Excuusmoeder

Sinds ik moeder ben voel ik me met enige regelmaat opgelaten. Niet omdat ik nou zo’n ontzettend vervelend kind heb – integendeel zelfs – maar omdat ik denk dat andere mensen denken dat ik geen goede moeder ben als hij begint te huilen. Of als ik hem meeneem naar een feestje. Ineens denk ik te weten wat andere mensen denken en hoor ik hun afkeurende gedachten. Om er uiteraard keer op keer achter te komen dat ik niet zoveel moet denken. Aannames zijn lang niet altijd goed.

Afgelopen dinsdag was er een ouderavond op de crèche. Het thema was ‘slapen, eten en zindelijkheid’. Altijd nuttig om daar tips over te krijgen dachten wij. Een oppas hadden we niet gevonden, dus Thijmen ging mee. In eerste instantie ging dat goed. Hij kon daar uiteraard lekker spelen en vermaakte zich wel terwijl de grote mensen praatten over kinderen die ’s nachts willen spelen, dvd’s kijken tijdens het eten en zo meer. Helaas was hij het al snel zat en wou hij aandacht. Eigenlijk was het bedtijd voor hem. Gelukkig heeft een crèche ook bedden, dus legden we hem daar neer. Meneer had echter absolúút geen zin om daar te gaan slapen. Uiteindelijk zijn we eerder weggegaan. Ik schaamde me rot, dacht dat de overige mensen dachten dat wij maar rare mensen waren. Wie neemt nou zijn kind mee naar een ouderavond? Dit doen we nooit meer dacht ik.

Waarom schamen we ons eigenlijk voor onze kinderen als zoiets gebeurt? Het is tenslotte volstrekt normaal dat een kind van net 1 jaar wel eens geen zin heeft en gaat huilen. Het wordt ook geaccepteerd, zeker door andere ouders. Die herkennen dat soort situaties ongetwijfeld en begrijpen hoe jij je voelt. En toch zat ik op hete kolen, schaamde ik me rot en voelde ik me vreselijk opgelaten. Kunnen we daar niet gewoon eens mee ophouden? Kan ik niet gewoon eens leren dat het erbij hoort? Het wordt tijd dat ik mijn eigen advies eens ter harte neem: wees nou eens niet zo verdomde onzeker en hou op met dat roepen dat je een slechte moeder bent. Dat is namelijk absoluut niet waar. Die onzekerheid is ook nergens voor nodig. Niemand zal je veroordelen omdat je kind schrikt van een hard geluid en dan begint te huilen. Het gaat erom hoe je daarop reageert.

Van de winter haalde ik Thijmen van de crèche. Ik zou hem in de buikdrager meenemen en dan met de bus naar een vriend gaan. Het vroor en Thijmen had het koud, ondanks dat hij dik ingepakt was. Dus huilde hij. Dus dacht ik dat iedereen me aankeek en me veroordeelde, terwijl ik niets anders kon doen dan wachten tot de bus er was. Met een kind dat inmiddels volledig over zijn toeren was en een rood hoofd stapte ik de bus in. De chauffeur zei toen heel droog dat ik hem wel af en toe eten moest geven. Ineens besefte ik: verrek, ze vinden het niet erg. Ze veroordelen me niet. Ze begrijpen het. Wat fijn! Mijn buurvrouw had kennelijk hetzelfde gevoel als ik. Zij heeft drie zoons. Die maken wel eens ruzie, schreeuwen wel eens en slaan wel eens met deuren. Dat hoort erbij. Maar zij zei tegen mij: nou hoor je die van mij zo vaak en die van jou hoor ik nooit… Daar had ik nooit bij stilgestaan.

Kennelijk kent elke moeder dat vreselijk irritante opgelaten gevoel. Denken wij moeders allemaal dat we elkaar veroordelen. Helaas zijn we daar af en toe ook heel goed in. Plaatsen we van die onder-de-gordel-opmerkingen als ‘míjn kind doet dat niet hoor!’ of ‘ík laat hem geen tv kijken tijdens het eten’ waarmee we eigenlijk aangeven dat het verschrikkelijk slecht is dat jij hem wél tv laat kijken. We zijn allemaal moeders, we weten allemaal dat je je eigen principes lang niet altijd kan volhouden en dat dat ook niet erg is. Zullen we dan nu gewoon ophouden met elkaar daarom veroordelen? Zullen we alleen nog moeders veroordelen die hun kinderen dagelijks door de kamer slaan? Dat lijkt mij een betere reden dan dat een kind van drie nog met een speen loopt. En dan hebben we meteen geen reden meer voor onze eigen onzekerheid. Kunnen we weer gewoon zonder opgelaten schaamte boodschappen doen, wetend dat elk kind wel eens huilt.

2 reacties op “Excuusmoeder”

  1. I hear you! Helemaal gelijk hoor. Aan deze kant is het al niet anders. Ik ben ook zo’n excuustruus. En die gaat zich bij deze voornemen om minder excuus en meer Truus te worden! 🙂

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top