Ik en mijn bergschoenen

Een paar jaar geleden heb ik ze gekocht. In een opwelling? Uit solidariteit?

Zeg het maar! Ze waren in de opruiming, mijn man en jongste dochter hadden ze ook en bovendien zaten ze heerlijk. Ooit zou ik er eens op lopen, maar voorlopig stonden ze werkeloos naast de andere bergschoenen te wachten op het moment suprême.

“Ik heb jouw bergschoenen ook al in de auto hoor!” roept mijn man over zijn schouder, maar het dringt niet tot mij door. Ik ben MIJN gedeelte van de koffer aan het inpakken en dat vergt al mijn aandacht. Rokjes, broeken, T-shirts en blouses. Wat moet ik in godsnaam meenemen? De ruimte in onze auto is deze vakantie beperkt omdat de nieuwe ligstoel en een stalen kolom veel ruimte opvullen. Bovendien gaat Saartje (onze poes) ook weer mee en haar bench vult al de helft van de bagageruimte.  

We gaan naar ons huisje in Frankrijk, maar de eerste week zitten wij in een appartement in Zwitserland. Zwitserland is een prachtig land, ik kan niet anders zeggen, maar als we de eerste dag daar onze boodschappen doen vind ik het gelijk een stuk minder. Mijn God… wat is het daar duur! “Het zijn boeven!” roept mijn man tijdens het winkelen “hoe durven ze het te vragen” en verontwaardigd toont hij mij de prijs van een kuipje boter, dat ook nog ver over de uiterste houdbaarheiddatum heen is. Gelukkig zitten we op steenworp afstand van de Franse grens en doen we de rest van de week daar onze boodschappen. Als de koelkast is gevuld, worden de plannen gemaakt. Wat gaan we doen deze week? De meiden willen rodelen en winkelen, maar mijn man wil eigenlijk alleen maar wandelen. Dat laatste zie ik natuurlijk helemaal niet zitten want ik ken hem!

Hij belooft altijd een korte wandeling, maar voor we het weten hangen we tussen twee rotswanden in en zijn we uren onderweg. “Weet je wat?” zegt hij vrolijk. “We pakken morgen de stoeltjeslift naar boven en dan lunchen we daar. Goed plan?” Tot zover vind ik het een leuk idee en ik knik enthousiast. “En dan?” piept onze oudste dochter. “Gaan we daar boven dan veel lopen?” Ik voel met haar mee en schiet in de lach, want het hadden mijn woorden kunnen zijn. “Ja hoor…”, roept mijn man boos en geërgerd kijkt hij mijn kant op: “We gaan daar ook een KLEIN stukje WANDELEN!”

Als ik de volgende dag mijn bergschoenen aantrek, ben ik vol goede moed. Het is gek om in de zomer in een stoeltjeslift te zitten, maar ik geniet van de natuur. Alles is zo mooi groen. Eenmaal boven zetten ze er stevig de pas in en ik moet zeggen, ik hield ze aardig bij! Mijn schoenen liepen heerlijk en nadat ik een paar stoere foto’s van mezelf op Facebook had gezet (omdat niemand gelooft dat ik echt bergschoenen draag) vervolgde ik de tocht. Zelfs met de lunch was ik nog vol goede moed. Maar… toen kwam het tweede gedeelte van de tocht! (en ik heb het over 15 km, hé!). Mijn spieren begonnen te protesteren en dapper strompelde ik over de keien en boomwortels naar beneden. Het zweet brak me uit en geconcentreerd probeerde ik de juiste plekken te vinden om mijn voeten neer te zetten, maar omdat ik geen kracht meer in mijn benen had, gleed ik een paar meter naar beneden. De knop ging om en de paniek sloeg toe. Ik voelde de tranen achter mijn ogen prikken. “Moeten we nog ver?” piepte ik. “Het is nog maar een klein stukje, mam”, riep mijn jongste dochter en moeizaam krabbelde ik overeind. Ik schaamde me zelfs een beetje, want mijn beide dochters hadden de hele weg niet geklaagd. Hoe ik beneden ben gekomen weet ik niet meer, maar ik weet nog wel dat er onderaan die berg twee nonnen op ons stonden te wachten. We maakten een praatje. Ze waren oud en gerimpeld en hadden bergschoenen aan. Het was een beetje een komisch gezicht zo onder hun habijtjes, maar het voelde als een teken. Alsof onze Lieve Heer himself mij een beetje had geholpen.

Toch moet ik eerlijk bekennen dat mijn man alle eer verdiend, omdat hij mij met veel geduld als een ware gids naar beneden heeft gel(IJ)eid. Eenmaal beneden heb ik gelijk MIJN bergschoenen uit gedaan en terplekke gezworen dat ik ze nooit meer aan zou doen. Ze gaan thuis mooi weer op hun plek, maar één ding is zeker: ze zijn nu wel goed ingelopen…

3 reacties op “Ik en mijn bergschoenen”

  1. Dit klinkt als een verhaal dat op het moment vervelend is maar achteraf juist ene goede herinnering. Gelukkig had je die bergschoenen nog mee. Anders had je nooit meer een wandeling willen maken.

  2. Lieve Roos(Boum),

    Bedankt voor je leuke bericht. Ik ben ook een fan van jou! Je schrijft prachtige verhalen en hebt inmiddels al een paar prachtige boeken op je naam staan! Groetjes Ellen

  3. Hallo Ellen,

    met veel plezier lees ik altijd je columns en dit was er weer zo eentje die ik erg leuk vond. Ook wel herkenbaar. Best wel. Eigenlijk. Hahaha.
    Ik neem in ieder geval die bergschoenen niet van je over.

    Groetjes Roos

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top