Dokterspraktijk

‘Mama, ik voel me niet lekker…’ ‘Alweer niet? Waar heb je last van?’ ‘Nou, ik heb hoofdpijn en pijn in mijn keel en mijn neus zit verstopt…’ ‘Blijf dan maar lekker in bed. Ik zal het wel doorgeven aan de juf.’

Beneden, in de huiskamer, overleg ik met M. ‘Dit is al de zoveelste keer dit schooljaar, zal ik toch maar eens met haar naar de dokter gaan?’ ‘Ja, dat lijkt me wel,’ zegt hij. ‘Ze is wel erg vaak verkouden.’

Sinds de drie jaren dat we hier wonen, hebben we onze huisarts slecht enkele malen in levende lijve gezien, waarvan de eerste keer na de geboorte van onze zoon, toen we hier pas neergestreken waren. ‘Er wordt aan de deur geklopt,’ zei ik, we hadden toen vrij zicht op de voordeur. ‘Wie zou dat zijn?’ Nou, de huisarts.

Ik bel met de assistente om een afspraak te maken en we kunnen om half tien bij de beste man terecht. Snel breng ik met Zoon Middelste, die nooit ziek is, naar school en thuis laat ik Oudste zich op haar gemak aankleden en geef ik haar iets te eten en te drinken. We stappen een kwartier voor de tijd waarop we verwacht worden in de auto en rijden naar de praktijk die aan een woonhuis grenst.

In de wachtkamer is het druk, veel ouderen wachten op de assistente voor het meten van de bloeddruk, het uitspuiten van de oren of het afnemen van een longfunctietest. Dat stond allemaal op de informatiebrief die ik vanochtend gelezen heb terwijl ik wachtte tot de telefoon werd opgenomen, wat in deze stad nooit echt lang duurt. In onze vorige woonplaats kon je gerust de gehele ochtend op de ‘repeat’-toets drukken, onder het nuttigen van vele mokken hete thee, als je die binnen kon houden.

Na een half uur wachten worden we binnengeroepen. ‘Wat is er aan de hand?’ vraagt onze huisarts vriendelijk.

‘Mijn dochter is voor de zoveelste keer verkouden dit seizoen en ze is er elke keer behoorlijk ziek van,’ zeg ik. ‘We vroegen ons af of er niet beter eens goed naar haar gekeken kon worden. Ze snurkt trouwens ook erg ’s nachts.’ ‘Nou,’ zegt de dokter. ‘Eens even zien.’ Hij kijkt met behulp van een klein lampje in haar oren, neus en keel. ‘Het is niet ontstoken,’ concludeert hij. ‘Maar ze is wel erg vaak ziek geweest,’ zeg ik, mijn wangen inmiddels knalrood en ik som het aantal keren op dat ze het afgelopen schooljaar thuis is gebleven met soortgelijke klachten, vergezeld van verhoging of koorts. ‘Het aantal verkoudheden is vrij normaal voor deze tijd van het jaar,’ zegt hij. ‘Sommige kinderen hebben er gewoon wat meer last van.’

Drie minuten na binnenkomst in de spreekkamer staan we weer buiten. ‘Ach,’ zeg ik tegen Oudste. ‘Hebben we de dokter ook weer eens gezien.’

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top