Fingers crossed

Al een poos ben ik op zoek naar een nieuwe baan. Een leuke administratieve of secretariële functie, het liefst gecombineerd met telefoniste- en/of receptiewerkzaamheden. Een baan in een prettige werksfeer, waarin ik mezelf kan zijn en ook iets voor anderen kan betekenen. Ja, ik weet het: het is waarschijnlijk te veel gevraagd….maar toch, ik geef niet zomaar op.
Daarom solliciteer ik ook heel breed. Op alles wat maar enigszins passend lijkt, reageer ik: telefoniste/receptioniste, office medewerkster, boekhoudkundig medewerkster, (financieel/commercieel) administratief medewerkster, secretaresse, bureau-assistent, baliemedewerkster, secretarieel medewerkster en ga zo maar door.

Een paar weken geleden reageerde ik op een advertentie van een bouwbedrijf hier uit de buurt. Ze vroegen een allround administratief medewerker. Al snel ontving ik per mail een ontvangstbevestiging (altijd erg prettig) en een week later was er wederom een mail. Ik verwachtte de zoveelste afwijzing, maar tot mijn grote vreugde werd ik uitgenodigd voor een gesprek! Afgelopen dinsdag was het zover.

Ik moest om 09.00 u. op een privé adres zijn in de plaats waar het bouwbedrijf gevestigd is. Ik maakte hier min of meer uit op, dat er waarschijnlijk iemand in de arm was genomen om het traject van personeelswerven te verzorgen. Dit bleek inderdaad het geval te zijn. Ik werd ontvangen door mevrouw B., een vriendelijke, open vrouw van mijn eigen leeftijd. Na de gebruikelijke koetjes en kalfjes (mag ik jij zeggen?, thee of koffie?) gingen we in een kamertje apart zitten en begon het gesprek.

Ik vond het een heel prettig gesprek. Wat me achteraf erg verbaasde, was dat ik totaal niet nerveus was. Mevrouw B. was zeer te spreken over mijn brief en cv, wat mij erg goed deed. Ik besteed hieraan veel aandacht en dan is het fijn als dat opgemerkt en gewaardeerd wordt. Ik heb op alle vragen eerlijk geantwoord, heb mezelf laten zien zoals ik ben, met mijn plussen en mijn minnen. Ik denk dat dit de beste manier is, anders val je later toch door de mand.
Aan het eind van het gesprek vertelde mevrouw B. dat uit de kandidaten die zij op gesprek uit had genodigd er 4 door zouden gaan naar de volgende ronde. Dit zou ze mij al vrijdag laten weten. Daar was ik blij om, dan hoefde ik niet lang in onzekerheid te zitten. We namen afscheid en ik stapte opgetogen in mijn auto. Ik had een heel goed gevoel over het gesprek en achtte mijn kans om bij de laatste vier te zitten best hoog.

Vrijdagmorgen had ik bericht van mevrouw B. zoals ze had beloofd. Helaas was de keuze niet op mij gevallen. Ondanks dat zij van mening was dat ik de gevraagde werkzaamheden goed zou kunnen uitvoeren, sloten andere kandidaten toch net beter aan bij het profiel van het bouwbedrijf.
Ik heb haar ‘s middags nog even gebeld en ze legde me uit hoe ze tot haar keuze was gekomen. Hierin kon ik me wel vinden; ik zou het in haar positie ook zo hebben gedaan.

Ik ben dus een illusie armer, maar wel een ervaring rijker. En daar ben ik heel blij mee. Mijn eerste sollicitatiegesprek sinds 30 jaar heb ik gehad en ik heb mezelf positief weten te presenteren. Het sterkt mij in mijn wil om door te gaan en om vooral niet op te geven. Maar ja, dat deed ik sowieso al niet, want ik ben nu eenmaal een doorzetter.

Jeanne van Dijk, 52 jaar, weduwe, moeder van Mark (1999), uit mijn eerste huwelijk. Mark woont bij mij en gaat om de week een weekend naar zijn vader.
In september 2010 verloor ik mijn baan ten gevolge van de crisis. Wat ik niet meer had verwacht, gebeurde toch: na meer dan twee jaar solliciteren vond ik een nieuwe baan. Sinds januari 2013 werk ik met veel plezier als telefoniste/administratief medewerkster bij een praktijk voor fysiotherapie. Ik doe dit vier ochtenden in de week.
Vorig jaar maart overleed mijn man Wilco aan een acute hartstilstand. Hij was pas 50 jaar. We waren 7 jaar samen, waarvan 5,5 getrouwd. De wond is nog enorm vers en ik worstel er dagelijks mee. Wilco was/is vader van 2 dochters (1995 en 1997).
Eén dag in de week ga ik naar mijn moeder. Ik doe haar administratie en we maken het gezellig samen. Na mijn vaders overlijden in 2011 is dit zo gegroeid. Nu we beiden weduwe zijn, hebben we meer steun aan elkaar dan ooit. Het helpt ons bij de verwerking en dat is heel waardevol.
Het schrijven van blogs voor Mams at Work heeft me duidelijk gemaakt, hoe leuk ik schrijven vind en hoe graag ik het doe. Ik ben ook erg blij met mijn eigen site: Dagelijkse dingen en dromen. Hier kan ik heel veel van mezelf kwijt en dat voelt goed.

3 gedachten over “Fingers crossed”

  1. Ik heb enorm veel respect voor je doorzettingsvermogen. Volgens mij laat jij zien wie je bent, en wat is nu belangrijker in een gesprek? Heel veel succes met de volgende gesprekken die ongetwijfeld nog komen gaan!

  2. je bent niet alleen een doorzetter maar ook een kanjer, alleen weten die werkgevers dat nog niet waarschijnlijk! jammer voor hen want ze laten een gouden werknemer lopen!

    xxx

  3. Heej! Wat goed zeg! En inderdaad, een ervaring rijker! Jammer genoeg niet met beoogde resultaat maar net zoals je zegt, jij bent een doorzetter en je komt er wel!

    Liefs, Ivon

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top