Grote wasjes

In het begin stonden ze bedolven onder beddengoed voor me klaar op zolder, jaren later ondersteunden ze vele ladingen wasgoed in een woonkamer naast de verwarming, nog weer later verkeerden ze gevuld met blauwe kleertjes in de felle zon op een binnenplaats en in het afgelopen jaar sloegen ze meerdere malen over de kop door hevige Zeeuwse rukwinden. Drie verhuizingen hebben ze inmiddels doorstaan, de verf begint er op enkele plaatsen af te bladderen en ook zijn er roestplakken verschenen op tegen elkaar aan schurende onderdelen.
‘Hm,’ zei M aan het begin van de zomer op mijn tirade nadat het wasgoed wederom in de heg was gewaaid, ‘Misschien wordt het tijd voor een droogmolen?’
Weken gevuld met regenvlagen gingen voorbij en op een zekere zomeravond was het zover. ‘Kom eens kijken,’ zei M die achter zijn laptop zat. ‘Ik heb hier een prachtige droogmolen voor jou gevonden.’
‘Wat zeg je?’ Ik stond op, streek mijn denkbeeldige plooirok glad, schikte mijn kapsel in model en liep met de handen op mijn hart gevouwen en een gelukzalige glimlach op mijn gezicht naar hem toe. ‘Een droogmolen? Speciaal voor mij? O hemeltje, daar heb ik mijn hele leven van gedroomd!’
Hij keek verstrooid op. ‘Wat zit je haar leuk.’
‘Ja, ik ben vorige week naar de kapper geweest.’ Ik knipperde meerdere malen met mijn wimpers. ‘Maar wat wilde je laten zien?’
Hij fronste zijn wenkbrauwen en wees naar de vergrote afbeelding op het scherm. ‘Kijk, dit is de grootste die ik kon vinden.’
Ik zag een witte glanzende stok met wijd uitgespreide armen verbonden met metaalkleurige draden. ‘Mooi,’ zei ik.
‘Mooi,’ zei M. ‘Deze is geweldig! Je kan met één druk op de knop de armen doen ontplooien en de lijnen staan altijd strak. Tel daarbij op dat de molen om zijn as heen kan draaien en je weet dat deze perfect voor jou is. Au! Waarom doe je dat nou?’
‘Hoezo, perfect voor mij?’ krijste ik. ‘Het zijn toch ook jouw kleren die eraan komen te hangen?’
Hij deinsde iets achteruit. ‘Maar jij doet toch meestal de was?’
‘Meestal?’ vroeg ik. ‘Altijd!’
‘Nou, daarom,’ zei M. Hij rechtte zijn rug en verlegde zijn aandacht terug naar de afbeelding op de laptop. ‘Ik zal de standaard in de beton storten, zodat je… ik bedoel, onze was niet meer wegwaait.’
‘Nou, bestel ‘m dan maar,’ zei ik hoofdschuddend met mijn armen over elkaar heengeslagen.
In zijn ogen stond het beeldscherm weerspiegeld. ‘Is ‘ie niet mooi?’

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top