Druk? Hoezo?!

Hoe hectisch mijn leven kan zijn, ondervond ik afgelopen week. Het begon maandag met een volledige werkdag. Acht uur werken, daarna nog de was doen en Thijmen verzorgen en naar bed brengen. Dan ben je blij als je met een kop koffie op de bank voor de tv kan zakken. Ik keek al uit naar de volgende dag. Op dinsdag werk ik alleen ’s morgens en ik had zin in een vrije middag. Ik moest wel twee telefonische interviews doen voor de SP Groningen, maar ach, zoveel werk zou dat niet zijn. Het was wel even haasten om op tijd thuis te komen. Als je om 13:00 uur vrij bent, een uur later een interview moet afnemen, eerst nog met de trein naar huis moet en ook nog moet lunchen, is dat even doorracen. Gelukkig was ik ruim op tijd thuis om mijn laptop op te starten, een boterham te eten en een kop koffie te drinken. Dacht ik…

Thijmen bleek al de hele ochtend aan het huilen te zijn geweest, waardoor mijn man nauwelijks aan zijn werk toe was gekomen. Dus toen ik binnen kwam gestormd, mocht ik meteen aan de bak. Thijmen verschonen, de fles geven, naar bed brengen, laptop opstarten en zelf wat eten. En dat allemaal in een half uur… Gelukkig werkte Thijmen goed mee en lag hij voor de verandering nauwelijks te trappelen tijdens het verschonen en had hij zijn fles vlug leeg. Uiteindelijk heb ik het maar net gered en belde ik om precies 14:00 uur de eerste persoon. Mét rammelende maag, dat dan weer wel. Dus toen ik wist wat ik weten wou en in steekwoorden de antwoorden had getypt, ben ik eerst maar eens rustig op de bank gaan zitten. Om een half uur later weer achter mijn laptop te kruipen voor het tweede interview. Ik geloof niet dat er de rest van de dag echt veel uit m’n handen is gekomen…

Woensdagochtend betekent hier sinds kort ‘uitslaapochtend’. Ik hoef dan pas om half twaalf te werken. Maarja, dan nog eens acht uur werken en dan thuis nog weer een was moeten draaien en het één en ander opruimen hakt er behoorlijk in. Meestal kan ik dan uitkijken naar een heerlijke vrije dag, waarop ik thuis van alles kan doen. Dit keer had ik echter een dienst overgenomen van een collega. Hij zat zo ontzettend omhoog dat ik mijn geliefde vrije dag opgaf om zes uur te werken. ’s Morgens voelde ik me al niet al te best, maar nog niet beroerd genoeg om me ziek te melden. Dat veranderde in de loop van de dag… Ik voelde me behoorlijk lullig: neemt een dienst van een collega over en gaat ziek naar huis. Ik moest de volgende ochtend maar even bellen hoe het ging.

Dat was ’s avonds al duidelijk: nog veel beroerder. Uiteindelijk heb ik het hele weekend thuis gezeten met griep. Wederom baalde ik: er moest nog zo ontzettend veel gebeuren, we zouden de garage opruimen en nuttige dingen doen. Ik was al compleet bezweet als ik enkel de vaatwasser had uitgeruimd… Het kwam erop neer dat mijn man druk bezig was in de garage en dat ik tegelijk met Thijmen een middagdut ging doen. Fijn is anders.

Maar zoals dat gaat: griep komt en gaat en er is weer een nieuwe week begonnen en ik ben weer beter en vrolijk aan het werk. En zoals dat dan bij mij gaat: dan ben ik er ook weer volledig. Dus dan werk ik een volle dag van acht uur, waarna ik met man en zoon bij vrienden op bezoek ga. Zij hadden een ouderavond van de basisschool van hun zoon, dus of wij dan even op wilden passen. Tuurlijk, doen we. Eten we meteen mee, gezellig. Bij thuiskomst bedacht ik me ineens dat ik eigenlijk twee dagen geleden al een blog had willen plaatsen. Toen ik dus nog ontzettend beroerd op de bank lag en echt totáál geen inspiratie had.

Dus nouja, dan heb ik dat nu alsnog gedaan. Maar… eigenlijk moet het huis nog opgeruimd worden, moet er een boekenkast in elkaar gezet worden, moet ik boeken uitzoeken, mail beantwoorden, administratie doen… Thijmen ligt gelukkig fijn te slapen, die trekt zich van alle drukte helemaal niets aan. Zolang hij zijn melk en fruit krijgt, verschoont wordt, fijn kan spelen en geknuffeld wordt is hij zeer tevreden. Soms zou ik willen dat ik ook zo klein was en helemaal niks hoefde. Fijn de hele dag liggen spelen en niks móeten. Maar tegelijkertijd realiseer ik me dan dat ik hier zelf voor koos (behalve dan dat ziek-zijn) en dat ik eigenlijk dol ben op wat ik doe. Op naar weer een werkweek!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top