Genieten in Londen met zoonlief

De paashaas kwam!  En wat een verrassing!  We gingen naar Londen!  Mama en Broer, alleen met ons 2.  Of ja, dat dacht hij eerst toch, nadien had ik hem in het geheim verteld dat er nog een verrassing mee ging.  We vierden Paasfeest bij Oma en hij kon niet stoppen met vertellen.  Hij had een stadsgids voor kinderen, met Engelse woordjes (fonetisch) en iedereen gaf hem tips en vond hem zo cool, leerde mee met hem Engels en vond het helemaal top!

Wonderwel ging onze dochter zomaar akkoord met het feit dat ik met haar Broer even op vakantie ging.  Ik had wel aan de “verrassingsact” gevraagd om niets te vertellen, en zich verdoken op te stellen in het station op de dag van vertrek want Zus kent haar immers ook goed, en anders zou ze toch ook graag mee willen.

De dag van vertrek was Broer heel zenuwachtig.  Wie was nu die verrassing die met ons meeging?  Hij raadde en raadde… maar hij wist het écht niet.  Plots kwam zijn lievelingsjuf via de roltrap omhoog.  “Oooh ga jij ook met de trein?” vroeg hij.  “Ahja” zei ze “Ik ga naar Londen”.  “Ooh dat is grappig, wij ook” antwoorde Broer.  En toen stond hij daar… en je zag aan zijn gezicht dat heel stilletjes zijn eurootje begon te vallen “aaaaaaaaah ga jij met ons mee?!?”.  Helemaal onverwacht maar wel heel leuk!  Een andere vriendin die we nog niet kenden ging ook mee, maar het klikte ongelofelijk goed!

En we waren weg!  Door de tunnel, naar “een ander land”.  En het avontuur ging verder: in de metro, met heel veel roltrappen, wat een heerlijkheid!  Hoe meer roltrappen hij kon nemen, hoe liever.  Dus metro in, metro uit, en nog een keer!  We gingen naar het Natuurhistorisch Museum natuurlijk, om zijn dinosaurussen te gaan bekijken.  Wat dat kind ons allemaal kon vertellen… die wordt later gids!  En het Science Museum mochten we ook niet overslaan met die kleine professor.  We liepen langs de parken waar de eekhoorns liefst Belgische wafeltjes kwamen eten uit onze handen in plaats van nootjes van de andere mensen.  We gingen uiteraard ook in het London Eye waar we alles zagen van de Olympische Spelen en de hele stad als een vogeltje.

Bij Madame Tussauds zag hij al de sportmensen die hij op televisie ziet in het echt.  Nu ja, bijna toch… Maar hij vond het wel cool!  En zomaar in een hotel slapen en ontbijten in een restaurant waar de toastjes door een roostertje rollen en langs onderen er uit floepten (een attractie op zich!).

We gingen naar de grootste speelgoedwinkel met de Koninklijke Familie in Lego, en we gingen bij Harrods lekker decadent een groot stuk taart kiezen om buiten op een bankje op te eten.  We gingen kijken naar de grote lichtreclames ’s avonds laat op Piccadilly Circus en namen dan een echte Londense taxi terug naar het hotel.

Het waren 4 heerlijk dagen!  3 volwassenen voor 1 kind.  Een kind dat luistert en besefte dat hij bij ons moest blijven.  Waar je geen 20 ogen voor nodig had.  Een kind dat geen extra zorg nodig had.  Een paar nachtjes doorslapen.  Het deed ons beseffen hoe zwaar alles thuis weegt op onze schouders.  Maar we waren natuurlijk blij dat we terug naar huis konden.  Met héél veel kadootjes voor onze Zus!

 

Hoe kan ik mezelf best omschrijven? Als de keicoole mama zoals zoonlief van 9 vorige week mij nog omschreef? Of eerder de allerliefste schattigste van heel de wereld zoals mijn lieve dochter van net 6 me altijd noemt?

Ik zal het maar gewoontjes houden denk ik. Ik ben Hilde, 34, en Belgische, jawel. Ik ben een uitzondering op dit platform omdat ik momenteel een niet-werkende mama ben. Sinds 2009 heb ik het etiketje “chronisch vermoeidheidssyndroom” opgeplakt gekregen samen met de andere fijne en minder fijne ziektebeelden maar dat houdt ons niet tegen om van elke dag te genieten. En dat doen we volop, van de kleinste dingen eerst! De eerste vlinders in de lente, de zon die binnen schijnt, de poes op onze schoot.

We, dat zijn mijn man en ik, gelukkig getrouwd sinds 2001. Broer en Zus hebben nog een Sterrenzusje dat tussen hen in geboren werd en overleed tijdens de geboorte.

Dat ons gezin geen doorsneegezin is zullen jullie al snel merken. Ons meisje is autistisch, heeft syndroom van Asperger en parasomnie, dat is een slaapstoornis. Haar broer is hoogbegaafd en hoogsensitief hetgeen ook de nodige zorg met zich meebrengt.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top