Draagkracht en draaglast

Balans in het leven is belangrijk.

Kijk maar naar voeding. Een uitgebalanceerd dieet met producten uit alle vakken van de schijf van vijf is noodzakelijk om de juiste voedingstoffen per dag binnen te krijgen. Een balans tussen slaap en wakker zijn is de noodzakelijke acht uur van te nemen rust, die ervoor zorgt dat de hersens voldoende tijd krijgen om indrukken te verwerken. De balans tussen spanning en inspanning, de balans tussen beweging en geen beweging, de balans in het dagelijkse ritme.

Alles valt en staat met balans. Draagkracht en draaglast. Als de draaglast hoger is dan de draagkracht, dan is de balans zoek. Maar soms is het zo. Draaglasten komen voort uit factoren om ons heen; onze relatie, het welzijn van onze (eventuele) kinderen, onze baan, onze huisvesting, hoe gaat het financieel en ons sociale netwerk. De draagkracht daarentegen wordt bepaald door onze persoonlijke kenmerken, het IQ, de genen, hoe we zijn opgegroeid, eventueel grensoverschrijdend gedrag en niet geheel onbelangrijk… onze sekse

Maar wanneer is de balans niet in orde? Op het moment dat de factoren van de draaglast allemaal aangesproken worden en deze niet goed verlopen, komt de draaglast in gevaar. Als ik dit in mijn situatie bekijk, is wat dat betreft alleen mijn sociale netwerk op orde. Voor de rest kan ik zeggen dat het een aardig puinhoopje is en de balans verre van evenwichtig is.  En dat merk ik dus aan mijn draagkracht, die al jaren heel veel is aangesproken en van waaruit uiteindelijk alle reserves zijn opgebruikt.

Door de factoren in de draaglast aan te pakken, probeer ik stukje bij beetje de draagkracht weer op orde te krijgen. Voor mij betekent dat doelen stellen. Want mijn doelen hebben met alle factoren uit mijn draaglast te maken.  En daar ben ik verschrikkelijk goed in! Ik doe niet anders dan doelen stellen. Want zolang ik doelen stel, heb ik het gevoel mezelf te blijven ontwikkelen. Heb ik het gevoel uitdagingen aan te gaan en heb ik het gevoel er toe te doen. Er toe te doen tot wat? Dat is dan de vraag. Waarom stel ik mezelf doelen?

Ik weet nog heel goed toen ik in klas zes zat, tegenwoordig groep acht. De audities voor de eindmusical waren gestart en iedereen moest voorzingen bij de muziekleraar om te kijken voor welke rol je in aanmerking kwam. Vlak voordat ik moest zingen, heb ik mezelf een doel gesteld. Ik was twaalf, maar weet het nog precies.

“Je leeft maar één keer, Stel, dus zorg dat je een hoofdrol krijgt.”  Ik heb mezelf in het toilet staan oppeppen, want ik moest het van mezelf halen. Een paar maanden later schitterde ik op het podium als de maankoningin in het stuk. Eén van de grote hoofdrollen en drie liedjes solo…

De rest van mijn leven heb ik doelen gesteld. En tot nu toe heb ik ze allemaal bereikt. Doelen die makkelijker waren, maar de meeste toch wel aardig onbereikbaar. De weg daar naartoe is moeilijk geweest, maar ik hield altijd in mijn achterhoofd dat zodra ik het doel bereikt had, ik gelukkiger zou worden. Niets is minder waar.

Ik weet namelijk dat zodra ik een doel heb bereikt, daar al weer drie nieuwe doelen tegenover staan, die nog moeilijker zijn. Waarvan de lat nog hoger ligt. En met het afsluiten van het oude doel, ervaar ik dus niet dat gelukkige gevoel, aangezien ik alweer met het nieuwe doel ben begonnen. En dat is niet goed. Waarom kan ik niet genieten van het doel dat ik heb gehaald? Even, het hoeft niet eens lang te zijn… Gewoon even stilstaan bij het feit dat ik dat heb bereikt wat ik wilde, alvorens mezelf te kwellen met een nieuwe uitdaging.

Dus ik heb mezelf een nieuw doel moeten stellen…

Mijn draaglast verminderen. Dat is het belangrijkste. Dat is prioriteit 1. En dat betekent de situatie gaan beginnen te accepteren. Zonder daarbij doelen los te laten. Maar dat is moeilijk, want voor mij betekent het accepteren van de situatie waar ik in zit, dat ik doelen moet gaan loslaten. Dat zegt mijn gevoel. Accepteren is loslaten. En daarom accepteer ik niet. Het is leren kijken door een nieuwe bril, het is alsof ik opnieuw moet leren fietsen. Het accepteren en daarbij mijn doelen opnieuw rangschikken. Van belangrijk naar minder belangrijk, keuzes daarin maken en niet alles meer tegelijk willen doen. En wat heel belangrijk is; genieten op het moment dat ik een doel heb bereikt.

Zodra me dat lukt, zal mijn draaglast minder worden en hoop ik de balans tussen draaglast en draagkracht evenwichtiger te krijgen. Ik ben van mening dat dit doel het moeilijkste is wat ik mezelf ooit heb gesteld, want ik moet de controle loslaten. En voor een controlefreak is dat lastig. Maar het gaat me lukken, daar ben ik van overtuigd. Waarom?

Omdat dat mijn doel is!

 

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top