Het paard van Sinterklaas

Het is al lang geleden, maar ik herinner het me nog heel goed. De avond voor Sinterklaas. We hadden het eten net op, toen de bel ging. Niet één keer… Nee! Er werd wel DRIE keer achter elkaar héél lang en héél hard gebeld. Ik schrok me rot en toen mijn vader naar de voordeur liep gluurde ik voorzichtig tussen de gordijnen door. Vlak voor ons huis stond een hele grote touringcar geparkeerd en ik zag dat er allemaal zwarte Pieten en kinderen in zaten. “Oh jee…”, dacht ik geschrokken. “Daar zal je het hebben. Nu moet ik mee naar Spanje”. Snel verstopte ik me achter de bank en met gespitste oren probeerde ik te horen wat er aan de deur werd gezegd. “Woont hier een klein meisje dat Ellen heet?” Natuurlijk ging ik er van uit dat mijn vader “NEE” zou zeggen, want hij wilde toch niet dat zijn jongste dochter mee genomen zou worden naar zo’n ver land?

“Ja hoor… die woont hier”, hoorde ik mijn vader zeggen en opeens vond ik hem helemaal niet zo aardig meer. Voorzichtig gluurde ik langs de leuning van de bank de kamer in en zag dat er wel vier zwarte Pieten in onze huiskamer stonden. “Lieve Ellen…, jij bent vanmiddag toch in de stad geweest? Heb je toen de optocht van Sinterklaas gezien?”

Hoewel ik nog erg bang was kwam ik toch een beetje achter de bank vandaan, want ik was ook best nieuwsgierig. “Heb jij toen meegedaan met de prijsvraag” vroeg een vriendelijke zwarte Piet die nu op zijn hurken naast mij zat. Ik knikte braaf, maar vertrouwde het nog steeds niet helemaal. “Nou… dan heb ik goed nieuws meisje”, vervolgde de zwarte Piet vrolijk. “Jij hebt gewonnen en mag nu mee naar Sinterklaas in de stad om een cadeau uit te zoeken”.

Mijn pyjamaatje werd snel verwisseld voor mijn gewone kleding en voor ik het wist zat ik samen met mijn ouders in de bus. Er werden onderweg Sinterklaasliedjes  gezongen en na een tijdje stopte de bus voor een hotel. Daar logeerde Sinterklaas. We kwamen in een grote hal en op het podium stond een prachtige gouden stoel en daar zat hij. De enige echte Sinterklaas! Er stonden wel tien pieten om hem heen en ik zag heel veel kinderen met hun ouders. Ook zag ik overal speelgoed en het leek wel één grote speelgoedwinkel.

Al snel kwam ik erachter dat het de cadeaus moesten zijn, waar ik uit zou mogen kiezen. Ik keek mijn ogen uit en zag prachtige poppen, spelletjes, boeken en zelfs een klein naaimachientje. Mijn moeder fluisterde in mijn oor dat DIT toch wel een erg leuk cadeautje voor mij zou kunnen zijn, maar op dat moment zag IK iets heel anders. Vooraan op het podium stond een groot wit pluchen paard op wieltjes en ik kon er mijn ogen niet van af houden. Wat was hij prachtig! Mijn moeder (die het in de gaten kreeg) sprak mij vermanend toe: “Ellen… Je neemt niet dat grote paard hoor. Dat is niks voor jou!”

Vele kinderen gingen mij voor en angstvallig hield ik het paard in de gaten. Stel je voor dat een ander kind dat paard zou kiezen. Toen opeens was ik aan de beurt (en het paard stond er nog pfff…) Een zwarte Piet kwam me halen, maar eerst moest ik bij Sinterklaas op schoot en een liedje voor hem zingen. Braaf deed ik wat me werd gevraagd en ik zong er zelfs twee. In de zaal zag ik mijn trotse ouders zitten en toen Sinterklaas eindelijk vroeg of ik al een mooi cadeau had uitgezocht, zag ik mijn moeder driftig wijzen naar wat haar zo leuk leek voor mij. Haar blik negerend wees ik vol overgave naar het paard en Sinterklaas begon te lachen. “Mijn paard, wil je mijn paard? Nou dat mag hoor!” Helemaal blij kwam ik het podium af, terwijl het paard door een grote sterke zwarte piet achter mij aan werd gedragen.

Achteraf begrijp ik best dat mijn ouders even achter hun oren hebben gekrabd, want wat moest ik nou met zo’n groot paard en ….hoe moest dat mee naar huis. Hoe we thuis zijn gekomen weet ik niet meer maar ik weet nog wel dat ik het paard nog heel lang heb gehad en er echt heel blij mee was.

 

Mijn naam is Ellen Dros, ik ben een representatieve, extraverte vrouw van 50+ en getrouwd met Marc. Samen met onze twee dochters: Daniek (1995) en Marloes (1999) wonen we in het oosten van het land en hebben we een (Perzische) poes genaamd: Xsara-Jane en een vijver vol vissen.

Ik werk parttime met veel plezier als tandartsassistente en voor de overige uren zorg ik voor mijn gezin en schrijf ik columns en (kinder)toneelstukken. Inmiddels zijn er al diverse toneelstukken uitgegeven via www.cts-producties.nl en worden deze o.a. gebruikt op scholen en toneelverenigingen in Nederland en België. In het verleden heb ik ook geregisseerd en gespeeld bij een amateur toneelgezelschap en organiseerde/presenteerde ik vele jaren de Sinterklaas intocht in mijn woonplaats.

Inmiddels zijn onze dochters geen kinderen meer en heeft ook mama andere interesses gekregen. Samen met met mijn jongste dochter heb ik mijn oude hobby van poppenhuizen en miniaturen weer opgepakt en ga ik met haar gezellig naar beurzen in het hele land.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top