De witte vlinder, door Ellen Dros

Na vijf dagen bij hem gewaakt te hebben is mijn vader op 3 augustus  j.l. rustig ingeslapen. Hij is 85 jaar geworden. Natuurlijk hadden we hem die laatste vier en halve maand (na zijn hersenbloeding) liever bespaard, maar helaas, we hadden het niet voor het zeggen en het moest zo zijn.

“We mogen niet mopperen”, zei hij altijd en dat ga ik nu ook niet doen maar ik mis hem vreselijk. De lezers die mijn column “Ode aan papa”  hebben gelezen snappen gelijk wat ik bedoel , maar er was geen weg  terug. Mij pa heeft nu eindelijk zijn welverdiende rust.

Vlinder

Jaren geleden had ik een lieve poes. Het was een witte Pers en ze heette Jentl.  Zij en ik waren dikke vriendinnen en veel later toen ik mijn man ontmoette en de kinderen werden geboren, bleef onze band speciaal. Maar Jentl werd oud en na ruim 19 jaar moest ze ons verlaten. Ik was intens verdrietig en miste haar vreselijk, maar ik moest het accepteren.

Op een avond zag ik voor het eerst ik de witte vlinder. Hij fladderde in het licht van mijn koplampen en toen ik mijn auto uitstapte vloog hij om mijn hoofd. Ik zwaaide wat met handen maar de vlinder vloog met mij mee naar de voordeur. Daarna verdween hij in de heg waar we Jentl hadden begraven. Vanaf dat moment was ik minder verdrietig en dacht iedere keer als ik de vlinder zag dat Jentl mij even kwam begroeten. Uiteraard vertelde ik het aan mijn man en kinderen, maar die lachten er in het begin een beetje om. “Die mama… dat kan toch niet” zeiden ze, maar in de jaren daarna kwam de vlinder regelmatig terug op momenten dat het nodig was en we het niet verwachten.

Papa

De ochtend na het overlijden van mijn vader gingen we met de familie naar het uitvaartcentrum om afscheid te nemen. Het was een zonnige ochtend en toen we uit de auto stapten en iedereen hadden begroet zag mijn man iets opmerkelijks. Naast het gebouw was een mooie tuin die werd afgescheiden door een glazen wand. Een eenzame witte vlinder fladderde heen en weer aan de andere kant van het glas alsof hij ons wilde begroeten. “Kijk”  zei mijn man “Je vader wacht al op ons” en terwijl we naar binnen liepen vloog de vlinder langs het glas met ons mee, alsof hij wilde zeggen: “Kom maar, ik weet waar jullie moeten zijn”. Dat mijn man dit als eerste zag, vond ik heel bijzonder omdat juist hij erg  sceptisch is omtrent dit soort zaken.

Het is een mooi en waardig afscheid geworden en toen ik mijn vader daar zo zag liggen voelde ik een groot respect en kon ik niets anders doen dan het te accepteren. Het leek zelfs wel of hij een beetje glimlachte. Ik heb er dus vrede mee omdat ik weet dat hij klaar was met dit leven. De vlinder hebben we daarna niet meer gezien, maar ik weet zeker hij terug zal komen om ons te troosten als het nodig is.

Wil je meer lezen van Ellen? Kijk dan hier

Mijn naam is Ellen Dros, ik ben een representatieve, extraverte vrouw van 50+ en getrouwd met Marc. Samen met onze twee dochters: Daniek (1995) en Marloes (1999) wonen we in het oosten van het land en hebben we een (Perzische) poes genaamd: Xsara-Jane en een vijver vol vissen.

Ik werk parttime met veel plezier als tandartsassistente en voor de overige uren zorg ik voor mijn gezin en schrijf ik columns en (kinder)toneelstukken. Inmiddels zijn er al diverse toneelstukken uitgegeven via www.cts-producties.nl en worden deze o.a. gebruikt op scholen en toneelverenigingen in Nederland en België. In het verleden heb ik ook geregisseerd en gespeeld bij een amateur toneelgezelschap en organiseerde/presenteerde ik vele jaren de Sinterklaas intocht in mijn woonplaats.

Inmiddels zijn onze dochters geen kinderen meer en heeft ook mama andere interesses gekregen. Samen met met mijn jongste dochter heb ik mijn oude hobby van poppenhuizen en miniaturen weer opgepakt en ga ik met haar gezellig naar beurzen in het hele land.

1 gedachte over “De witte vlinder, door Ellen Dros”

  1. Lieve Ellen,
    Oprecht wil ik jou en je familie condoleren met het overlijden van je vader.Natuurlijk gun je hem zijn rust maar tegelijkertijd is het verdriet nadrukkelijk aanwezig. Maar je weet van jezelf dat je hem liefdevol hebt kunnen steunen in zijn laatste moeilijke maanden. Ik wens je veel sterkte en hoop dat de witte vlinder je blijft volgen in je leven zodat je je daardoor getroost kunt voelen als dat nodig is.

    Lieve groet Ans van de Pas

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top