Het weerzien

Ik vind het spannend en de zenuwen gieren door mijn keel. Nog twee minuten te gaan en dan beginnen de opnames. Er wordt op de deur geklopt en ik haal nog een keer diep adem. Wat ik te vertellen heb, zal in eerste instantie echt niemand geloven.

Een maand eerder:

Met trillende handen maakte ik de enveloppe open en haalde de brief eruit. De week ervoor had ik samen met nog vijf vrouwen een gesprek gehad, een uitgebreid medisch onderzoek ondergaan en Yes! Ik was het geworden! Helemaal in de wolken was ik, maar ik mocht het aan niemand vertellen. Het ging om een nieuw wereldschokkend tv-programma. Na Big Brother en Utopia moest er iets nieuws komen. Iets waar de hele wereld op zat te wachten. 

Ik ‘dook’ een paar weken onder en nam afscheid van mijn man en kinderen. Zij wisten hoe graag ik het wilde. Ik zou een reis gaan maken en eindelijk de persoon ontmoeten die ik al zo lang had moeten missen.

De rode lampjes boven de camera’s springen een voor een aan en vanuit mijn ooghoeken zie ik de opnameleider bemoedigend naar me knikken. ‘Ik heb begrepen dat u een bijzondere reis heeft gemaakt,’ begint de vriendelijke televisiepresentator. Mijn hoofd is nu vol in beeld en nog één keer schraap ik mijn keel. ‘Ik kreeg de kans om aan dit onderzoek mee te doen en dacht eerst dat het niet kon.’ Ik zie dat er mensen met elkaar beginnen te praten, maar als de film van mijn ‘reis’ wordt gestart is het gelijk weer doodstil in de zaal.

hand op schouderDe eerste shot is van mij, liggend op een bed met allemaal draden aan mijn hoofd en vervolgens zoomt de camera in op een beeldscherm. Er komt een oude man in beeld en ik slik mijn opkomende tranen weg. Mijn vader! ‘Wat leuk om je weer te zien,’ zegt hij. ‘Hoe gaat het met je?’ Opeens voel ik dat mijn hart gaat bonzen. ‘Ik was té ziek meisje, je hebt het écht goed gedaan’ en terwijl hij dit zegt legt hij zijn gerimpelde hand op mijn schouder.

Tranen van opluchting stromen nu over mijn wangen. Ik heb mijn vader dus niet vermoord, toen ik de stekker eruit trok. De aftiteling begint en ik krijg een groot applaus. De mensen van het team komen naar me toe en fotocamera’s beginnen te flitsen. Even sluit ik mijn ogen voor het felle licht en daarna wordt alles donker. Mijn hart gaat nu tekeer als een bezetene.

’O mijn God…’ hoor ik in de verte de regie-assistente van het programma ‘Het weerzien’ roepen, ‘ze krijgt een hartaanval!’ Langzaam sterven de geluiden weg en opeens voel ik weer die hand op mijn schouder. ‘Blijf je nu bij me?’ hoor ik mijn vader vragen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top