De strijd die lijnen heet.

In het AD van vandaag las ik een artikel van Renske Baars waarin ze het volgende schrijft:

Nog niet aan het lijnen of gestopt met roken? Te laat!

Wie twee weken na oud en nieuw nog niet is gestopt met roken of snoepen, kan het voor de rest van het jaar ook wel vergeten. Goede voornemens worden door het gros van de mensen binnen veertien dagen overboord gegooid. Maar er is ook hoop. Wie het lijnen wel doorzet, maakt een goede kans het vol te houden.

Ik vond dit een erg interessant gegeven aangezien ik zelf op 3 januari jl. de rem er weer flink op heb gezet om de nodige kilo’s kwijt te kunnen raken. Ik val dus onder de lijners, roken heb ik nooit gedaan, daar ligt mijn probleem dan ook niet.

Renske Baars verwerkt in haar artikel een aantal resultaten uit een onderzoek naar goede voornemens, gedaan door hoogleraar sociale psychologie Roos Vonk.

Tijdens het ontkurken van de champagneflessen worden elk jaar heel wat goede voornemens gemaakt. Afvallen, sporten en minder stress waren dit jaar de meest voorkomende nieuwjaarsbesluiten.
Maar na twee weken blijkt een groot deel van de mensen te zijn gestopt met de goede voornemens, blijkt uit onderzoek van sociaal psychologe Roos Vonk. “Het is een kritische grens. De opgevers zijn echt gestopt met hun goede voornemens en de uitstellers beginnen er niet meer aan”.

Veertien procent van de mensen nam zich dit jaar met oud en nieuw voor te lijnen en juist dit besluit is het moeilijkst van alle om vol te houden, weet hoogleraar sociale psychologie Roos Vonk.
Ze deed onderzoek naar goede voornemens en zag dat de afhakers vooral bij de groep van de lijners zitten. “Dat is niet zo gek: met eten kan je niet stoppen zoals met roken”, verklaart Vonk. “Je bent een paar keer per dag met voedsel bezig en dat is dus elke keer een keuzemoment”.

En dat laatste, “het keuzemoment” zoals mevrouw Vonk het zo mooi noemt, is nou precies mijn struikelblok.

Lijnen betekent voor mij voornamelijk heel veel “nee” zeggen. Nee tegen mezelf en nee tegen anderen die mij iets aanbieden. Als dat 1 of 2 keer per dag is, valt dat natuurlijk heel erg mee. Maar als het meer keren worden, dan gaat daar heel veel energie in zitten. En het gaat eigenlijk vrij onopgemerkt, omdat het in je hoofd gebeurt. Iedere keer als je ongemerkt de koelkastdeur of de koekjesla al open hebt om iets te pakken…..nee, nee, nee. Als je lichaam roept, dat het wat lekkers wil….nee, nee, nee. Als je ’s avonds voor de tv zit en denkt: chips!…..nee, nee, nee. En ga zo maar door, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat.
En bovenstaand gaat nog wel, want dan ben je alleen. Maar als de mensen om je heen wel lekker aan de chips of iets anders zitten? Ook dan moet ik nee zeggen en dat is echt het moeilijkst. Daar gaat zoveel energie in zitten en dat merkte ik deze week maar weer al te goed.

Waar ik normaal gesproken weinig moeite heb om met minimaal één blog per week op de proppen te komen, bleef de inspiratie deze week totaal uit. Ik had mijn energie volop nodig om normaal de rest van mijn wekelijkse beslommeringen door te komen. Voor de rest was de pap gewoon op.
Tot ik vanmorgen het artikel in het AD las en ik spontaan inspiratie kreeg. Zou dit ook te maken hebben met die twee weken waar mevrouw Vonk het over heeft? Ik ben feitelijk a.s. maandag pas echt 2 volle weken bezig, maar ik ben erg gemotiveerd en wil zeker doorzetten.

Ik weet precies wat me te wachten staat, want in augustus 2004 ben ik ook heel bewust gaan lijnen en het is me toen gelukt om in 1 jaar en 7 maanden 40 kg af te vallen. In maart 2006 had ik het doel bereikt dat ik mezelf gesteld had en ik was enorm trost op mezelf. Ik voelde me ook heel goed en was heel tevreden met mezelf. Ongeveer een jaar heb ik dat gewicht weten te behouden. Ondertussen kwam er een eind aan mijn huwelijk en volgde er een scheiding. Een moeilijke periode waarin ik helaas weer troost zocht in het eten. Heel langzaam maar zeker slopen de kilo’s er weer aan. En toen ik vorig jaar ontslagen werd, was er ook geen houden meer aan.

Eind vorig jaar moest ik dan ook constateren dat ik de helft van mijn zo moeilijk en vol strijd verloren kilo’s er weer aan had gegeten. Tijd om de balans op te maken en op de rem te trappen. Stop! Tot hier en niet verder!
Makkelijker gezegd dan gedaan, dat weet ik maar al te goed. Ik zal de strijd weer volop aan moeten gaan. Maar als ik mevrouw Vonk mag geloven, ben ik op de goede weg.

4 gedachten over “De strijd die lijnen heet.”

  1. Hee lieve vriendin, het valt zeker niet mee om nee te zeggen tegen lekkere dingen die je voor je neus gehouden worden. Ook ik ben begonnen in het nieuwe jaar. Maar de knop heb ik nog niet echt gevonden. Die komt meestal als je wat kilo’s kwijt bent en je gaat voelen hoe lekker dat ook alweer was. Maar we houden vol. En dat lukt ons! Zeker weten! Dikke knuffel. Liefs, je vriendin

  2. Ik herken je gevoel maar al te goed. Niet zozeer met lijnen hoor, bij mij zit het hem nl in het ‘geen vlees eten’. Uit principe laat ik het vlees staan. Zielig vind ik het. Maar ik eet wel vis, heb de grens gelegd bij de aaibaarheidsfactor zeg maar.

    Het probleem is echter dat ik gek ben op vlees, en dat maakt het best lastig. Vooral de momenten bij de borrel zijn moeilijk. Gisteren nog, hadden we chinees gehaald, en was Frank vergeten vegetarische Fui Yung hai (of zoiets) te bestellen. Ik nam een hap, natuurlijk ongemerkt met vlees… en de happen erop was het des te lastiger om al het vlees eruit te pulken.

    Maar uiteindelijk overwint de wilskracht. En als je sterk bent van karakter, en dat ben jij ook, dan gaat het zeker lukken. Succes lieverd.

  3. Binnenkort gaan we via Twitter afvallen. Misschien leuk om mee te doen. Met een grote groep online afvallen. Volg mij of @overwinn en je hoort binnenkort mee.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top