Goed gelovig

‘Jongens, ophouden! Als jullie niet lief tegen elkaar zijn, denk ik niet dat de Pieten iets in jullie schoentjes stopt!’
Het kan soms best handig zijn dat kinderen geloven in Sinterklaas, maar ergens vind ik het niet juist de waarheid voor ze verborgen te houden. Toch geniet ik van de schittering in de ogen van mijn kinderen wanneer ze weer iets lekkers in hun schoeisel vinden en stiekem ook van de zorgelijke gezichtjes als ze naar het gedramatiseerde Sinterklaasjournaal kijken.

Maar dit jaar is er iets veranderd; mijn oudste gelooft er niet meer in. Ze is zelf tot de conclusie gekomen doordat de Sint er overal anders uitziet. Sindsdien is ze bij het complot betrokken. Gaan we een keer met z’n tweetjes boodschappen doen, dan kan ik gewoon een verpakking chocoladesticks in mijn mandje gooien.

‘Dat is ons geheimpje, hè mama?’ zei Oudste. ‘Je begrijpt toch wel dat ik deze voor Zwarte Piet koop,’ antwoordde ik haar met een knipoog. ‘Want hij heeft het zo druk.’ ‘Ga jij dan een doosje in mijn schoen stoppen?’ ‘Misschien wel,’ zei ik. ‘Als je lief bent, tenminste…’

Thuis borg ik alles snel op in de keukenkastjes, het Sint-snoep bovenin. ‘Hé, wat is dat?’ zei Middelste. ‘Eh, niks,’ zei ik vlug.

De volgende ochtend vonden de kinderen een chocoladefiguurtje en een kleurig doosje in hun schoentjes.
‘Ik weet het,’ zei mijn oudste lachend. Ik stak mijn vinger waarschuwend op en ze kwam naar me toe. ‘Het Sinterklaasje is van Zwarte Piet en de chocoladepotloodjes van jou.’

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top