Hoe overleef ik deze vakantie (zonder Wifi) met mijn ouders?

Als we na een lange en vermoeiende reis van ruim negen uur aankomen bij ons vakantiehuisje in Frankrijk voelt het altijd gelijk weer als thuis. Iedere keer zeggen we tegen elkaar, wat is het hier toch prachtig. De mensen zijn aardig, het klimaat is goed en alle stress glijdt binnen no-time van onze schouders. Toch is niet iedereen altijd even happy.Onze zeventienjarige dochter had het deze vakantie wel heel erg moeilijk, want de avond voor ons vertrek ging haar mobieltje kapot. Dat was voor haar een regelrechte RAMP! Afgesloten van al haar vrienden en dat een week lang! Begrepen we dat dan niet?“Je hebt ons toch?”, probeerde haar vader grappig te doen, maar aan haar woeste blik konden we zien dat ze het geen leuk grapje vond. “Hoe overleef ik een vakantie met mijn ouders en zusje in dat duffe huisje zonder WIFI?” las ik op haar Twitter.

Natuurlijk had ze wat dat Wifi betreft wel een beetje gelijk, want dat stond ook bij mij al een paar jaar bovenaan mijn verlanglijstje. Helaas was het er nog steeds niet van gekomen en ik schuif het nog steeds voor me uit. Natuurlijk ben ik er wel eens mee bezig geweest en heb zelfs een paar keer een poging gedaan om te bellen. Maar… als ik dan weer zo’n pratende computer kreeg, hing ik snel op omdat ik er niets van begreep. In het Nederlands is het soms al moeilijk, laat staan in het Frans! Gelukkig heb ik nu eindelijk een telefoonnummer gevonden waar buitenlanders in het Engels te woord worden gestaan, dus NU ga ik het echt regelen! Maar… voor onze oudste dochter is dat te laat, want ze zegt dat ze nooit meer met ons mee gaat op vakantie.

Toen we het huisje net hadden vond ze het leuk. Samen met haar zusje sliep ze in een gezellige kamer die ze hadden opgepimpt met fleurige dekbedden en leuke schilderijtjes. Regelmatig sprongen ze op de grote trampoline en zwommen in het meer. We deden ’s avonds spelletjes, aten chips en dronken bubbels en ook konden we gewoon (omdat we wel een schotel antenne hebben) Nederlandse TV zenders kijken.

Natuurlijk doen we dat allemaal nog steeds, maar ZIJ vindt er niks meer aan. Met één ding kunnen we haar nog maar blij maken en dat is een dagje shoppen. Als ze dan iets leuks kan kopen is haar dag weer goed en straalt ze van oor tot oor. Heel even zie ik dan mijn kleine meisje weer terug. Maar helaas. Het is altijd maar voor even, want de volgende dag slaapt ze weer een gat in de dag en hangt daarna verveelt op de bank. “Maar we kunnen toch niet elke dag shoppen?” zeg ik dan. Natuurlijk hebben geprobeerd om met haar te praten, maar dan krijgen we alleen maar verwijten en een grote mond. Nee… ze vindt het niet leuk meer met ons en wil alleen nog maar met haar vrienden zijn. Ze is het nest ontgroeit zal ik maar zeggen. Ik hoor van vrienden dat ze vanzelf wel weer mee gaat als ze een vriendje heeft en de pubertijd voorbij is, maar wanneer is haar pubertijd voorbij?

Als ik denk aan mijn eigen jeugd, weet ik het antwoord al. Ik was namelijk ook zeventien toen ik voor het eerst met vriendinnen op vakantie ging. Naar Spanje nota bene! Arme ouders. Ik snap nu wat ze hebben doorgemaakt. Ik hoor het mijn moeder nog zeggen: “Ik hoop dat jij later net zulke kinderen krijgt!”. En ja mam… dat is gelukt hoor! Ik vrees dus dat dit inderdaad haar laatste vakantie was met ons en dat geeft mij toch een dubbel gevoel. Weer een mijlpaal, maar dit keer geen leuke. Onze vakanties zullen zonder haar nooit meer compleet zijn, want natuurlijk gaan we haar vreselijk missen. Stiekem hoop ik dan ook dat ze toch nog een keertje mee wil als ze hoort dat ik Wifi heb geregeld. Ik ga nu gelijk bellen!

Mijn naam is Ellen Dros, ik ben een representatieve, extraverte vrouw van 50+ en getrouwd met Marc. Samen met onze twee dochters: Daniek (1995) en Marloes (1999) wonen we in het oosten van het land en hebben we een (Perzische) poes genaamd: Xsara-Jane en een vijver vol vissen.

Ik werk parttime met veel plezier als tandartsassistente en voor de overige uren zorg ik voor mijn gezin en schrijf ik columns en (kinder)toneelstukken. Inmiddels zijn er al diverse toneelstukken uitgegeven via www.cts-producties.nl en worden deze o.a. gebruikt op scholen en toneelverenigingen in Nederland en België. In het verleden heb ik ook geregisseerd en gespeeld bij een amateur toneelgezelschap en organiseerde/presenteerde ik vele jaren de Sinterklaas intocht in mijn woonplaats.

Inmiddels zijn onze dochters geen kinderen meer en heeft ook mama andere interesses gekregen. Samen met met mijn jongste dochter heb ik mijn oude hobby van poppenhuizen en miniaturen weer opgepakt en ga ik met haar gezellig naar beurzen in het hele land.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top