Durven te leven…

Soms komen er mensen op je pad. Op het moment dat je ze nodig hebt. Kan zijn dat sommigen daarvan een minimale rol in je leven op dat moment spelen, maar wel een grote impact op de rest van je leven hebben…Gewoon door iets wat gezegd is of iets wat gedaan is. Maar het kan ook zijn dat het juist andersom is. Iemand speelt een grote rol in je leven, maar verdwijnt daarna uit je leven. Omdat de rol van die persoon in jouw leven veranderd is of het onbewuste doel van die persoon in jouw leven bereikt is.

Ik ben ervan overtuigd dat iedereen die mijn leven kruist van belang is. Ik leer daarvan… of het nu iets kleins of juist heel groot betreft… het maakt je dat je verder groeit… je verder ontwikkeld… je een ander inzicht krijgt in hoe je in het leven staat.

Soms komt er een bijzonder iemand in je leven. Iemand bij wie je in de ogen kijkt en je het gevoel hebt dat je thuis bent gekomen. Is dat een herkenning van een vorig leven? Een zielsverwant? Of gewoon simpelweg iemand die voor je bestemd is?

Soms voel je dat. Ik heb het nog nooit gevoeld. Nog nooit heb ik iemand in de ogen gekeken en wist ik dat diegene zo een rol in mijn leven zou gaan spelen… zo belangrijk voor me zou worden…

Een zielsverwant… Nooit heb ik dat meegemaakt. Wilde dat ik dat kon blijven zeggen, maar dat is niet zo. Ik heb de mijne ontmoet. Onverwachts… op een moment in mijn leven dat ik er eigenlijk niet eens voor open stond. Maar ik heb me er wel voor opengesteld. En dat heeft me meer mooie momenten meegegeven dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Je open stellen voor iemand… Of dat nu een vriend, vriendin of een nieuwe liefde is. Je moet het durven… Je moet het kunnen… Je moet het willen…

Als dat zo is, vindt je geluk. Maar open stellen voor iemand betekent ook dat je pijn voelt. Lief hebben kan niet zonder pijn. Ik stel me nooit open… ik heb inmiddels wel geleerd in het leven door mijn muur zo hoog te houden, ik mezelf bescherm om niet meer gekwetst te worden. Mijn kinderen hebben daarin het alleenrecht. Voor hen stel ik me open… voor hen ben ik mezelf en bereid om al mijn pijn en die van hun te dragen…

Maar ik heb me opengesteld voor iemand. Een persoon die in mijn leven hoort… in wat voor vorm dan ook. Het gevoel dat je dan overkomt is zo intens… Ik denk dat alleen diegenen die het zelf hebben ervaren, weten waar ik het over heb. En het is fijn… Maar de pijn die je voelt als juist die persoon ook weer uit je leven verdwijnt, omdat de weg die bewandeld moet worden (nog) niet dezelfde is als die van jou… is net zo intens. Intenser… Dieper…

En het doet pijn. Echt heel pijn…Ik ben geneigd om mijn muur weer omhoog te trekken. Heb ik altijd gedaan en is me altijd gelukt. Mensen op afstand houden… mijn eigen emoties wegstoppen…  Zorgen dat ik niet meer gekwetst word, dat ik geen pijn meer voel. Kan ik dat? Ja.. Wil ik dat? Ja… Durf ik dat?

Nee… Niet meer. Ik ben bang dat ik stop met leven als ik dat doe. Ik ben bang dat ik juist die personen die de belangrijkste rol in mijn leven gaan spelen, geen kans meer geef. Dat ik mijn kans misloop. Dat het leven aan me voorbij gaat… dat het geluk aan me voorbij gaat. Dat ik gewoon alleen maar leef. Leven zonder geluk… leven zonder pijn… Leven zonder beren op de weg, omdat je ze eenvoudig van tevoren elimineert, zodat je ze niet onder ogen hoeft te komen, omdat je er dan niet mee hoeft te dealen. Misschien is dat voor sommigen de manier…

Het is niet mijn manier. Niet meer…

1 reactie op “Durven te leven…”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top