Fruithapjes en beloftes

Gesneden mangoBelofte maakt schuld. Het maakt niet uit hoe druk je het hebt, dat je veel belangrijker dingen te doen hebt dan het inlossen van je beloftes of dat je gewoon een avondje wil bankhangen. Belofte maakt schuld. Dus stond ik gisteravond heel dapper een mango te slachten. Want ik had beloofd een fruithap te maken voor het kleine meisje. Dat overigens met haar acht maanden niet meer zo heel klein is. Het is een plofbaby pur sang. Eet veel en groeit net zoveel. Er moest dus een fruithap gemaakt worden. En ik had geen idee hóe ik die mango moest slachten.

Als je niet weet hoe iets moet, kan je drie dingen doen: iemand vragen die het wel weet, googelen of het domweg proberen. Mijn lief was weg en ik had geen zin om de telefoon te pakken en mijn schoonmoeder te vragen. Iets met trots. Ondanks dat er in ons huis met enige regelmaat wordt geroepen ‘Google your question before asking’ dacht ik er simpelweg niet aan om te googelen. Dus bleef de laatste optie over. Trial and error. Veel error in dit geval. Eerst dat kreng schillen en daarna snijden bleek een fout te zijn. Een mango is glibberiger dan een peer. En veel lastiger klein te snijden door die stomme pit die erin zit. Vraag me niet hoe, maar het is gelukt. Nadat ik een mes in mijn vinger had gezet, de hele plank onder het mangosap had geknoeid en de rest van de keuken bespat had met brokstukken mango toen ik de staafmixer erin zette. Nu staan er twee porties fruithap in de koelkast. Twee. Na al dat werk slechts twee porties. De volgende keer koop ik wel weer gewoon voorgesneden stukjes mango.

En de echte uitdaging moet nog komen. Het slachten van een avocado. Ik heb werkelijk geen idee hoe dat moet. Ik zou niet eens weten hoe zo’n ding smaakt. Maarja, ik heb een kookboek voor baby’s waarin een groentehap staat met avocado en tomaat. Dat schijnen ze dan lekker te vinden. En ik vind dat dochterlief zoveel mogelijk smaken moet ontdekken, in de hoop dat ze net zo’n alleseter wordt als haar grote broer. (Die ooit een grote groep luidruchtige verjaardagsvisite stil liet vallen door heel lief te vragen of hij alsjeblieft een groene olijf mocht. Ja, die lust hij. Nee, dat heeft hij niet van zijn moeder.) Maarja, die avocado moet dus nog. Ik denk dat ik toch maar eens ga googelen hoe je dat doet. Die YouTube filmpjes kunnen toch wel heel handig zijn. Heel duidelijk vooral. Iemand die het voordoet is eigenlijk best ideaal.

En dan ga ik mezelf een belofte maken. Die ik ga houden. Voortaan maak ik alleen nog maar fruit- en groentehapjes van fruit en groente waarvan ik wel weet hoe dat gesneden wordt. Waar geen pit inzit. Wat ik kan pureren zonder dat de brokstukken door de keuken vliegen. Dan blijven er heus genoeg smaken over voor de kleine mevrouw. Wil ik toch exotisch fruit, dan zijn daar altijd de potjes. Of het voorgesneden spul. Belofte maakt schuld. Een schuld die ik in dit geval graag voldoe.

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here