De verandering

Bijna twee jaar geleden is het nu dat ik een blog schreef getiteld “Parttime moeder”. Ik vertelde daarin dat mijn zoon per maand technisch gezien meer dagen bij zijn vader woont dan bij mij. Dit omdat wij het belangrijk vonden dat hij na onze scheiding, met alle veranderingen van dien, niet ook nog naar een andere school zou moeten.

Inmiddels heeft mijn zoon zijn lagere school afgerond en geniet hij van dik 7 weken vakantie. Die heeft hij ook wel verdiend vindt hij, want straks zal hij zich flink in moeten gaan zetten op zijn nieuwe school.
De eerste drie weken van zijn vakantie heeft hij bij ons doorgebracht en morgen vertrekt hij voor drie weken naar zijn vader. En dan volgt de grote verandering. Na die drie weken komt hij hier namelijk weer terug en blijft hij voor vast bij ons wonen.

Dit was zijn eigen keuze. Al eind 2010 gaf mijn zoon aan, dat hij na zijn lagere schoolperiode bij mij en mijn man wilde komen wonen en dat hij hier ook zijn vervolgopleiding wilde gaan doen. Hij was hierin heel stellig en is ook niet meer van mening veranderd.
Dus bezochten we begin dit jaar samen een aantal voortgezet onderwijs scholen en werd hij een paar maanden later aangenomen op de school van zijn keuze. Na de zomervakantie met zijn vader zou hij dan voor vast bij ons komen, met als vaste regeling om de week een weekend naar zijn vader.

Een poos was dit allemaal nog toekomstmuziek, maar nu komt het toch heel dichtbij. Binnenkort “moeder” ik dus niet meer parttime, maar ben ik fulltime moeder, met mijn zoon bij mij in huis. Natuurlijk zal het best even wennen zijn, want mijn man en ik zijn vijf jaar lang het meest met z’n tweetjes geweest. En voor mijn zoon breekt er helemaal een ander leven aan, want ook de school is helemaal nieuw voor hem.

De laatste tijd moet ik in deze context wel sterk aan mijn vader denken. Hij zei altijd heel beslist: “Een kind hoort bij de moeder!”. Hij vond de regeling die mijn ex-man en ik hadden getroffen voor onze zoon dan ook helemaal niks. Voor mijn vader overleed was al wel bekend dat mijn zoon de keuze had gemaakt om bij mij te komen wonen. Hij wist het dus wel en daar ben ik blij om. Maar wat zou het fijn geweest zijn, als hij nog had geleefd en het ook daadwerkelijk mee had kunnen maken.

Nog drie weken dus. Het zal wel loslopen allemaal.

3 REACTIES

  1. Mooi om te lezen hoe jullie dit afgesproken hebben en dat jullie zoon zich vrij kon voelen om te kiezen. Het eerste dat ik dacht was dat het vaak niet zo harmonieus verloopt… de reactie van Cynthia laat dat wel zien.
    Een hele verandering voor jullie allemaal, maar het komt vast goed!

  2. Wauw! Jouw verhaal klink mij als het absolute onbereikbare in de oren.
    Ik heb net een paar minuten geleden mijn kind weer in de armen kunnen sluiten na een flink aantal uren in onzekerheid geleefd te hebben. Mijn (binnenkort) ex-man heeft me bedreigd en gezegd dat ik er niet op moest rekenen dat ik haar terug zou zien.

    Ik kan me niet voorstellen dat ik mijn dochter aan hem zou overdragen voor langere tijd na deze gebeurtenis. Al helemaal niet om haar bij hem te laten wonen. Ik hak nog liever mijn armen af voordat ik daarmee akkoord ga.

    Ik heb bewondering voor jullie keuze en de manier waarop jullie kennelijk met elkaar om kunnen gaan. Zoals ik al zei is dat in mijn geval het absolute onbereikbare. Mijn kind hoort bij mij en bij niemand anders. Ik begrijp je vader. Niet omdat ik ouderwets ben, maar omdat ik denk dat degene die leven heeft geschonken, meer dan wie dan ook de enige juiste beslissingen kan nemen als het om haar kind gaat. Die negen maanden dragen is meer dan alleen dragen van extra gewicht. Er groeit een stuk extra zelf. Ik denk dat je vader dat wist.

    Ik geloof ook wel dat hij nu weet dat jullie samen zijn, waar zijn ziel ook is.
    Ik wens je gezin alle goeds.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here