De fluitketel van ma, door Ellen Dros

Mijn moeder woont sinds kort in een verzorgingstehuis en dat wilde ZIJ al heel lang maar mijn vader niet. “Ik ga niet tussen al die oude mensen zitten”, riep hij nog op 80 jarige leeftijd. Nee… tussen zes plankjes zouden we hem uit dat huis moeten dragen, want hij ging NIET! Maar helaas liep alles anders, want ruim vijf maanden geleden kreeg hij een zware hersenbloeding en vijf weken geleden is hij overleden.

Omdat mijn vader altijd voor mijn moeder had gezorgd en dat toen niet meer kon,  ontstond er opeens een groot probleem. “Hoe moest het nu met ma?”

Als snel werd duidelijk dat het beter zou zijn als zij in een verzorgingstehuis zou gaan wonen, maar zo makkelijk ging dat niet. Er zijn namelijk vreselijk lange wachtlijsten.

We schakelden dus de thuiszorg in en sliepen er om de beurt bij haar. Dat ging even goed, maar het heen en weer gereis tussen het verpleegtehuis van mijn vader en het ouderlijk huis brak ons uiteindelijk op. Ook het thuisfront begon tegen te stribbelen, want hoe lang zou dit nog gaan duren? Toen kwam het verlossende telefoontje dat er een appartementje vrij kwam en vol goede moed begonnen we met inpakken. “Moet dit mee, Ma?”, vroegen we haar vaak en dan zag je haar denken als we weer eens een kostbaar en lang bewaard vaasje omhoog hielden. Drie dagen hebben we erover gedaan en de vierde dag boorde mijn zwager nog zeker 50 gaatjes om alles op te hangen. Nu wordt er goed voor haar gezorgd en dat is voor ons een hele opluchting.

Bovendien zit ze er prachtig bij in al haar vertrouwde spulletjes, maar mist ze mijn vader vreselijk. Gelukkig komt er regelmatig iemand van de verzorging langs om even te kijken, maar dat vindt ze eigenlijk maar niks. “Ze zijn gewoon nieuwsgierig” en “het is helemaal niet nodig” mopperde ze al na de eerste dag. “Dat doen ze met alle nieuwe bewoners ma”, suste ik haar en toen was het goed. Gelukkig doen ze het altijd en daar zijn we tot op de dag van vandaag nog steeds blij mee. Het heeft al een ramp voorkomen, want omdat ze geen gas meer had, kochten we voor haar een waterkoker. Op zich heel handig voor ons, maar zij moest er vreselijk aan wennen  en miste haar vertrouwde fluitketeltje.

Toen iedereen weg was en zij die ochtend voor het eerst zelf een kopje thee wilde gaan zetten, vulde ze de waterkoker via de kraan door de kleine opening. Dat het dekseltje open kon hadden we haar vergeten uit te leggen. Ze keek om zich heen en moet toen hebben gedacht: “Wat nu?” Gelukkig zag ze het elektrische kookplaatje op het aanrecht staan en dat kende ze. Ze zette de waterkoker daar dus op en… net op het moment dat ze de knop om wilde draaien, kwam er gelukkig zo’n nieuwsgierige verzorgster binnen. Pfff…. Wat een geluk!

Mijn naam is Ellen Dros, ik ben een representatieve, extraverte vrouw van 50+ en getrouwd met Marc. Samen met onze twee dochters: Daniek (1995) en Marloes (1999) wonen we in het oosten van het land en hebben we een (Perzische) poes genaamd: Xsara-Jane en een vijver vol vissen.

Ik werk parttime met veel plezier als tandartsassistente en voor de overige uren zorg ik voor mijn gezin en schrijf ik columns en (kinder)toneelstukken. Inmiddels zijn er al diverse toneelstukken uitgegeven via www.cts-producties.nl en worden deze o.a. gebruikt op scholen en toneelverenigingen in Nederland en België. In het verleden heb ik ook geregisseerd en gespeeld bij een amateur toneelgezelschap en organiseerde/presenteerde ik vele jaren de Sinterklaas intocht in mijn woonplaats.

Inmiddels zijn onze dochters geen kinderen meer en heeft ook mama andere interesses gekregen. Samen met met mijn jongste dochter heb ik mijn oude hobby van poppenhuizen en miniaturen weer opgepakt en ga ik met haar gezellig naar beurzen in het hele land.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top