de grap voor pap….

Het is eind maart en samen met mijn dochters ben ik op weg naar Utrecht om mijn moeder (en hun oma) met een bezoek te vereren. Zij gaan vaak met me mee,

maar soms is het een beetje saai, daarom combineren we het meestal met een bezoekje aan een winkelcentrum of de stad. Dit keer staat het tuincentrum op ons programma, omdat ik dan gelijk wat plantjes kan kopen voor een vriendin die de volgende dag jarig is. Het is er gezellig en er zijn leuke dingen te zien voor de lente, iedereen zit er met smart op te wachten. Helaas is het nog steeds erg koud en daarom is het er rustig. Op ons gemak bekijken we alles en zoeken een paar mooie paarse en witte plantjes uit, want dat stond op haar verlanglijstje. Op de afdeling woonaccessoires kijken de dames hun ogen uit, maar helaas is hun zakgeld voor de maand al op en blijft het bij kijken. Dan komen we op de dierenafdeling en opeens ziet mijn jongste dochter iets wat ze al heel lang en graag wilde hebben. Een prachtige nep cavia kijkt ons met glimmende oogjes vanaf de plank olijk aan en hij is (echt waar!) bijna niet van echt te onderscheiden. Natuurlijk wil zij het allerliefst een echte, want “Loekie”, haar caviaatje, die een jaar geleden op zeer hoge leeftijd is overleden, mist zij nog steeds.

Maar helaas… Dat feest gaat niet door, want haar vader is niet te vermurwen. Hij vindt het welletjes en wil na drie cavia’s, drie kippen en een kat nu geen beest meer erbij en zeker niet (binnen) in een hokje. Ze heeft zich er min of meer bij neergelegd, maar het verlangen blijft, zal ik maar zeggen. Vol overgave drukt ze dan ook de nep cavia stevig tegen zich aan en kijkt mij me aan met dezelfde oogjes als die van de cavia. “Mam…?” Als ik de prijs zie, strijk ik met mijn hand over mijn hart en besluit hem te kopen voor haar. Ze is er zielsgelukkig mee en de rest van de dag houdt ze hem in haar armen. Ook oma vindt hem ook mooi en ik maak een leuke foto van haar en de cavia, die we voor oma beloven uit te printen. “Laat eens zien”, vraagt ze nieuwsgierig en ik toon haar de foto op mijn mobiel. “Hij is net echt hè, mam?” grinnikt ze. “Zullen we hem naar papa sturen?” Opeens zie ik de ondeugende blik in haar ogen en als we, even daarna weer op weg naar huis in de auto zitten, stuurt ze de bewuste foto met een toepasselijke tekst naar haar vader. “Wat is hij lief, hè pap?”

Binnen een paar minuten komt zijn antwoord:  “DIT is toch niet wat IK denk dat het is, hè?” en opeens krijgen we een fantastisch idee. We besluiten om het spel mee te spelen en zo ontstaat de Grap voor Pap. “Alleen even op schoot zeker, neem ik aan?” Een paar minuten lang blijft het stil en dan opeens verschijnt er een stralend poppetje met de volgende tekst: ”Oh… Gelukkig hij is niet echt?”

Thuis aangekomen worden we opgewacht door een lachende papa, die de grap gelukkig wel kan waarderen. Opgelucht haalt hij adem, want ja… hij dacht toch echt even dat we een nieuwe cavia hadden gekocht. “Wat niet is… kan nog komen TOCH?”, grap ik terug, maar dat grapje kan hij nou net weer niet waarderen.

“Er komt voorlopig geen nieuwe cavia en met deze uitspraak moeten jullie het doen”, zegt hij gemaakt gewichtig en even lijkt hij op de ‘rijdende rechter’.

“Papa zei toch VOORLOPIG?”, fluisterde mijn dochter even later in mij oor. Misschien kunnen we dan toch de volgende keer wel een echte kopen, hè mam?”

Mijn naam is Ellen Dros, ik ben een representatieve, extraverte vrouw van 50+ en getrouwd met Marc. Samen met onze twee dochters: Daniek (1995) en Marloes (1999) wonen we in het oosten van het land en hebben we een (Perzische) poes genaamd: Xsara-Jane en een vijver vol vissen.

Ik werk parttime met veel plezier als tandartsassistente en voor de overige uren zorg ik voor mijn gezin en schrijf ik columns en (kinder)toneelstukken. Inmiddels zijn er al diverse toneelstukken uitgegeven via www.cts-producties.nl en worden deze o.a. gebruikt op scholen en toneelverenigingen in Nederland en België. In het verleden heb ik ook geregisseerd en gespeeld bij een amateur toneelgezelschap en organiseerde/presenteerde ik vele jaren de Sinterklaas intocht in mijn woonplaats.

Inmiddels zijn onze dochters geen kinderen meer en heeft ook mama andere interesses gekregen. Samen met met mijn jongste dochter heb ik mijn oude hobby van poppenhuizen en miniaturen weer opgepakt en ga ik met haar gezellig naar beurzen in het hele land.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top