Een “Warme Douche” voor de (huis)opticien van mijn moeder

Mijn moeder klaagde dat ze niet meer goed kon lezen, daarom vroegen wij of de (huis)opticien eens bij haar wilde gaan kijken.

Helaas was de man net in haar tehuis geweest en pas volgende maand weer in de buurt. Toen ik dat aan haar vertelde, vond ze dat helemaal niet leuk, want NEE … zo lang kon ze echt niet meer wachten! Dat ze er zoveel haast mee had begrepen we eigenlijk niet, want ze leest alleen nog de TV gids! Maar vooruit…

Ik belde dus die volgende ochtend nogmaals de betreffende organisatie en vertelde dat de nood toch wel erg hoog was. Gelukkig kregen we een vriendelijke dame aan de telefoon, die regelde dat er diezelfde week nog iemand bij haar langs zou gaan.

Als mijn telefoon gaat zie ik de naam van het tehuis op mijn schermpje verschijnen. Ik schrik altijd een beetje, want ik denk dan gelijk: ”Ojee… er zou toch niks met mijn moeder aan de hand zijn?” Gelukkig word ik gelijk doorverbonden en krijg ik een vriendelijke man aan de telefoon die zegt de opticien van mijn moeder te zijn. Of ik weet van zijn bezoek? Ik zeg dat ik inderdaad de afspraak heb gemaakt en hij is blij dat hij gelijk de juiste persoon te pakken heeft.  “Uw moeder is een bijzonder vrouw”, hoor ik hem zeggen en al snel begint hij zijn verhaal:

Dat hij eerst de ogen van mijn moeder goed had nagekeken, toen haar bril en eigenlijk niks geks had kunnen ontdekken. “Maar moet ze dan geen andere bril?”, reageer ik niet begrijpend. “Nee hoor”, antwoord de man rustig en het lijkt net of ik enige ironie in stem hoor. “Maar waarom kan ze dan niet goed meer lezen?” vraag ik nog steeds verbaasd. Als ik even daarna hoor wat voor een advies hij mijn moeder heeft gegeven, val ik zowat van mijn stoel!  “Ik heb tegen uw moeder gezegd dat ze ’s avonds een lampje aan moet doen, als ze wil gaan lezen!” Even hou ik mijn adem in. “Ze moet een lampje aandoen… dat meent u niet”, gil ik bijna door de telefoon. “Ja hoor” vervolgt de man onverstoorbaar zijn verhaal. “En… ik zei nog tegen uw moeder dat ze zo’n mooie leeslamp naast haar bank had staan”. Even krijg ik het idee dat ik in een verborgen camera grap zit en langzaam stijgt het schaamrood mij naar de kaken. “En wat zei mijn moeder toen?” hoor ik mezelf timide vragen. “Dat ze aan die kant van de bank eigenlijk nooit zat!”

Ik bedankte de man hartelijk voor zijn werk en verontschuldigde ons voor de druk die ik achter het maken van de afspraak had gezet.

“Och… het geeft niks hoor mevrouw” zei hij nog. “We zijn wel wat gewend met die oude mensen”.

En daarom geef ik de opticien (van het tehuis) van mijn moeder: “Een hele warme douche”! 

 

Meer lezen van Ellen? Dat kan hier

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top