Een tripje met Tom

Altijd weer gezellig een tripje met Tom. Hij maakt een praatje met me, stuurt me de juiste richting uit. Meestal. Hij brengt me op plaatsen waar ik nog nooit geweest ben. Hij brengt me op plaatsen waar ik zonder Tom nooit zou zijn (aan)gekomen.

Gisteravond bracht Tom me naar Leiderdorp. Dat kleine dorpje, vlakbij Leiden. Ik ben daar al eens eerder geweest. Een jaar of 5 geleden. Volgens mij was dat ook met Tom, want ik had een vreemd gevoel van deja-vu. Mijn Tom is namelijk wat aan de oude kant. Hij is 5 en dat is net na de helft van zijn werkend leven (hoop ik). Nu vroeg Tom mij laatst om hem te updaten. Hij voelde zich een beetje verouderd en kreeg het idee dat hij me niet meer zo goed de weg kon wijzen. Bemoedigend vertelde ik hem dat dat wel klopt, maar dat ik wel gehecht ben geraakt aan zijn eigenaardigheden. Ik rij regelmatig met Tom van Alkmaar naar Den Helder en ik weet dat hij soms een klein beetje de weg kwijtraakt. Zo wil hij bijvoorbeeld graag via de Burgervlotbrug rijden, maar die brug is beschadigd. Dat gaat niet meer. En dan ziet Tom even de weg niet meer liggen en laat hij me een grijs gebied zien. Maar ik dwaal af van mijn tripje naar Leiderdorp.

Tom had een dealtje met me gesloten. Hij weet dat ik niet zo graag over ingewikkelde snelwegen rijd en koos een binnendoorweggetje voor me uit. Ik vond dat best knap, want die weg lag er nog maar net. Alleen aan het eind ging het een beetje mis. Ik kreeg een discussie met Tom. Hij stuurde me namelijk naar een klein weggetje met een slagboom ervoor. Een slagboom zonder communicatiemogelijkheden. En daar stonden we dan met zijn tweeën. In the-middle-of-nowhere. Ik nam de regie over en besloot een andere weg in te slaan. Gedesillusioneerd liet ik Tom Tom.

Na de vergadering – het was een vergadering in Leiderdorp – keerde ik terug naar Tom en gaf hem nog een kans. Maar weer stuurde hij me naar een slagboom. Dit keer aan de andere kant van het sluipweggetje. Gelukkig kwam er kort daarna een collega bij dezelfde slagboom staan. Tom jubelde. Zie je nou wel? Mijn collega en ik besloten mijn Tom en zijn Vera te negeren en het heft in eigen hand te nemen. En Tom en Vera? Die hebben hun soulmate gevonden.

 

Meer lezen van Hèlen? Kijk hier.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top