Haren: Over tot de orde van de dag?

Afgelopen vrijdag begon als alle andere vrijdagen. Geruzie tussen de kinderen op de erg vroege morgen, gehaast om op tijd naar school te komen en boosheid bij mijn peuter toen ze  erachter kwam dat het niet haar schooldag  was. De gewone orde van de dag.

Helemaal niets wees erop dat het een hele andere vrijdag zou worden, maar gedurende de dag begon er iets te gonzen. Er hing “iets” in de lucht.

Geruchten over Project X Haren hadden me bereikt, maar ik had er niet veel aandacht aan besteed. Ik kon me niet voorstellen dat er daadwerkelijk mensen naar Haren zouden komen. Waarom ook; er was duidelijk genoeg gemaakt dat er geen feest zou zijn.

Maar mensen kwamen wel. Rond 18:00 uur kon ik nog probleemloos mijn eigen huis bereiken, om 20:00 zou dat onmogelijk zijn geweest.

Rond 20:30 nestelde ik me met mijn twee oudsten voor de televisie: the Voice ging beginnen. Maar ook ik was onrustig. Mijn ouders wonen in het centrum van Haren en ik werd door ze op de hoogte gehouden.

Ook toen het misging.

The Voice maakte plaats voor TV Noord en ik zat aan de tv gekluisterd. Vol ongeloof en walging zag ik wat er gebeurde, op de plekken die ik zo goed ken.

Ik begon me zorgen te maken om mijn ouders. Inmiddels hadden relschoppers en de ME zich voor hun huis geposteerd. En natuurlijk ging dat mis. Terwijl ik mijn moeder zei vooral niet naar beneden, niet naar de winkel, te gaan, hoorde ik hoe de ramen werden ingegooid.

En ik zat thuis. Op een afstand van nog geen 2 kilometer, maar onbereikbaar ver weg.

Ik voelde me machteloos, boos en verdrietig en zat vol adrenaline. Terwijl in het dorp de gesneuvelde ruiten werden dichtgeplakt, de openbare orde langzamerhand weer terugkwam en de bewoners geschokt en ontgoocheld de ergste troep begonnen op te ruimen, besloot ik maar te gaan slapen.

De volgende ochtend vroeg was ik bij mijn ouders. Onderweg lag puin, glas en de ME stond de wacht te houden.  Een surrealistisch beeld en een zelfde gevoel kwam boven. Hier ben ik geboren, bracht m’n jeugd hier door en hier voed ik mijn kinderen op.

Mijn ouders waren ontdaan, emotioneel en geschokt. Ik ook. De materiële schade is groot, de emotionele zo mogelijk nog groter.

Halverwege de middag was het dorp weer schoon, de komende week zullen de ruiten allemaal weer vervangen zijn en zullen alleen hier en daar een paar stille getuigen zijn van het gebeuren. Dan lijkt het of er niets is gebeurd en gaan we over tot de orde van de dag.

Men heeft veerkracht en pakt de draad weer op, maar tegelijkertijd is er ver over grenzen gegaan. Het feit dat anderen zo respectloos met jouw spullen, jouw huis en jouw zaak omgaan, dreunt nog na. De dreiging van een  meute agressievelingen, díé angst wordt nog lang gevoeld.

Ik hoop dat mijn kinderen, mochten zij ooit in zo’n situatie terechtkomen, de juiste keuze maken. Rebelleren is prima en het hoort bij het volwassen worden, maar respect voor anderen en andermans spullen blijft daarin wel bestaan.

Afgelopen weekend was een les. Voor ieder op z’n eigen manier. Van burgemeester tot meelopende relschopper, van bewoner tot ondernemer. Er zo tegenaan kijken geeft het gebeuren misschien nog enige zin, voor de rest was het totaal zinloos.

Na verloop van tijd zal Haren weer van het toneel verdwijnen, terug in de anonimiteit. En gaan wij, bewoners, bestuurders en ondernemers weer over tot de orde van de dag. Wat dat dan ook mag zijn….

 

3 reacties op “Haren: Over tot de orde van de dag?”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top