De kleine dingen van het leven …

Vandaag 1 juli 2012 trekt de grote processie door ons stadje.  Zeppe heeft zich ook opgeven omdat hij, zoals hij  heel gewichtig vertelt, tradities heel belangrijk vindt voor de samenleving (hellup, ik hoor mijn vader praten,smile). Maar ook omdat hij weleens zo’n gewaad wil dragen. Ik denk dat dit laatste de doorslag heeft gegeven.

Dat betekent vroeg uit de veren en om 9.30 uur verzamelen bij de kerk. De kinderen worden aangekleed en een 3,5 uur durende processie kan beginnen. Het is een gezellige bedoening, alleen jammer dat er zo weinig kinderen zijn. Zeker, het is het vakantietijd maar heel langzaam maar zeker zie je bepaalde tradities uitsterven. Eerlijk is eerlijk, ik ben geen kerkganger en ik geloof op mijn manier maar de samenhorigheid van dergelijk tradities doet me wel iets.

Om 10.15 uur vertrekt de processie en wij volgen langzaam. Gedurende de tocht staan er verschillende altaars waar gebeden werd. Traditie getrouw worden geweerschoten gelost door de schutterij bij deze altaars.  Dit alles  ziet er heel mooi en statig uit. Langzaam lopen steeds meer mensen met ons mee en wordt het een gezellig samen zijn.

Na afloop willen we niet zomaar uit elkaar gaan en ik stel voor om bij ons te lunchen. En zo gezegd zo gedaan. We hebben niet gerekend op een lunch voor 10 personen dus moet er geïmproviseerd worden. De kastjes worden opengetrokken, in de ijskast wordt gezocht naar lekkere combinaties. Door Robert’s creativiteit in de keuken zitten we een half uurtje later met z’n allen buiten een broodje te eten. Even een moment van samenzijn waar samen wordt gegeten, samen wordt gedronken, waar gelachen wordt, soms ook ‘gehuild’ en waar je beseft dat  het genieten van kleine dingen in het leven zo belangrijk is.  De kinderen rennen door het huis en hebben plezier.

Ik sta in de keuken en kijk naar het tafereel, een voor mij typisch Italiaans tafereel. Van mijn vader heb ik geleerd dat traditie belangrijk is, dat traditie meer is dan het opvoeren van een kunstje. Tradities  laten mensen even stilstaan bij het belang van samen delen.

We hebben de middag afgesloten met een toast op de kleine dingen van het leven en op vriendschap, uiteraard mag dan een glas prosecco niet ontbreken. Om half vier gaat ieder weer zijn eigen weg nadat we hebben besloten dat vanaf nu de gezamenlijk lunch na afloop van de processie onze traditie is.

Meer lezen van Claudia ? Kijk dan hier.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top