Hieperdepiep…

‘Als jij je broertje nu even een handje geeft,’ zegt ik tegen Oudste. ‘Dan kan ik de doos met traktaties vasthouden. Loop maar vast vooruit.’

Ruim voor de bel klinkt zijn we aanwezig op het schoolplein, zodat ik de auto zo gunstig mogelijk kan parkeren. Nu hoeven we tenminste de drukke straat niet over te steken. Jongste laat zich niet makkelijk door zusterlief meevoeren, hij wil zien wat mama in haar handen heeft en trekt aan de bovenkant van mijn broek terwijl hij op zijn tenen staat. ‘Popcorn!’ roept hij enthousiast uit. De hem welbekende zakjes piepen boven de stevige kartonnen doos uit. ‘Ja…,’ zeg ik. ‘Voor de kindjes op school!’‘Popcorn… mamaaa,’ zeurt hij terwijl hij aan mijn been hangt en ik vooruit tracht te komen. Niemand kan hem tegenhouden in zijn drang naar een verantwoorde snack.

Ja, op deze school geldt het dringende verzoek om gezonde levensmiddelen te trakteren. Sommigen nemen dit zeer letterlijk en fabriceren piratenboten met dertig masten vol blokjes kaas, stukjes fruit en heel soms durft een avontuurlijke moeder hier zelfs nog een plakje worst bij te prikken. Bovenop de satéprikkers prijken dan vlaggetjes met geprinte foto, de geboortedatum en ‘Hoera, X .. jaar!!’ De versie voor een jarige jongedame bestaat uit een in hartjesvorm gesneden bolvormige helft van een blok piepschuim gewikkeld in aluminiumfolie en vol geprikt met fruitige toverstafjes te herkennen aan een geprinte sterfiguur met middenin een charmante foto en rondom voorzien van een sprankelende tekst.

Erg leuk, die bijzondere tekstkaartjes, maar bij mij belanden ze thuis direct in de vuilnisbak. Is al die moeite met printapparatuur en cartridges voor niets geweest.

Voorheen knipte ik heus ook wel kaartjes en liet de jarige hier zelf wat op tekenen, waar ze na vijf papiertjes wel genoeg van hadden en dan schreef ik maar vlijtig verder, om er daarna gaatjes in te perforeren en ze met kleurig lint om de bekers gevuld met gezond voer te binden, waarna ik met een schaar mooie krulletjes trachtte te fabriceren, maar nu doe ik het anders. Tegenwoordig zijn er namelijk kant-en-klare zakjes popcorn verkrijgbaar. Die rangschik ik gezellig samen met de jarige in een doos en klaar is Kees.

‘Hé D, ben je jarig?!’ roepen haar klasgenootjes met de oogjes op de vrolijke blauw en roze gekleurde zakjes gericht. D knikt trots en glundert verlegen. Ik til mijn jongste op, zet hem op mijn heup en krijg wat gepofte maïs uit zijn zakje. Popcorn om half negen, wat maakt het uit: we hebben gescoord!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top