Hoe werkt dat plannen toch als je kind ziek is…

Na een ziekenhuis opname van 5 weken is Zeppe vandaag weer thuisgekomen, gelukkig! Vrienden hebben het huis heel mooi versierd en gezorgd voor mooie bloemen. De klas van Zeppe (maar liefst 38 kinderen) lopen joelend door de straten  en roepen : “Zeppe, Zeppe “. Tussentijds krijg ik allemaal sms’jes van moeders en telefoontjes…

Dan staan 38 kinderen op de stoep Zeppe’s naam te roepen, uiteraard zit Zeppe op dat moment op het toilet, dat is typisch Zeppe en zal ook nooit veranderen.  Ze roepen steeds harder en eindelijk doet Zeppe de deur open.  De kinderen beginnen te zingen  en na afloop vliegen ons de (38)  ballonnen om de oren.  Ze zeggen allemaal lieve dingen tegen Zeppe en als de meester hun toespreekt dat ze Zeppe weer moeten laten rusten, gaat de hele stoet uitgelaten gillend terug naar school. Als we de deur dichtdoen en Zeppe weer op bed gaat liggen, zegt hij dat hij echt blij is weer thuis te zijn. Dat geldt ook voor zijn ouders!! Ontzettend leuk zo’n feestelijke thuiskomst.

De afgelopen weken heeft ons leven bestaan uit ziekenhuis en werken, ziekenhuis en werken.  Ik heb geprobeerd zo veel mogelijk mijn gewone taken te doen, zoals werkzaamheden voor Donna di Oggi en voor Zuyd hogeschool, wassen en strijken (dat was het belangrijkste) ….nou is niet altijd alles vanzelf gegaan. Mijn hoofd zat heel ergens anders…. Als je kind ziek is, kun je planningen maken wat je wilt maar je daadwerkelijk aan de planning houden werkt niet. Voorheen werkte dat ook al niet bij mij maar  nu is het helemaal een ramp.

Neem je vrij omdat op dag X bepaalde uitslagen binnen zijn en de artsen langskomen om een behandelplan te bespreken, blijkt dat de artsen de afspraak verschoven hebben. Plan je alles voor de middag omdat Zeppe ’s ochtends naar de gipskamer moet, wordt ook hier de planning weer opgegooid.. Ik heb geprobeerd zo flexibel mogelijk te blijven maar soms was het zelfs voor mij te flexibel. Dus…. Pak de dag zoals hij komt en maak er het beste van….is langzaam maar zeker mijn motto geworden.

Nu moeten we wennen aan de nieuwe thuissituatie, die nog wel een lange tijd anders dan anders zal zijn. Vanaf vandaag houd ik de ochtenden vrij omdat Zeppe dan de meeste pijn heeft en ga vanaf het middaguur werken. Mijn agenda moet voldoende ruimte hebben zodat ik op tijd weer naar huis kan in het geval dat er iets mis is met Zeppe, met name in de eerste weken. Hellup….hoe moet ik dit allemaal plannen……mijn leven bestaat op dit moment uit alleen maar plannen en als ik ergens niet goed in ben…

Het gevoel dat ik alles onder controle moet hebben, probeer ik iedere dag opnieuw  los te laten, dat is een hele opgave voor zo’n controlefreak als ik (ja, ja  hoezo controlefreak als je de planning nauwelijks kunt nakomen….toch is het zo en dat maakt het nog gecompliceerder…. grrrrr……).  Op dit moment wil ik het zo goed mogelijk doen voor Zeppe en de rest komt vanzelf. Als het met Zeppe goed gaat, gaat het goed met mij en ook met mijn planning (hoop ik;).

Ik houd de uitspraak van Zeppe voor ogen: “Mama, ik word weer beter, het gaat alleen iets langer duren….”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here