En dan…

De stap nemen om te gaan scheiden is een heel proces op zich. Bij mij heeft dat jaren geduurd. Jaren van twijfel, de voor en nadelen tegenover elkaar zetten. Jaren van zorgen, mezelf afvragen of ik een slechte moeder zou zijn als ik de stap zou nemen. Tenslotte ben ik degene die voor de kinderen en mijn man besluit om het gezin, zoals we het jaren hebben gehad, op te geven. Ik ben degene die de kinderen hun vertrouwde leventje afneemt. Ik ben degene die ervoor zorgt dat zij hun papa en mama niet meer samen zullen zien. Jaren heeft het geduurd.

Maar uiteindelijk de stap genomen… Waarom? Omdat het niet meer verder ging. Ik ging kapot…

Nadat ik de stap heb genomen werd ik overvallen door een gevoel van opluchting. Eindelijk had ik voor mezelf geaccepteerd dat dit de enige optie was. Het was goed. De obstakels zou ik wel overwinnen en ik zou mijn leven weer gaan oppakken. Ik en mijn kinderen… wij samen. Met een goede communicatie met mijn ex, met een goede omgangsregeling, met een goede basis….Het zou wel goed komen. Daar ben ik nog steeds van overtuigd. Dat het goed komt. Ik heb geen spijt van mijn keuze, zeker niet. Het was de enige keuze…

Maar jemig…wat is het moeilijk.

De eerste periode zijn we druk bezig geweest de dingen te regelen. De kinderen het op de juiste manier te vertellen, omgaan met alle emoties en spanningen. Ik heb daarbij mijn gevoel uitgeschakeld en probeerde het praktisch te zien. Alsof het een aangenomen klus was, iets wat mij niet overkwam, maar iemand anders. Het bekijken van buitenaf en regelen wat er geregeld moest worden. Het concept kofferouders was daar een goed voorbeeld van. In theorie geweldig, tenminste geweldig in de zin van kiezen uit de meest verschrikkelijke keuzes, want geweldig is het natuurlijk helemaal niet. Maar dat loopt. Al is het niet ideaal. Als ouder kom je er wel achter hoe het voor kinderen is, die tussen twee huizen moeten leven, uit koffers moeten leven, uit het eigenlijk geen vast plekje meer hebben. Rekening houden met afspraken, op en neer rijden, zorgen dat je op beide plaatsen je spulletjes hebt die je nodig hebt. Maar vooral het alleen zijn…

De opluchting dat ik de stap van het scheiden heb genomen, is nog steeds aanwezig. Ik heb er geen spijt van, maar gevoelens van falen, als ouder, als moeder, is er wel bijgekomen. De eerste keer afscheid nemen van mijn kinderen viel me heel erg zwaar. Het feit dat ik op de dagen dat ik zonder ze ben, niet weet wat ze gegeten hebben, hoe ze geslapen hebben, hoe het op school was, alle kleine dingetjes… Die mis ik. En dat is zo ontzettend moeilijk.

En nu zijn ze op vakantie. Met hun vader. En voor het eerst in hun leven, in mijn leven, ben ik er niet bij. Ik heb afscheid van ze genomen, heb de bolletjes voor onderweg gesmeerd, heb mijn ex geholpen met de laatste dingetjes. Ik heb ze plat geknuffeld, heb ze in de auto gezet… Weer geknuffeld… Ze merkten niets aan me. Tuurlijk hebben we gesproken over het feit dat ik ze heel erg zou gaan missen, maar zij gingen op vakantie. Dat is leuk! Zij gaan leuke dingen meemaken, gezelligheid opzoeken, nieuwe vriendjes maken, lekker zwemmen en uit eten. Zij hebben een geweldige vakantie. Dat heb ik ze verteld. Ik heb ze niets laten merken van de pijn die ik voelde, terwijl ik daar bij de auto stond en ze een laatste kus gaf. Een laatste knuffel. De tranen van mijn dochter wegveegde. Ik heb ze niets laten merken, want de pijn die ik voelde, hoeven zij niet te voelen. Maar toen de auto wegreed en ik hun met een lachend gezicht uitzwaaide, brak mijn hart. Een steen in mijn maag… een misselijk gevoel… een leegte in mijn hart. En het gevoel van falen was meer aanwezig dan ooit tevoren. Ik voelde de tranen branden, maar heb ze weggeslikt. Als ik nu zou gaan huilen, zou ik niet meer kunnen stoppen. En hoe stom het ook klinkt, ik vond niet dat ik het verdiende om te gaan huilen. Ik had tenslotte zelf deze keuze gemaakt. En nog steeds heb ik niet gehuild, al wil ik wel. Misschien komt het nog, misschien ook niet. Het enige waar ik nu bezig ben is mijn gevoel overdenken. E hopen dat ik straks een stukje van hun ervaringen en herinneringen van hun vakantie kan meenemen in mijn eigen herinneringen. Bizar…

Het besluit om te scheiden is een grote stap. Een moeilijke stap, maar de stappen die daarna komen zijn nog veel moeilijker. En zwaarder. En dat besef ik me maar al te goed. Ondanks dat weet ik dat we er wel komen, eens zal het makkelijker worden of in ieder geval dat de scherpte ervan af gaat… Dat hoop ik tenminste… Dat moet wel, want anders is het ondraaglijk.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top