Gastcolumn: Guppies, door Ellen Dros

Terwijl ik een slokje van mijn koffie neem gaat mijn blik ongemerkt naar mijn aquariumpje op het aanrecht. Het zonlicht maakt er een betoverend onderwater landschap van en ik vind het zo mooi dat ik er steeds naar moet kijken. Opeens zie ik iets geks en wrijf in mijn ogen: “Zie ik dat nou goed?” Als ik mijn bril op heb gezet ontdek ik dat de tientallen kleine stipjes in het water, kleine babyvisjes zijn.

Een paar weken geleden heb ik ze van een vriendin gekregen. Twee mannetjes en twee vrouwtjes. Thuis aangekomen vulde ik de kom, die ik nog uit mijn goudvissen periode had, met de juiste temperatuur water en legde wat steentjes op de bodem. Daarna deed ik het takje groen er in en tot slot de visjes. Ze waren snel gewend. Erg snel… maar al na een paar dagen ging het volledig mis. De sfeer was ronduit grillig en het leek wel oorlog. De mannetjes zaten voortdurend achter de vrouwtjes aan en zelfs zo erg dat ik op een ochtend één van de vrouwtjes dood naast de kom vond. “Zijn jullie nou helemaal gek geworden”, sprak ik de mannetjes vermanend toe en besloot om ze een tijdje apart te zetten. Toch kreeg ik gewetenswroeging want ik zag ze naar elkaar lonken. Omdat ik het idee had dat de kom te klein was besloot ik een klein aquariumpje te kopen. Op advies van mijn jongste dochter kocht ik een leuk rotspartijtje erbij en thuis hevelde ik de hele boel over.

Wat waren we trots op het resultaat. Ja… dit was het helemaal! Omdat er nu veel meer ruimte was konden de visjes alle kanten op en zwommen vrolijk onder het poortje van het rotspartijtje door. Zo ging het een paar weken goed. Tot vanmorgen. Wat moest ik nou in hemelsnaam met zoveel guppies en hoe was dat zo snel gebeurd? Ik googelde wat en kwam er al snel achter dat guppies levende jongen baren en dat heel vaak doen. Ook las ik dat ze vaak hun jongen zelf opaten en toen keek ik opeens met heel andere ogen naar, wat ik eerst zo’n mooi tafereeltje had gevonden. Barbaren!  Gelukkig kwam de volgende dag de oplossing. Mijn dochter had namelijk een vriendinnetje meegenomen voor de lunch en al snel stonden ze met zijn tweeën naar de visjes te kijken. “Wij hebben babyvisjes…!” zei mijn dochter trots. “Oh… wat leuk” riep haar vriendin, “zou ik ook best willen”. Ik keek op van het boterhammen smeren. “Als jij graag een paar visjes wilt, mag dat best wel hoor”, riep ik spontaan en stralend keek ze me aan. “Oh… mag het echt… Joepie!”.  Diezelfde middag stond ze al op de stoep met een jampotje en als ik mijn dochter moet geloven willen al haar vriendinnen baby guppies hebben…

Wil je meer lezen van Ellen? Kijk dan hier

Mijn naam is Ellen Dros, ik ben een representatieve, extraverte vrouw van 50+ en getrouwd met Marc. Samen met onze twee dochters: Daniek (1995) en Marloes (1999) wonen we in het oosten van het land en hebben we een (Perzische) poes genaamd: Xsara-Jane en een vijver vol vissen.

Ik werk parttime met veel plezier als tandartsassistente en voor de overige uren zorg ik voor mijn gezin en schrijf ik columns en (kinder)toneelstukken. Inmiddels zijn er al diverse toneelstukken uitgegeven via www.cts-producties.nl en worden deze o.a. gebruikt op scholen en toneelverenigingen in Nederland en België. In het verleden heb ik ook geregisseerd en gespeeld bij een amateur toneelgezelschap en organiseerde/presenteerde ik vele jaren de Sinterklaas intocht in mijn woonplaats.

Inmiddels zijn onze dochters geen kinderen meer en heeft ook mama andere interesses gekregen. Samen met met mijn jongste dochter heb ik mijn oude hobby van poppenhuizen en miniaturen weer opgepakt en ga ik met haar gezellig naar beurzen in het hele land.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top