Gastcolumn: Brrrrr …. een spin, door Ellen Dros

Het najaar is nog maar net begonnen en daar heb je ze weer. Die enorme spinnen! Ieder najaar komen ze weer en ik begrijp nog steeds niet waar ze zo opeens vandaan komen.

Moet je mij nou zien. Met mijn benen hoog opgetrokken, zit ik op de bank te rillen als een rietje. Brrr… daar ging er weer ééntje. Rakelings schoot hij langs mijn voeten onder de bank. Althans… ik hoop dat hij daar nog zit. Smekend kijk ik naar Saartje onze poes, maar uit die hoek hoef ik geen enkele hulp te verwachten. “Wat wil je nou?” zie ik haar denken. “Ik ben een poes van adel hoor en ik vang geen spinnen!” Op mijn man hoef ik ook niet te rekenen, want die is pas laat thuis vanavond.

“Ach, laat die beestjes toch lekker zitten, die doen niemand kwaad”,  zegt hij vaak, maar volgens mij vind hij ze net zo eng als ik. Of ik wel weet hoe nuttig ze zijn? Natuurlijk weet ik dat en ik ben een echte dierenvriend. Heus waar! Maar… het enige wat ik op dit moment wil is, dat dit monster BUITEN mijn huis nuttig gaat zitten wezen! Enfin… ik moet dit probleem dus meestal zelf oplossen en iedere keer weer opnieuw mijn angst overwinnen.

Gewapend met stofzuiger, slang, (en zéér lange telescoopbuis zonder mondje) sluip ik met ingehouden adem door de kamer. Voorzichtig schuif ik de bank een stukje opzij, want daar zat hij. Toch? Geen spin te zien. Ik schuif de bank nog iets verder en dan opeens: Rrrttt… mijn hart slaat een slag over. Vlak langs mijn voeten schiet de spin (met poten zo lang als mijn vingers) de kamer door. Mijn hart klopt nu in mijn keel en met de stofzuigerslang recht voor me uit loop ik naar de andere kant van de kamer. “Kom op meid”, spreek ik mezelf moed in “Je kunt het!” Ik weet dat ik er belachelijk uitzie zo in mijn badjas, op sloffen en met de stofzuigerslang voor mijn buik, maar het kan me niets schelen. Ik moet en zou hem hebben, anders doe ik geen oog dicht vannacht.

Ik kijk in alle hoeken en dan opeens zie ik hem zitten, Stil in een hoekje. Langzaam ga ik met het uiteinde van de slang richting spin. “Zou hij me kunnen zien?” gaat het even door me heen, want je weet namelijk bij zo’n beestje nooit waar zijn oogjes zitten. Het enige wat IK zie is een zwart harig lijfje met veels te veel pootjes. Als ik met de slang vlakbij de spin ben, wend ik mijn hoofd even af en doe mijn ogen dicht. Dan hoor ik een slurpend geluid en voel een lichte trilling in de slang. Ja… Ik heb hem! Voorzichtig zet ik de stofzuiger weer in de kast en doe voor de zekerheid de deur op slot. “Sorry spin”, zeg ik zachtjes. “Je moet nog even blijven zitten, maar je mag er gauw weer uit hoor! Het baasje gaat namelijk morgen stofzuigen en heeft al gezegd dat hij eerst de zak leeg gaat schudden, omdat hij per ongeluk een briefje van tien heeft opgezogen. KASSA!

Meer lezen van Ellen? Kijk hier

Mijn naam is Ellen Dros, ik ben een representatieve, extraverte vrouw van 50+ en getrouwd met Marc. Samen met onze twee dochters: Daniek (1995) en Marloes (1999) wonen we in het oosten van het land en hebben we een (Perzische) poes genaamd: Xsara-Jane en een vijver vol vissen.

Ik werk parttime met veel plezier als tandartsassistente en voor de overige uren zorg ik voor mijn gezin en schrijf ik columns en (kinder)toneelstukken. Inmiddels zijn er al diverse toneelstukken uitgegeven via www.cts-producties.nl en worden deze o.a. gebruikt op scholen en toneelverenigingen in Nederland en België. In het verleden heb ik ook geregisseerd en gespeeld bij een amateur toneelgezelschap en organiseerde/presenteerde ik vele jaren de Sinterklaas intocht in mijn woonplaats.

Inmiddels zijn onze dochters geen kinderen meer en heeft ook mama andere interesses gekregen. Samen met met mijn jongste dochter heb ik mijn oude hobby van poppenhuizen en miniaturen weer opgepakt en ga ik met haar gezellig naar beurzen in het hele land.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top