Gemisgevoel…

De stilte die ik in Verliesverdriet omschreef is inmiddels veranderd in een akelige stilte.
Een akelige stilte, gevolgd door onwerkelijke weken waarin wekelijkse bezoekjes wegvallen.
Onwerkelijke weken waarin Tante steeds weer terugkomt in onze gedachten & gesprekken.

Met mijn Lief & Lievelingen, met elkaar delen we voor het eerst een groot verliesverdriet.
Een verliesverdriet dat zorgt voor vragen, vragen waarop we het antwoord niet weten.
Hoe niet te bevatten moet het voor de Mannetjes en ons Meisje zijn, de dood zo dichtbij…
Tante Ria die verdwijnt en vertrekt in een schatkist, een schatkist bedolven onder bloemen.
Een samen zijn met een foto van Tante Ria en grote mensen die allemaal verdrietig zijn.

Toch zorgen juist de tranen die zichtbaar zijn ervoor dat we het delen samen.
En niet alleen als zijnde verdrietig. Ons kleinste mannetje stelt regelmatig voor om
Tante Ria terug te toveren. Iets wat hij in zijn dromen naast een heuleboel doelpunten
maken ook gewoon doet. ‘Ik had Tante Ria levend getoverd en het was heel leuk!’
Het is fijn dat het bespreekbaar is, het helpt. Hoe akelig het gemisgevoel ook is.

Dat het in de opslagplaats van mijn gedachten een chaos is mag duidelijk zijn.
Maar ook bij ons thuis is het een chaos, een goed georganiseerde chaos heb ik me laten
vertellen maar toch! Voor de goede orde start ik met opruimrommelen en tuintuinieren.
Stapje voor stapje, laatje voor laatje, alles krijgt opnieuw een plekje, al dan niet voor altijd.
Met mijn gedachten bij dat wat ik doe lukt het om mijn zinnen voor even te verzetten.

Maar al met al is en blijft het niet te bevatten, de dood is zo ongrijpbaar. Zelfs de leuker
dan leuke dingen die we doen zijn niet in staat om het echt uit mijn gedachten te zetten.
Steeds weer volgt er een dag waarop de tranen niet te troosten zijn en doet het pijn.

Het gemisgevoel is groot nu Tante geen deel meer uitmaakt van ons leven.
Al weet ik heus dat ze dat wel doet. Arthur Japin omschrijft dat als geen ander.
‘Sterven is in de eerste plaats een verhuizing. De pijn moet eerst optrekken.
Maar dan merk je dat er eigenlijk maar één belangrijk ding is veranderd; na
hun dood zijn mensen niet meer om je heen maar in je en daar zitten ze best’

Maar dan nog, ons gemisgevoel is en blijft groot…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top