Even. Helemaal. Niks.

Zwanger achter de laptopHet Grote Niks-doen. Dat ging begin juli toch echt beginnen. Zestien weken lang Helemaal Niks. Om met de woorden van Harrie Jekkers jeugdvriend te spreken: ‘niks doen is het hoogste’. Hele dagen lang achter de computer hangen, tv kijken, lezen, met Thijmen spelen. Verder echt helemaal niks. En dat heb ik wel twee hele dagen volgehouden. Voor twee dagen was het leuk. Daarna ging ik mezelf vervelen.

Werken doe ik echt even niet. Er is niets heerlijkers dan ‘s morgens wakker worden en je nog eens omdraaien in de heerlijke wetenschap dat er vandaag niets hoeft. Het helpt dat mijn zoon al net zo’n langslaper is als zijn moeder. Maar na twee dagen echt niks doen ging het toch kriebelen en voor ik het wist stond ik de badkamer te poetsen. Om daarna maar gewoon een to-do lijstje te maken voor de dagen die volgden. Het gevolg: een gepoetste badkamer, een lege wasmand, twee schone slaapkamers en een volledig gesopte keuken en gang. Ik had weer wat om handen en vond het heerlijk. Stond zingend het aanrecht te schrobben, haalde met plezier de koelkast leeg om de planken af te kunnen wassen en besloot om voor het eerst in jaren ook maar weer eens de vloeren te dweilen.

Blijkbaar went het heel snel om de hele dag bezig te zijn. Werk, huishouden, kind: het houdt me normaal echt wel de hele dag bezig. Dat werk is nu dus weggevallen en heeft opvulling nodig. Wat komt nesteldrang dan goed uit. De combinatie met een zomer die eindelijk echt warm wordt is alleen wat minder fijn. Heilig was mijn voornemen om vandaag Echt Niets te doen. Het zou 35 graden worden en benauwd. Ik zou de hele dag achter de computer hangen; lief zou zich wel met Thijmen bezig houden. Ik ging niets doen. Dus is de vaatwasser leeg, hangt de was en heeft zoonlief op het potje gezeten (en in bad – op het potje zitten en dan ook nog plassen is nog wat teveel gevraagd).

Ik loop op het moment heel erg tegen de reden van die zestien vrije weken aan. De smurf in mijn buik wordt groter en groter en ik word vermoeider en vermoeider. Hoe graag ik ook de hele dag bezig zou zijn – mijn lichaam houdt het tegen. Maar hoe graag mijn lijf de hele dag stil wil zitten – mijn geest houdt het tegen. Ik kan dat niet, niks doen. Ik moet het wel. En dat wringt verschrikkelijk. Dus doe ik heel rustig aan de dingen die ik wil doen en heb ik tussendoor pauzes van een uur. Sinds een week weet ik precies welke tv-programma’s een uur duren. Dus als Dr. Phil zijn gasten begint te bedanken of Gordon Ramsay opgelucht een gered restaurant verlaat, weet ik dat er weer een uur voorbij is. En oja, ergens in die zestien weken moet ik naar het ziekenhuis om die muppet eruit te wurmen. Mag ik daar nog heel even niet aan hoeven denken?

Zo rommel ik door. Rondscharrelend, schoonmakend en opruimend, maar alles op z’n dooie akkertje. Dat is voor mij echt het hoogst haalbare: alles heel erg rustig aan doen. Met heel veel pauzes tussendoor. En dat bevallen – ach, dat komt vast goed. Dat het hard werken wordt, vergeet ik nog even. Hoe dan ook doe ik het met airco – da’s dan weer het voordeel van een ziekenhuis. Ga ik daarna weer gewoon verder met heel weinig doen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here