Drie dametjes op vakantie in Egypte, deel 3

Kwijlend stonden we ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds voor de schalen met al dat heerlijke eten en omdat het “All Inclusive” was konden we zoveel en zo vaak nemen als we wilden.

Het personeel was keurig gekleed en de koks hadden mutsen op en zelfs handschoentjes aan. Ook de obers straalden van oor tot oor en schoven, met name bij mijn dochters, de stoelen letterlijk onder hun billen. Ze konden hun ogen niet van ze afhouden en vooral mijn oudste dochter kreeg meer aandacht dan goed voor haar was. Al na een paar dagen kwam het eerste huwelijksaanzoek en de jongen, die Achmed heette, was tot over zijn oren verliefd op haar.

“I will give her car… I will give her big house and I will give her gold”, riep hij wanhopig, toen hij merkte dan zijn liefde niet beantwoord werd. Toen ik als grapje zijn rijtje afmaakte door te zeggen: “and you will give her Burka”, werd hij bijna boos en kon er niet om lachen.

Helaas was het dus té warm om iets te ondernemen, maar een excursie met een boot  zagen wij wel zitten. Heerlijk op het water en snorkelen met Nemo. Nog nooit van mijn leven heb ik zulke prachtige vissen gezien en nog nooit mocht ik zo dicht bij ze komen. Ik vond het geweldig en samen met mijn jongste dochter snorkelde ik door die wondere wereld onder water. De oudste vond het helaas eng en bleef op de boot, wat de kapitein en zijn bemanning natuurlijk helemaal niet erg vonden. Eenmaal terug aan boord was er een heerlijke maaltijd bereid en de sfeer was bijzonder goed. Helaas moest ik de volgende dag erg vaak naar het toilet, maar of dat door het eten is gekomen weet ik niet.

Er werd ons geadviseerd om op het park te blijven. Drie blonde vrouwen in Egypte… ? Toch wilden ook wij graag een keer naar de winkeltjes. Aan de overkant van de weg was een kleine Bazar en omdat de man bij de receptie ons verzekerde dat het WEL veilig was, liepen we op zekere avond dus toch onder de poort van ons Resort door. Gelijk toen we bij de drukke weg kwamen, stopten diverse auto’s die als gekken begonnen te toeteren. Het zweet brak me uit en even overwoog ik om gelijk weer terug te gaan. Vlak bij de Bazar werden we aangesproken en de “ Hee… Where you come from” en “Wait… I have something special for you”, lieten ons nog harder lopen. Opgelucht en buiten adem betraden we de winkel die (hoe kon het ook anders) Cleopatra heette.

Daar zouden we volgens de reisleiding niet worden bedonderd, want ze hadden vaste prijzen. Toen mijn dametjes op de tassenafdeling kwamen moest ik even denken aan die reclame met al die gillende vrouwen. “Oh, mijn God…“, riep mijn oudste dochter. “Kijk mam… een echte nep Prada voor maar 25 euro!” Ook mijn andere dochter ging volledig uit haar dak bij het zien van zoveel moois. Ademloos stond ze zich te verlekkeren bij Gucci en Chanel portemonneetjes en na een uur winkelen gingen we uiteindelijk naar huis met drie tassen, vijf portemonnees, een toilettasje en een Alladin lampje voor een hele mooie (toch door mij afgedongen) prijs.

We hadden het die eerste dagen dus heerlijk, maar toch moet ik eerlijk bekennen dat we die vreselijke warmte zat werden. De strakblauwe lucht vertoonde nooit een wolkje en hoe luxe het allemaal ook was, zelfs het eten werden we zat. We snakten naar een regenbui en een simpel broodje kroket zal ik maar zeggen. Ook zomaar even lekker naar de stad en vrij op straat lopen was er niet bij en we voelden ons meer en meer een beetje gevangen, ook al was dat in een gouden kooitje. Met name voor mij, was deze vakantie lang genoeg geweest, vooral toen op de luchthaven bleek dat de stroom (nu voor lange tijd) was uitgevallen en het er dus smoorheet was. Ook was de Ramadan net begonnen en wat dat voor ons betekende kwamen we al snel achter. De zon was net onder, daarom moest het personeel eerst eten en dus ontstonden er lange wachtrijen. Om ons heen zag ik mensen bijna onwel worden van de hitte en driftig probeerde ik ons met mijn hoedje wat koelte toe te wapperen. Na lange tijd kwam er weer beweging in de zaak en snauwend werden we nu gemaand snel door te lopen. Nee…  ook HUN humeur was er niet beter op geworden. En weet je wat nou zo gek is? Hoe geëmancipeerd je ook bent, je doet braaf alles wat ze zeggen, want je wilt op dat moment maar één ding en dat is: snel dat heerlijke koele vliegtuig in naar huis!

Er is nog zoveel te zien, maar of we ooit nog eens terug gaan weet ik niet. Ik heb ook veel positieve verhalen gehoord. Misschien kunnen we een keer in de winter, want dan is het er overdag maar 27 graden. Dan kunnen we alsnog (onder begeleiding) door het mooie oude Luxor lopen, rijden op kamelen en sterren kijken in de woestijn…

Meer lezen van Ellen? Kijk dan hier!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top