Examens en studiekeuzes

De vlag staat klaar, maar op dit moment zit onze dochter nog midden in haar examens. Het huis staat bol van de stress en ik krijg niet de indruk dat de Valdispertjes (examenvrees) veel bij haar doen. Jarenlang zag ik de vlaggen met tassen eraan hangen en dan dacht ik altijd: “Ach… wat leuk, daar is weer iemand geslaagd”. Nu ik er zelf middenin zit denk ik daar heel anders over, want die vlag hangt daar niet zomaar.

“Waar zijn mijn sleutels en waar is mijn mobiel?” Grote paniek ogen kijken me aan en ik kan niet anders dan mee helpen zoeken naar alle dingen die ze kwijt is.

“Ik ga echt te laat komen hoor, mam”, roept ze boos. Ik sus, spreek haar moed in en doe honderdduizend schietgebedjes als ze uiteindelijk op de fiets wegrijdt.

 

De hele familie heeft inmiddels lamme duimen van het draaien en als ze uiteindelijk op Facebook zet dat het “best” goed is gegaan, wordt ze door iedereen ge-like-ed en gaan de duimen omhoog.

Op dit moment weten we dus nog niet eens of ze wel zal slagen, maar toch hebben we haar al opgeven voor een vervolgopleiding. Ik blijf het vreemd vinden, want mijn dochter is op dit moment met haar hoofd bij heel andere zaken. Bovendien heeft ze geen idee wat ze moet gaan doen. Toen ze acht jaar was wilde ze Barbie worden en daarna tasjes ontwerpen. Op 12-jarige leeftijd leek taarten bakken (samen met Abel) haar wel leuk en daarna stond actrice worden met stip op één. Het waren dus allemaal vage dingen en haar interesses liepen ver uiteen. Toch hadden creatieve vakken duidelijk haar voorkeur en gingen we op zoek in die richting.

Uiteindelijk kwamen we uit bij een open dag van het ROC, waar mensen van de filmacademie hun verhaal kwamen doen. Helaas bleek dit de verkeerde opleiding voor haar te zijn, omdat dit meer achter de schermen was. Verder zoeken dus!

Een paar weken geleden zijn we naar de HKU in Utrecht geweest, want dat was het helemaal! Het werd een gezellige dag en alles was leuk. Ook ik keek mijmerend  om mij heen en dacht: “Wat jammer, dat ze dit in mijn tijd niet hadden”. Helaas viel onze droom als snel in duigen, want de drie auditiedagen bleken gelijk met haar examens te vallen en ook kregen we te horen dat er, van de vierhonderd mensen die auditie deden, maar 15 werden aangenomen, waarvan er uiteindelijk één (met een beetje geluk) een baan kreeg. Dag droom! Weer verder zoeken dus en nu naar een alternatief. Ze vond het moeilijk om te kiezen, maar uiteindelijk zijn we uitgekomen bij het Saxion en ook al is het niet haar droom, ze gaat nu een opleiding volgen die vooral  “breed” is (zoals dat tegenwoordig zo mooi heet) en met wat meer zekerheid op een baan. Maar wat is zekerheid? De banen liggen niet voor het oprapen en ook al doe je nog zo’n mooie opleiding, je moet ook een beetje geluk hebben en soms een hele hoop geduld en doorzettingsvermogen.

Mijn vriendin heeft dit meegemaakt met haar zoon, die al sinds hij klein was maar één ding wilde: piloot worden. Nou is dit een zeer dure en moeilijke opleiding, maar wat doe je als dit de enige droom van je kind is? Dan ga je er toch voor? Zijn moeder heeft zich dus jaren een slag in de rondte gewerkt om wat huisraad bij elkaar te sprokkelen en hem financieel te steunen. Na een paar jaar was hij klaar met deze opleiding en kreeg zijn felbegeerde diploma en ‘Wing’. Klaar om te vliegen! Maar helaas, door de crisis in 2008 lagen deze banen niet meer voor het opscheppen en doet hij al een paar jaar heel ander werk. Ondertussen nam de frustratie toe, want er moesten wel vlieguren gemaakt worden die hij zelf moest betalen. Ze waren de wanhoop nabij en net op het moment dat hij dacht: “Het gaat nooit meer lukken”, kwam er een baan van zijn leven voorbij. Het zette alles op alles en er braken weer spannende tijden aan, want wanneer hoort hij zijn ‘datum’?  Moeder is blij, maar voorzichtig en zit wel met gemengde gevoelens, omdat ze haar zoon misschien moet gaan missen. De baan is namelijk bij een buitenlandse organisatie, want in Nederland zit de boel nog helemaal op slot.

Nee, onze kinderen hebben het niet zo makkelijk, want de banen liggen echt niet voor het oprapen, ook al heb je nog zo hard gestudeerd. Over een paar dagen zijn de examens afgelopen en gaan we wachten op dat ene verlossende telefoontje. Geslaagd of niet? Ik hoop toch zo dat we voor haar die vlag uit mogen gaan hangen en daarna zien we wel weer. .

 

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here