Help! Ik lijk op mijn moeder

Het begon ermee dat mijn familieleden me af en toe raar aankeken om te vragen of ik tegen hen aan het praten was. Door de vraag werd ik dan gestoord in het gesprek dat ik aan het voeren was. Ik zat midden in een gesprek met mijn moeder, mijn ongeboren kind of met een klant om maar eens wat mensen te noemen. En ik was er echt van overtuigd dat dit in mijn gedachten gebeurde, in stilte. Maar elke keer weer bleek ik toch zeker al twintig minuten geluid te produceren, voor mezelf en mijn ingebeelde gesprekspartner.

Vervolgens kreeg ik van mijn goede vriend H. te horen dat ik hem zo doe denken aan zijn moeder. Nu komt hij oorspronkelijk uit Liberia, een land gesticht door ex-slaven uit Amerika, die uit dezelfde regio in Afrika zijn gehaald als de voorouders van de Surinaamse Creolen. Mijn moeder is Creools. En elke keer als hij me dit, in zijn ogen, compliment maakte, wees hij me op iets in mijn mimiek, hoe ik eten aan het opscheppen was (blijf uit mijn pan, ik schep voor je op!) of een bepaalde blik in mijn ogen (een die zegt, hoe bedoel je, met veel vuur en latente agressie). En ja, toen ging ik natuurlijk zelf ook letten op mijn gedrag.

Nu wil ik voordat ik verder ga, even aangeven dat ik ontzettend veel van mijn moeder hou en haar ontzettend respecteer en waardeer. Het is echt geen schande om op haar te lijken, zou ik meteen 30 kilo lichter zijn en meer glamour in mijn stijl hebben, maar sommige dingen zijn toch verontrustend.

Zo hebben we daar de dingen die ik zeg tegen mijn stiefkinderen. Als je bekend bent met Surinaamse mama’s dan zal dit bekend klinken: “Zet je gezicht niet zo, je kan me aankijken wat je wil, je eet dat eten op! “ Of als er iets wordt teruggezegd op een manier die me niet aanstaat: “Tegen wie praat je? Weet hoe je tegen me spreekt, ik ben geen vriendje van je”. En ik schrok helemaal toen ik mezelf hoorde zeggen: “Wanneer je 18 bent en je hebt je eigen huis dan mag je daar met de deuren gaan smijten. Maar hier, in mijn huis, doe je ze rustig dicht.” Echo’s van lang geleden, van een strenge Surinaamse opvoeding en een kind dat haar mond dicht hield maar wel dacht, waar gaat dit over?

Nou, ik weet nu waar het over gaat. Wanneer ik de wasmand van de kinderen leeghaal en daar schone, ongedragen kleding uithaal. Het opruimen van de kamer is blijkbaar zo gebeurd als je alles van de vloer bij de vuile was gooit. Of wanneer ik snoeppapiertjes tussen de kussens van de bank vind, lege pakjes drinken op de grond achter in de auto, dekens die over de grond worden gesleept. “Je moet geen werk voor een ander creëren! Ik ben je huissloof niet! Het is hier geen hotel!” Ik spreek de woorden uit, voor mezelf, voor de kinderen, in een leeg huis. Ik praat tegen mezelf. Net als mijn moeder.

En net zoals zij alles zag en alles wist, zo zie ik ook (bijna) alles. Zelfs als ik tv aan het kijken ben en ik hoor gerommel in de badkamer. Aan het geluid kan ik horen of het gewoon toiletbezoek is of dat er verboden potjes met dure crème worden opengemaakt. Wanneer heb ik deze supernatural vaardigheid verworven en waarom heeft mijn man dit niet? Hoe kan hij rustig zijn voetbalwedstrijd kijken terwijl er in de keuken, voor mij duidelijk hoorbaar, stiekem snoep uit de pot wordt gehaald en dit terwijl er duidelijk was gezegd dat er niet meer gesnoept zou worden? Het is me een raadsel.

Ondertussen heb ik dit stukje al zes keer geschreven, in mijn hoofd welteverstaan. Wat zei je daar, manlief? Met wie ik aan het praten ben? Met mijn computer? Zeg, ik ben mijn moeder niet!

Artikelen die algemeen zijn, of ingezonden zijn door lezers van ons, maar niet door een vaste blogger, die staan verzameld onder 'MamsatWork'.

1 gedachte over “Help! Ik lijk op mijn moeder”

  1. wat een heerlijk herkenbaar stuk! Ik betrap mezelf er ook vaak op dat ik in gedachten (en gelukkig wél in stilte 😛 ) aan het praten ben tegen m’n man bv dattie z’n kleding op moet ruimen, dat zelfs z’n zoon van twee het beter snapt dan hij etc.

    Ik denk dat die “vaardigheid” om als moeder alles te zien, te horen en gewoon te weten een (aan)geboren iets is, dat meekomt met de eerste keer mama worden. Don’t ask me how, maar ook ik heb het sinds de tijd dat ik moeder ben 🙂

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top