Dees en Tees…

Vandaag kreeg ik een fantastisch bericht. Mijn uitgever heeft mijn (kinder)toneelstuk gelezen en vindt het ‘Leuk, leerzaam en verkoopbaar’. Daarom gaat hij gaat het, net als mijn vier vorige stukken, uitgeven en hoop ik binnenkort weer eens wat auteursrechten via hem te mogen ontvangen. Uiteraard ben ik daar erg blij mee en ook trots.
Trots: dat ik geboren ben met een onuitputtelijke fantasie en trots: dat ik het ook nog goed kan verwoorden.

Ik hoor mensen wel eens zeggen dat ik beeldend schrijf en ze mijn verhalen echt meebeleven en dat vind ik natuurlijk heel fijn om te horen. Daar doe ik het (onder andere) ook voor. Wat de meeste mensen echter niet weten is dat dit schrijven ooit voor mij is begonnen als therapie.
Ik ben namelijk een echt gevoelsmens en emotioneel incontinent. Dat betekent dat ik mij veel dingen snel persoonlijk aantrek en daar dan ook flink last van kan hebben (High Sensitive). Zo snoot ik vroeger dozen tissues leeg als ik naar “Het kleine huis op de prairie” keek en ook een natuurserie kan ik tot op de dag van vandaag niet met droge ogen bekijken. Oorlogsfilms mijd ik als de pest en als er weer eens zo’n schattig kalfje wordt achterna gezeten en verscheurd door een roofdier, zet ik de TV snel op een andere zender.
Helaas is het kwaad dan geschied en blijven de gruwelijke beelden mij de rest van de dag achtervolgen.

Ooit adviseerde de huisarts mij om alles maar eens op te gaan schrijven, want dat zou mij kunnen helpen. Dus schreef ik als zeventienjarige gedichten over al het onrecht in de wereld en (ja ja…) die werden dan soms ook nog voorgelezen door onze eigen Jan van Veen in het programma Candlelight! Ik moet er nu een beetje om lachen, maar toch was DAT het begin van alles. Sinds die tijd heb ik namelijk behoorlijk wat geschreven en ik kan u zeggen: Het helpt echt! Toch zit me één ding nog steeds dwars en moet ik nu maar eens met de spreekwoordelijke “billen bloot!”

Waarschijnlijk heb ik vroeger op school niet goed opgelet of boeide het mij niet (stond ik te vaak op de gang?), maar mijn kennis van de grammatica is niet perfect! Gelukkig ben ik wel slim en heb ik inmiddels de nodige mensen om mij heen weten te verzamelen die mij helpen en daardoor zijn mijn columns (meestal) foutloos.
Een toneelstuk is echter een heel ander verhaal, want dan heb ik het over meer dan één A-viertje. Dat durf ik toch echt niet zomaar aan mijn vrienden te vragen. Ik vind dat ik daar dan voor zou moeten gaan betalen, want anders wordt mijn schuldgevoel torenhoog.
Dus… lees ik mijn toneelstukken vijf, tien of soms wel vijftien keer zeer aandachtig door. Hardop en zeer langzaam! Tot ik het kan dromen en er stapelgek van word. Tenslotte gooi ik de spellingscontrole er nog overheen, heb ook nog een App op mijn Phone geïnstalleerd die “Dees en Tees” heet en als ik dan eindelijk op de knop verzenden druk, kan ik alleen maar hopen dat alle fouten er echt uit zijn.

Als mijn toneelstuk op zo’n mooie dag als vandaag door mijn uitgever op zijn site wordt geplaatst (waarvan ik hoop dat ook hij het nog eens goed door zou lezen) en ik via een kennis te horen krijg dat er toch nog een heel erge fout in staat, ben ik volledig van de leg. Natuurlijk wordt het gelijk verbeterd, maar ik baal als een stekker.
Dat mijn script leuk is, waar veel toneelspelende kinderen plezier aan zullen gaan beleven, staat vast. Maar oh… die grammatica!
Ik heb wel eens gedacht om te stoppen, maar dat kan ik niet. Het is inmiddels een soort verslaving geworden en bovendien mijn therapie.
Ik blijf dus leren van mijn fouten en mij schamen en ik beloof u dat, als ik straks tachtig ben, al mijn berichten foutloos zijn.

Ik ben mijn vrienden (lieve D en T) zeer dankbaar en als ik ECHT ga verdienen, dan laat ik jullie er zeker van meegenieten. Tot die tijd schrijf ik rustig door en vertrouw ik op jullie en mijn eigen groeiende kennis van de grammatica.

1 reactie op “Dees en Tees…”

  1. Lieve Ellen,

    Ik zag een foutje in dit stukje …

    Grapje.

    Geloof me, mijn boeken worden zo’n 15 keer gelezen door proeflezers, correctoren, lectoren, redacteuren, opmakers etc., voordat ze in de boekenwinkel liggen. En toch staan er nog altijd foutjes in, waar iedereen kennelijk overheen leest.

    Het is een bekend feit dat je als auteur over je eigen fouten heen leest.

    Not to worry!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top