Een jaar later

Een jaar geleden om deze tijd zaten wij met ons gezin in Spanje. De kinderen hadden meivakantie en we gingen er een weekje tussenuit. Op de camping waar ook mijn ouders stonden met hun caravan, hadden we een huisje gehuurd. Op Koninginnedag vertrokken we met het vliegtuig naar Barcelona, daar een auto gehuurd en op naar Santa Susanna, een klein uurtje rijden. Het was vrijdag en prachtig weer. Ook zaterdag was een mooie dag, maar daarna werd het minder. ’s Maandags ging het regenen en het leek niet meer droog te worden. Dat verveelt heel snel, zeker als je gaat voor zon, zee en strand. Het geplande dagtripje naar Barcelona hebben we dan ook laten schieten. Een sightseeing tour in de regen zagen we niet zitten. Pas donderdag was het weer een redelijk droge dag en vrijdagmorgen in alle vroegte zaten we weer in de auto op weg naar het vliegveld. Toch waren we het er over eens dat we een heel leuke week hadden gehad.

Hieraan zat ik vanmiddag te denken en vrijwel meteen kwam er in me op wat er in een jaar zomaar allemaal kan veranderen. Zoveel is nu anders ten opzichte van toen en niets lijkt meer hetzelfde. Veranderingen zijn er natuurlijk altijd wel, maar voor mij waren er toch twee dingen enorm ingrijpend. En dat zijn ze nog steeds: mijn ontslag en de ziekte van mijn vader.

Mijn zoektocht naar een nieuwe baan heeft nog niet tot succes geleid. Alleen maar afwijzingen en dat motiveert niet echt. Ik probeer er boven te staan, positief te blijven, maar soms wordt het me te veel en zou ik het liefst het bijltje erbij neergooien. Dat doe ik niet, want dat is niet mijn instelling, maar dat maakt het niet makkelijker.

Vanmiddag ben ik met mijn ouders mee geweest naar de longarts. Wederom is er een longfoto gemaakt en bloed afgenomen. De arts gaat mijn vaders dossier in een team van specialisten bespreken. Volgende week komt hij met uitsluitsel of de artsen een chemokuur op dit moment verantwoord vinden of dat er beter nog een paar weken mee gewacht kan worden.

Waar vorig jaar nog volop de zon scheen in mijn leven, hangt nu een dikke mist van onzekerheden. Natuurlijk gaat alles gewoon door, je kunt niet stil blijven staan. Ik tel mijn zegeningen, want die zijn er gelukkig genoeg. Ik hoop echter wel dat ik over een jaar kan zeggen dat de mist uiteindelijk opgetrokken is en de zon weer is gaan schijnen.

1 gedachte over “Een jaar later”

  1. Lieve vriendin, probeer moed te houden. Ook al valt dat niet altijd mee. Het is maar goed dat we niet weten wat ons te wachten staat in het leven. En ook dat we daar geen zeggenschap over hebben. Ik hoop dat je je vader nog een poos bij je mag houden. En dat je ouders nog een keer heerlijk naar Spanje kunnen. Sterkte hoor lieverd. Liefs.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top