Dat houden we er in!

Als klein meisje was ik dol op bepaalde tradities die er in de loop van de jaren bij ons thuis waren ingesleten. Zo stond mijn vader met Kerst steevast kaasfondue te koken, mochten wij met onze verjaardag altijd kiezen wat we gingen eten en versierden we met Palmpasen kruisen. Daar werden dan onder andere spekjes aangehangen die we pas een week later, met Pasen, mochten opeten. Aangezien er bijna nooit snoep in huis was, was dat nog een beste opgave. Maar het lukte elk jaar weer!

Een aantal van die tradities wil ik met liefde overnemen en voortzetten. Op de ochtend van mijn verjaardag gezellig bij mijn ouders in bed kruipen en daar cadeaus openmaken – daar bewaar ik nog hele mooie herinneringen aan. De eindeloze zomervakanties die met het hele gezin op de fiets werden doorgebracht. Het hele land hebben we doorgefietst. Vooral de Veluwe was favoriet en dan bij voorkeur de onbekende zandweggetjes die je alleen op stafkaarten vindt.

Het geheugen kan raar werken. Ik probeer mij tradities te herinneren, dingen die regelmatig terugkeerden en herinner mij die keer dat ik met mijn vader mee mocht naar college. In de collegebanken vermaakte ik mij uitstekend met mijn barbies. In gedachten krijg ik weer van een Indonesisch meisje – dochter van vrienden van mijn ouders – een mooie haarspeld met een wit hoedje. Jaren later is die speld gesneuveld en gebruik ik het hoedje voor mijn barbies. Opnieuw proef ik voor het eerst echte pepernoten, gekregen van een tante van mijn vader. Ik zit weer op zolder in de hut die ik maakte door een groot laken over mijn moeders wasrek te gooien. Weer loop ik op de terugweg van huis naar school de Wereldwinkel in om met mijn moeder te kletsen.

Voor Thijmen hoop ik dat hij later ook zulke herinneringen heeft aan zijn jeugd. Dat hij over 25 jaar terugkijkt en constateert dat hij een leuke, onbezorgde jeugd heeft gehad. Met herinneringen aan eindeloze zomervakanties en knusse winterdagen. Aan mij zal het niet liggen, ik ga er mijn uiterste best voor doen. De verjaardagstradities die mijn ouders begonnen wil ik overnemen. Ik kijk er nu al naar uit om hem op de ochtend van zijn eerste verjaardag bij ons in bed te nemen en zijn eerste cadeau te geven. Eén traditie heb ik nu alvast voortgezet. Zo af en toe zong mijn moeder voor mij een heel mooi slaapliedje, De bloempjes gingen slapen. Deze was bij mij ver favoriet en nog steeds vind ik het een heel mooi liedje.

Regelmatig zing ik het nu voor Thijmen. Zodra hij de eerste woorden hoort, herkent hij het inmiddels en begint hij heel lief te lachen. Helaas ken ik alleen het eerste couplet uit mijn hoofd, maar dat maakt hem niet uit. Hij blijft lachen en wordt er rustig van – kennelijk vindt hij het nu al net zo mooi als ik. Die lach van hem als hij de eerste tonen hoort is onbetaalbaar. Dat houden we er in!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top