Groot onderzoek deel 2

De GGD in onze gemeente is in het ziekenhuis gevestigd. Dit hospitaal verzorgt enkel poliklinische zorg, dus het gebouw is minder indrukwekkend dan elders. Jongste rent voor Middelste en mij naar binnen. Bij de receptie meld ik waarvoor we komen en de vrouw wijst richting een lange gang. ‘Nummer negentig,’ zegt ze. ‘U wordt binnengeroepen.’

Halverwege het gangpad gaan we in de plastic kuipstoeltjes zitten. ‘Het ruikt hier raar,’ zegt Middelste. ‘Ja,’ beaam ik. ‘Dat is het schoonmaakmiddel dat ze altijd in ziekenhuizen gebruiken.’ De deur schuin tegenover ons wordt geopend en een jongetje loopt naar buiten, samen met zijn moeder. ‘Is het eng?’ vraagt Dochter voor de zoveelste keer. ‘Nee hoor,’ antwoord ik opnieuw. ‘Je krijgt geen prik vandaag.’ Na een poosje gaat de deur opnieuw open en wenkt een vrouw ons naar binnen. Dochter houdt mijn hand stevig vast. Na het voorstellen mogen we plaatsnemen.

De assistente stelt vragen aan de hand van het formulier. ‘Eet ze haar groenten?’ ‘Nee, niet altijd,’ zeg ik. ‘Laat u haar wel altijd een hapje proberen?’ Ik knik, hoewel dat vaak een zinloos verzoek is. ‘Zo, teken jij nu eens een lijn precies tussen de strepen,’ vraagt de assistente aan mijn dochter. Ze voldoet aan de opdracht waarna ze stipjes in rondjes mag zetten.

Ik kijk ondertussen om me heen. Er hangen kleurige posters aan de muur over stotteren met het verzoek stotteraars uit te laten praten. Op het bureau voor me is een sticker geplakt. Deze vertoont een opvallende gelijkenis met zo’n langwerpige antireclamesticker die je op je brievenbus kunt plakken, alleen staat er een heel andere tekst op vermeld. ‘JA,’ staat er. ‘Hier kan wél over huiselijk geweld gesproken worden.’ Ik huiver even bij de gedachte aan de ouders die hier met hun kinderen zitten die thuis dingen meemaken die ze niet zouden mogen meemaken.

‘Prima,’ zegt de assistente. ‘Nu mag je je kleding uittrekken.’ Ik assisteer mijn dochter om de zaken te bespoedigen en bedenk bij het uittrekken van haar legging dat dit vast niet de bedoeling was, maar de assistente zegt niets. Middelste wordt gewogen en gemeten, moet over een streep lopen en terug hinkelen en mag met een vreemde bril op haar neus de openingen van cirkels drie meter verderop aanwijzen.

‘Alles is goed,’ zegt de assistente. ‘Heeft u nog vragen?’ Ik schud mijn hoofd en we nemen afscheid. Opgelucht lopen we door de gang richting de uitgang. ‘Hé,’ zegt Dochter verontwaardigd. ‘Ze heeft niets over mijn tekeningen gezegd!’

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top