieuwe zijn weerslag, want afgelopen vrijdag zat hij er helemaal doorheen. Gelukkig klaarde hij in het weekend weer op en maandag ging hij zonder mokken weer op pad. Nou ja, met uitzondering dan over zijn onnoemelijk zware rugtas vol boeken….

En nu is hij dus op kamp. Ik hoop dat dat ene thema goed aanslaat en dat hij hier de basis kan leggen voor een fijne vriendschap. Liefst eentje waaraan hij de komende zes jaar veel heeft. Dat gun ik hem zo.

Het is afwachten. Vrijdagmiddag komen ze terug. Ik ben benieuwd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here