Gewoon doorgaan

Het is al weer een hele tijd geleden dat ik geschreven heb over mijn sollicitatie perikelen. Meer dan een jaar, om precies te zijn. Dat komt natuurlijk omdat er weinig tot niets te melden viel. Vorig jaar september schreef ik nog over mijn “Sollicitatiefrustratie” en het is me sindsdien niet gelukt een nieuwe baan te vinden. Dat ik nog steeds solliciteer, mag dus duidelijk zijn. De teller staat inmiddels op 113.

Na het overlijden van mijn vader ben ik er een paar maanden uit geweest. Ik zat helemaal stuk van verdriet en in overleg met mijn toenmalige werkcoach kreeg ik een periode vrijstelling van solliciteren. In februari van dit jaar zag ik een heel leuke advertentie in de krant waarop ik graag wilde reageren. Ik voelde dat ik sterk genoeg was en ben er toen weer volop tegenaan gegaan.

Ik solliciteer minimaal vier maal per maand, dit volgens afspraak met de werkcoach. Als het lukt, solliciteer ik vaker, maar de spoeling van advertenties waarop ik kan reageren is de laatste maanden erg dun. Soms zit ik met de handen in het haar. Ik heb veel plichtsbesef en wil mijn afspraken graag nakomen. Ik check iedere week een aantal kranten en om de paar dagen bekijk ik diverse sites op internet op zoek naar een passende vacature. Vaak lukt het wel iets te vinden om op te reageren en soms is er zelfs een vacature waarvoor ik helemaal warm loop. Dat is erg fijn, want dan kan ik heel bewust en gericht reageren. Maar er zijn weken bij dat er geen enkele, ook maar enigszins geschikte, vacature voorbij komt. Dat vind ik echt heel lastig. Ik wil toch graag de afspraak nakomen, maar hoe? Ik dat geval stuur ik een open sollicitatie naar een bedrijf waar ik wel graag zou willen werken.

Een paar weken geleden had ik gereageerd op een advertentie van een juridisch adviesbureau. Ze vroegen een administratief medewerker voor hun secretariaat. Ik was meteen erg enthousiast, heb een brief gemaakt en samen met mijn cv gemaild. Vaak komt er dan na een paar dagen een ontvangstbevestiging per mail of per post, maar dat bleef hier uit. Ik had deze baan dan ook al min of meer afgeschreven.
Tot mijn grote verbazing echter, werd ik kort daarna gebeld door een medewerkster van het bureau. Naar aanleiding van mijn sollicitatie wilden ze graag een kennismakingsgesprek met mij. Ik was totaal verrast, dit had ik uiteraard niet verwacht.

Afgelopen maandag was het gesprek. Ondanks dat ik erg blij en opgetogen was, kwam ook de nervositeit om de hoek kijken. Tja, dat kun je toch nooit helemaal uitschakelen. Ik wilde mezelf zo goed mogelijk presenteren, maar beslist geen beloftes doen die ik niet na zou kunnen komen. Dat vind ik oneerlijk en mocht ik aangenomen worden, dan val ik achteraf toch door de mand.
De eigenaar van het bureau was bij het gesprek aanwezig, samen met twee medewerksters. Onder het genot van thee en koffie verliep het gesprek prima. Er werd uitleg gedaan over het bedrijf en de werkzaamheden. Mij werd gevraagd iets te vertellen over mezelf en naar aanleiding van mijn verhaal werden vragen gesteld. Er werden mij ook enkele situaties voorgelegd en gevraagd hoe ik hiermee om zou gaan en/of hoe ik hierop zou reageren. Ik heb overal naar beste weten op geantwoord en daarmee een eerlijk stukje van mezelf laten zien.
Aan het eind van het gesprek vertelde de eigenaar dat er meerdere kandidaten waren uitgenodigd en ik uiterlijk vrijdag zou horen wat er beslist was. Ik heb hem en de dames hartelijk bedankt voor de uitnodiging en het gesprek en vertrok met een opgewekt gevoel.

Thuis deed ik verslag aan mijn man. Ik had er nog steeds een goed gevoel over. Het gesprek was prettig verlopen, ik had mijn beste beentje voorgezet en, zonder mezelf te verloochenen, eerlijk geantwoord op alle vragen. Ook al zou ik het niet worden, het feit dat ik uitgenodigd was voor dit gesprek, gaf me al weer een heel stuk zelfvertrouwen. Het kon dus nog wél, ik was nog niet afgeschreven. En die ontdekking voelde echt fijn en deed me goed.

Om een lang verhaal kort te maken: ik ben het niet geworden. Dat is jammer natuurlijk, maar zoals ik net al schreef, heeft de ervaring me erg goed gedaan. Ik zit weer vol moed en zelfvertrouwen om verder te solliciteren en dat is heel waardevol. Gewoon doorgaan dus. Zo simpel is het.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here