Gastcolumn: Nog één keer kerstfeest vieren met mijn mama, door Ellen Dros

Daar zit ze… op de bank. Mijn moedertje van 83 jaar. We weten sinds een paar dagen dat zij ongeneeslijk ziek is en niet meer behandeld wil worden. Ze is er vast van overtuigd. De twee artsen die tegenover haar zitten, zijn gekomen op HAAR verzoek.

Maanden geleden heeft zij het al gezegd, want zo lijden als papa wil ZIJ beslist niet. Inmiddels begint de arts te vertellen wat hij volgens de wet moet melden met betrekking tot euthanasie, maar na een paar seconden zegt ze dat ze DAT allemaal allang weet. Ze heeft er een programma op televisie over gezien en zoals dat DAAR ging vond zij mooi en wil zij ook. De artsen begrijpen haar en ook wij zullen wij haar wens moeten respecteren. De tranen springen in mijn ogen als ik zie dat ze haar handtekening zet onder aan het formulier. Ze wil naar papa toe heeft ze gezegd en dat snap ik best. 62 jaar zijn ze samen geweest. hebben ze het goed gehad en toen hij vier maanden geleden overleed, aan de gevolgen van een zware hersenbloeding, hield ook voor haar de zin van het leven op. Bovendien moest ze haar vertrouwde huisje verlaten en dat viel niet mee. Nu woont ze al weer een paar maanden in een mooi appartementje in een verzorgingstehuis en al haar eigen spulletje zijn mee verhuisd. Er wordt goed voor haar gezorgd en wij komen zo vaak als we kunnen, maar toch….

Met de kerst gaan we haar ophalen en zal ze samen met de hele familie weer smikkelen van het kerstdiner. Maar dat dit voor haar de laatste keer zal zijn kan ik maar moeilijk accepteren. Wat ik ook nog steeds niet kan accepteren is dat onze Pa er dit jaar voor het eerst niet meer bij is. Ik kijk om mijn heen naar mijn mooi versierde kamer, maar het is lang niet zo leuk meer als vroeger. Iedere keer komen de herinneringen terug: En dan zie ik mijn Pa voor het dressoir staan naar ons kerstdorpje kijken. Hij vond het zo mooi en zijn ogen glansden. We kochten voor hem dus ook zo’n mooi klein verlicht dorpje en er reed zelfs een treintje door. Gelukkig heeft hij er nog een paar jaar van mogen genieten. Toen mijn zus en ik ons ouderlijk huis opruimden kwamen we het tegen. “Dat is voor jou” zei ze.
Nu staat het dus bij de andere huisjes en zal het vanaf nu voor altijd bij ons dorpje horen.

Ik hoop dat het kerstgevoel weer terug komt, maar nu zie ik alleen maar vreselijk op tegen die dagen en hoop eigenlijk stilletjes dat het snel voorbij zal zijn. Ik wil soms gewoon naar mijn moeder toe en haar magere handje vast houden maar ik weet zeker dat zij dat niet wil. Zij wil nog maar één ding en dat vind ik zo moeilijk. Natuurlijk doe ik mijn best. Ik maak grapjes, kleed me mooi aan en een goede make-up doet wonderen. Maar… mensen die mij goed kennen zien het aan me. Mijn ogen hebben geen glans meer zeggen ze. Ik hoop dat ik het ooit een plekje kan geven en het voor mij weer echt kerstfeest zal zijn.

Meer lezen van Ellen? Kijk hier

Mijn naam is Ellen Dros, ik ben een representatieve, extraverte vrouw van 50+ en getrouwd met Marc. Samen met onze twee dochters: Daniek (1995) en Marloes (1999) wonen we in het oosten van het land en hebben we een (Perzische) poes genaamd: Xsara-Jane en een vijver vol vissen.

Ik werk parttime met veel plezier als tandartsassistente en voor de overige uren zorg ik voor mijn gezin en schrijf ik columns en (kinder)toneelstukken. Inmiddels zijn er al diverse toneelstukken uitgegeven via www.cts-producties.nl en worden deze o.a. gebruikt op scholen en toneelverenigingen in Nederland en België. In het verleden heb ik ook geregisseerd en gespeeld bij een amateur toneelgezelschap en organiseerde/presenteerde ik vele jaren de Sinterklaas intocht in mijn woonplaats.

Inmiddels zijn onze dochters geen kinderen meer en heeft ook mama andere interesses gekregen. Samen met met mijn jongste dochter heb ik mijn oude hobby van poppenhuizen en miniaturen weer opgepakt en ga ik met haar gezellig naar beurzen in het hele land.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top