Druk!

Ik woel en draai en praat in mijn slaap. Mijn man schudt me zacht bij de arm en vraagt of ik me weer wil omdraaien. Ik ben weer eens aan het snurken. In mijn buik voel ik getrap, de baby is wakker. Ergens in mijn dromerige bewustzijn registreer ik dit. Bij het draaien van rug naar zij, voel ik opeens een heftige pijn in mijn buik.  Wakker.  Op mijn mobiel staat dat het kwart over vijf is. Te vroeg.

Zwanger, druk en wakker

Terwijl ik naar het plafond staar en mijn man hoor snurken (mij stoort het niet) zie ik mijn veel te lange lijst met actiepunten verschijnen. De kinderen komen morgen, er zijn te weinig boodschappen, hebben we nog iets voor de overblijf? Ik moet mijn boek afmaken, de laatste puntjes, zodat het naar mijn redacteur kan, ik heb nog een blog te schrijven, de werkster komt overmorgen en ik heb nog geen kleding gewassen voor het strijken en opvouwen. In gedachten zie ik de wasmanden in het washok, uitpuilend van het vuile goed. Hmm, nu is het kwart voor zes. Nog steeds te vroeg.

De aannemer heeft om zijn geld gevraagd, ik moet de bank bellen en vragen of alles wel goed gaat met dat bouwdepot van ons, ik moet het sanitair definitief doorgeven aan de installateur zodat hij dit kan bestellen.  Die spullen hebben een levertijd van zes of acht weken en dan hou ik geen rekening met Kerst. Zal het nieuwe huis wel op tijd klaar zijn? Straks is er geen babykamer..Nu begin ik wat sneller te ademen.  Ik voel mezelf licht in paniek raken. Licht in paniek? Ik zeg het tegen mezelf.  Dorst.

Vanuit de keuken zie ik de nog rustige wereld buiten. Alleen de straatlantaarns schijnen, het is wat nevelig. De lucht is nog zwart met hier en daar flarden van donkerblauw. Aan de overkant gaat er een bedlamp aan. Iemand gaat rechtop zitten in bed. Ik drink mijn glas sojamelk leeg. Kwart over zes staat te knipperen op de magnetron. Terug naar bed.

Ontspannen zwanger

Het is druk in mijn buik. Terwijl ik op mijn rug lig voel ik snel achter elkaar en op verschillende plekken zware plofjes. Mijn hand leg ik zwaar aan de rechterkant van mijn buik. Het lijkt alsof de warmte en de druk ervan doordringen tot het kleine mensje. Rust. Mijn ogen worden zwaar, ik voel mezelf ontspannen. Mijn baby, mijn buik, mijn hand, samen in dit moment. Mijn ademhaling wordt dieper, de slaap neemt me mee. De was, Leontine en je boekhouding. Maar ik ben er niet meer om dat verwijtende stemmetje in mijn hoofd te horen. Slapen. En dan gaat de wekker. Natuurlijk!

Ik hoor mezelf zeggen dat ik echt niet kan opstaan, laat me alsjeblieft nog even liggen. Straks, echt waar, ja dan doe ik alles wat ik nog moet doen. De dekens trek ik wat strakker om me heen. Oh wat heb ik het druk.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top