Gastcolumn: een andere oudejaarsavond, door Ellen Dros

Nooit kijkt men zo vaak op de klok als op oudejaarsavond. Het is net alsof we ergens precies op tijd moeten zijn en niets willen missen. Nog even dit en nog even dat, want over een paar uur is het zover: Dan is het oude jaar voorbij. Herinneringen komen boven en we overdenken het oude jaar. Soms met een lach en soms met een traan. We proberen er altijd een gezellige avond van te maken, maar als je verwachtingen van zo’n avond heel hoog liggen, kan het ook vreselijk tegenvallen.

We eten die avond altijd op tijd want daarna komen steevast de oliebollen en appelflappen op tafel. Meestal hingen we wat voor de TV, maar dit jaar hadden we bedacht om het eens heel anders te gaan doen. We zouden een spel gaan spelen en het werd… Monopoly!  Mijn man zette alles alvast klaar zodat we direct na de koffie konden beginnen. Ik besloot om nog even mijn moeder te bellen, want zij was voor het eerst sinds 62 jaar zonder mijn vader met Oud en Nieuw en niet meer in hun vertrouwde huisje. Het werd helaas geen vrolijk gesprek en na tien minuten verbrak ik de verbinding en slaakte een zucht. Een enorm schuldgevoel bekroop mij. Natuurlijk had ze de afgelopen kerstdagen gezellig met ons doorgebracht, maar dat ze juist nu alleen zat vond ik toch geen leuk idee. Ze vertelde me bibberend dat ze weer “een ongelukje” had gehad en niemand haar kwam helpen en IK wist gelijk wat ze daarmee bedoelde. Toen mijn vader nog leefde moest HIJ altijd die smerige boel  uitspoelen, want zelf kon of wilde ze dat niet meer. Ze is niet altijd even makkelijk en aardig die moeder van mij,  maar nu moest ze het kennelijk toch zelf doen want de zuster was zomaar weggegaan. Ik werd boos: ”Hoe konden ze een oud ziek mensje nou toch zo laten zitten?” dacht ik en even kreeg ik de neiging om in mijn auto te springen en naar haar toe te gaan. Maar… de kinderen en mijn man zaten inmiddels aan tafel te wachten. “We zouden toch gezellig een spelletje gaan doen?”

Helaas zat het mij die avond niet erg mee en toen ik voor de derde keer in “de gevangenis “ terecht kwam, besloot ik om daar maar eens drie beurten lekker te blijven zitten. Ik zag mijn man glunderen. Hij had er echt zin in en inmiddels de meeste straten van ons allemaal. Toen hij ook nog eens een hele rits hotels op desbetreffende straten plantte en de ene na de andere vette huur grijnzend in ontvangst nam, kreeg ik ronduit een hekel aan hem. “Wat een gluiperd”, dacht ik bij mezelf toen ik mijn kinderen één voor één failliet zag gaan. “Ze moeten maar tegen hun verlies kunnen”  riep hij stoer en het gekke is dat ZIJ dat heel goed deden maar ik steeds chagrijniger werd. Ik zag in gedachten alleen nog maar mijn moeder in haar eigen vuiligheid zitten en moest steeds aan mijn vader denken.

Nadat ik al mijn huizen had verkocht en op de meeste straten een hypotheek had afgesloten, kreeg ik er opeens schoon genoeg van. Achteraf weet ik best dat het  kinderachtig van mij was, maar ik besloot hem mijn laatste geld te schenken en met een: “Veel geluk ermee, je hebt gewonnen!” verdween ik boos naar de keuken. Geïrriteerd vertrok mijn man naar boven, want volgens hem moet je een spel altijd helemaal uitspelen. Dat zijn de regels. Misschien had hij gelijk maar op dat moment konden die regels mij geen moer schelen. Het was dus reuze gezellig bij ons die avond!

Gelukkig kwam iedereen precies op tijd weer bij elkaar en hebben we maar gedaan alsof er niets was gebeurt. “Ach mama, het was toch maar een spelletje”, zei mijn jongste dochter en gaf me om twaalf uur een kusje op mijn betraande wang omdat ze dacht dat ik DAAR verdrietig over was. We schonken onze glazen vol en proostten op het nieuwe jaar. Een nieuw jaar zonder mijn vader maar nog steeds met mijn zieke moeder die ook niet lang meer te leven heeft. Natuurlijk  gaan we naar haar toe om haar toch een Gelukkig Nieuwjaar te wensen. Ben benieuwd hoe lang zij ZO nog door wil gaan, want van mij mag zij best stoppen als ze er geen zin meer in heeft.

(zie vorige column)

Meer lezen van Ellen? Kijk hier

Mijn naam is Ellen Dros, ik ben een representatieve, extraverte vrouw van 50+ en getrouwd met Marc. Samen met onze twee dochters: Daniek (1995) en Marloes (1999) wonen we in het oosten van het land en hebben we een (Perzische) poes genaamd: Xsara-Jane en een vijver vol vissen.

Ik werk parttime met veel plezier als tandartsassistente en voor de overige uren zorg ik voor mijn gezin en schrijf ik columns en (kinder)toneelstukken. Inmiddels zijn er al diverse toneelstukken uitgegeven via www.cts-producties.nl en worden deze o.a. gebruikt op scholen en toneelverenigingen in Nederland en België. In het verleden heb ik ook geregisseerd en gespeeld bij een amateur toneelgezelschap en organiseerde/presenteerde ik vele jaren de Sinterklaas intocht in mijn woonplaats.

Inmiddels zijn onze dochters geen kinderen meer en heeft ook mama andere interesses gekregen. Samen met met mijn jongste dochter heb ik mijn oude hobby van poppenhuizen en miniaturen weer opgepakt en ga ik met haar gezellig naar beurzen in het hele land.

2 gedachten over “Gastcolumn: een andere oudejaarsavond, door Ellen Dros”

  1. Elisa van Leeuwen

    Oh meis, wat is tie weer mooi en ook al is oud en nieuw alweer ver achterons ik krijg er een traan van in mijn ogen…ik ben gelijk weer terug, wij hebben wel een super leuke avond gehad en veel plezier, toch bleef die ene vuurpijl die al klaar lag mij aan te kijken en wist ik dat het moment zou komen om hem in de lucht te laten ontploffen..hij was voor mijn vader bedoeld, speciaal voor hem..hij hield zo van oudjaarsavond en kon zo enorm genieten van het vuurwerk….de boten die hij dan hoorde toeteren in de Rotterdamse haven…ja dat was echt oud en nieuw voor ons…helaas..hij is er niet meer…jij weet er alles van…

    Nu met je moeder…vreselijk en pijnlijk om der zo door het leven te zien gaan…hoop voor jullie en haar dat ze eens niet meer wakker word, op zo’n mooie zachte warme dag ergens in de lente…meis…dikke knuf en bedankt voor het delen van weer een mooi blog…

    1. Dank je wel Lieve Elisa,
      ’t Is gek. Ik ken je niet eens persoonlijk maar toch voelt het altijd zo vertrouwd als ik van jou iets lees. Ik dank je voor je lieve reactie op mijn column en hoop dat ook jij het gemis van je pa een pekje kunt geven t.z.t. Groetjes van Ellen

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top