Gemene dief!

Toen ik vanmorgen uit mijn slaapkamerraam keek, zag ik hem gelijk zitten. Hij zat op een paar meter afstand recht tegenover me en keek me arrogant aan. “Mij maak je niks”, leek hij te zeggen en gelijk had hij: Ik was machteloos! Geen enkele rechter zou hem kunnen veroordelen en toch had hij iets van ons gestolen en een brute moord op zijn geweten.

Ik keek naar het hulpeloze slachtoffer in zijn enorme snavel en bonsde woest op het raam in de hoop dat hij hem los zou laten. Helaas! Toen ik buiten adem beneden kwam zag ik hem nog net wegvliegen en had ik het nakijken. “Ik hoop dat je er in stikt”, riep ik woest en weemoedig keek ik naar de overgebleven vissen, die nu angstig onderin de vijver zaten.

Toen mijn man thuis kwam vertelde ik het hele verhaal en ook hij was woedend.

“Als ik hem te pakken krijg, draai ik zijn kop eraf en stop ik hem op zijn kop in de groencontainer”, brieste hij boos. Helaas weet ook hij dat het bijna onmogelijk is om zo’n enorm beest te vangen, tenzij je hem vanaf een afstand neerschiet (en dat mag dus niet). Even daarna stonden we samen bij de vijver en snapten werkelijk niet hoe hij het voor elkaar had gekregen. Na zijn laatste “bezoek” hadden we stroomdraden om de vijver gespannen en dat moest toch afdoende zijn.

Volgens mijn man bleef er nog maar één mogelijkheid over: misschien stond er geen stroom op de draden? Nadat we hadden gecheckt of de stekker in het stopcontact zat, keek hij mij vragend aan: “Nou… probeer het maar eens!” Ik vroeg of hij niet goed bij zijn hoofd was en zei dat hij het zelf maar moest doen en dus stonden we daarna nog enige tijd samen naar onze vijver te staren. “Er staat echt maar heel weinig stroom op hoor”, probeerde hij nog eens, maar wederom weigerde ik resoluut. Pas toen hij timide bekende dat HIJ het echt niet zag zitten, werd de oervrouw in mij wakker en bukte ik voorzichtig bij de rand van de vijver. “Ga je het echt doen?”, vroeg hij verbaasd. Stoer raakte ik met mijn wijsvinger de draad aan en (vanaf dat moment had ik krullen…) voelde een flinke tik.

Het was zo’n tik, die je ’s winters wel eens krijgt als je zo’n synthetische knettertrui aan hebt en daar gaat een mens dus niet dood van. “Mhhh lekker… hij doet het”!, riep ik jolig, maar helaas was daarmee ons probleem niet opgelost. We probeerden ons te verplaatsen in de gedachtegang van de reiger en kwamen tot de conclusie dat hij het vast bij ons had geprobeerd, maar dat het ook best wel eens een vis uit de vijver van de buren zou kunnen zijn.

Om het zeker te weten gaan we hem de komende tijd stalken. Wekkertje op zes uur en gewoon even kijken, want je weet tenslotte maar nooit.

En.. als hij het toch weer probeert bij ons, dan gaan we een wapenvergunning aanvragen!

Mijn naam is Ellen Dros, ik ben een representatieve, extraverte vrouw van 50+ en getrouwd met Marc. Samen met onze twee dochters: Daniek (1995) en Marloes (1999) wonen we in het oosten van het land en hebben we een (Perzische) poes genaamd: Xsara-Jane en een vijver vol vissen.

Ik werk parttime met veel plezier als tandartsassistente en voor de overige uren zorg ik voor mijn gezin en schrijf ik columns en (kinder)toneelstukken. Inmiddels zijn er al diverse toneelstukken uitgegeven via www.cts-producties.nl en worden deze o.a. gebruikt op scholen en toneelverenigingen in Nederland en België. In het verleden heb ik ook geregisseerd en gespeeld bij een amateur toneelgezelschap en organiseerde/presenteerde ik vele jaren de Sinterklaas intocht in mijn woonplaats.

Inmiddels zijn onze dochters geen kinderen meer en heeft ook mama andere interesses gekregen. Samen met met mijn jongste dochter heb ik mijn oude hobby van poppenhuizen en miniaturen weer opgepakt en ga ik met haar gezellig naar beurzen in het hele land.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top