Griep……(bijna) niet aan te ontkomen.

Wie kent het niet? Hoestend en proestend de dag door of helemaal plat op bed met koorts. Of totaal geen stem meer en een lopende neus die niet te stoppen is. Of een neus die helemaal dicht zit en een keel die aanvoelt als schuurpapier. Allemaal symptomen van de griep. En meestal bij iedereen anders. Ik dacht er dit jaar echt aan te ontkomen, dat was me vorig jaar tenslotte ook gelukt. Maar daar had ik deze keer duidelijk mis gerekend. Mijn zoon was in de vakantie al behoorlijk grieperig met veel hoesten, keel- en hoofdpijn. De dochters van manlief waren ook al aan de beurt geweest. Ik had nergens last van gehad, de hele winter niet. Tot vorige week dan.

Zondagavond begon het met een beetje heesheid en gesnotter, die nacht ook slecht geslapen. Maandag had ik daar weinig last van, ben ’s avonds gewoon gaan zwemmen en heb mijn 40 baantjes goed vol kunnen houden. Maar na wederom een slechte nacht, voelde ik me dinsdag echt beroerd. Ik had echter ’s middags een afspraak en met 5 eters ’s avonds moest ik ook nog boodschappen doen. Met een pijnstiller weer een poosje naar bed en daarna een heel hete douche. Nou, dat ging aardig goed en ik meende al weer aan de beterende hand te zijn.

Helaas pindakaas. Na de derde slechte nacht, met zodra ik ging liggen een vervelende kriebelhoest, waardoor ik half rechtop de nacht door heb moeten brengen, ben ik maar even langs de huisarts gegaan. Moest echter tot de volgende dag wachten voor ik mijn medicijn kon halen. Donderdagmorgen heb ik mezelf opgepept, tegen mezelf gezegd vol te houden, omdat ik een belangrijke afspraak had. Daarna mijn medicijn bij de apotheek gehaald en toen ging het lampje echt even uit. Inmiddels had er een behoorlijke keelpijn doorgezet, waarvan ik nog even vermoedde dat de vriendinnen An en Gina op bezoek gekomen waren. Naar bed dus maar.
De vrijdag ben ik zo goed mogelijk doorgekomen en die nacht sliep ik eindelijk weer een beetje door. Wat een opluchting! Slaap doet zo ontzettend veel voor mij en zaterdag merkte ik dan ook meteen vooruitgang.

Na opnieuw een goede nacht, voelde ik me vandaag al weer een stuk opgeknapt. Gelukkig, want ik hou niet van ziek zijn. Maar soms kun je er gewoon niet aan ontkomen.

Jeanne van Dijk, 52 jaar, weduwe, moeder van Mark (1999), uit mijn eerste huwelijk. Mark woont bij mij en gaat om de week een weekend naar zijn vader.
In september 2010 verloor ik mijn baan ten gevolge van de crisis. Wat ik niet meer had verwacht, gebeurde toch: na meer dan twee jaar solliciteren vond ik een nieuwe baan. Sinds januari 2013 werk ik met veel plezier als telefoniste/administratief medewerkster bij een praktijk voor fysiotherapie. Ik doe dit vier ochtenden in de week.
Vorig jaar maart overleed mijn man Wilco aan een acute hartstilstand. Hij was pas 50 jaar. We waren 7 jaar samen, waarvan 5,5 getrouwd. De wond is nog enorm vers en ik worstel er dagelijks mee. Wilco was/is vader van 2 dochters (1995 en 1997).
Eén dag in de week ga ik naar mijn moeder. Ik doe haar administratie en we maken het gezellig samen. Na mijn vaders overlijden in 2011 is dit zo gegroeid. Nu we beiden weduwe zijn, hebben we meer steun aan elkaar dan ooit. Het helpt ons bij de verwerking en dat is heel waardevol.
Het schrijven van blogs voor Mams at Work heeft me duidelijk gemaakt, hoe leuk ik schrijven vind en hoe graag ik het doe. Ik ben ook erg blij met mijn eigen site: Dagelijkse dingen en dromen. Hier kan ik heel veel van mezelf kwijt en dat voelt goed.

1 gedachte over “Griep……(bijna) niet aan te ontkomen.”

  1. Hallo vriendin, ik zag net een neus voorbij komen. Is die soms van jou? En ik wist ook niet dat je meer vriendinnen had (An en Gina) 😉

    Beterschap hoor mopje.
    xxx

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top