Ik mag blijven!

Het is nog geen 22.00 u. en ik lig al op bed. Zojuist heb ik nog even lekker gedoucht. Dat deed ik de laatste twee jaar altijd ’s morgens, maar nu ik weer werk, sta ik om half 7 op en kan ik me daar zo vroeg niet toe zetten. De eerste week dat ik weer aan de slag was, heb ik het wel gedaan, maar daarna ben ik afgehaakt. Ik vind vroeg opstaan zo al een crime, laat staan dat ik dan ook nog moet douchen. Maar ik dwaal af.

Sinds ik weer werk, ga ik dus bijtijds naar bed. Ik heb echt wel 7 à 8 uur slaap nodig om de volgende dag goed te kunnen presteren. Dat was eigenlijk altijd al wel zo, maar nu merk ik het heel duidelijk en geeft mijn lichaam aan, dat ik geen 20 meer ben. Wat heet! Ik ben zelfs geen 30 en ook geen 40 meer. Toch voel ik me vol leven en geeft mijn nieuwe baan me energie. Helaas is die energie zo rond 9 uur ’s avonds uitgewerkt.

Inmiddels ben ik vijf weken aan de slag bij mijn nieuwe baas. Bazin, moet ik eigenlijk zeggen, want mijn werkgever is een vrouw. Vandaag zat mijn proefperiode van een maand erop en heb ik gehoord dat ik mag blijven. Daar ben ik erg blij mee, want ik heb het enorm maar mijn zin. Ik werk 16 uur per week, verdeeld over 4 ochtenden. Het werk is heel afwisselend. De ochtend vliegt voorbij en voor ik het weet, is het weer tijd om naar huis te gaan. De vrije woensdag geeft een heerlijke onderbreking aan de week en het weekend is weer echt helemaal weekend.

Deze week merk ik ook, dat ik niet meer na hoef te denken hoe ik me moet melden als ik de telefoon opneem. Dat was vorige week nog anders. Toen was ik nog bang dat ik met de naam van mijn oude werkgever op zou nemen. Die naam heb ik jaren gebruikt en blijkbaar is dat niet makkelijk uit mijn geheugen te wissen. Maar nu voel ik, dat ik echt op mijn plek ben waardoor ik me probleemloos meld met de naam van de praktijk.

Ik vind het ook fijn om weer iets voor iemand te kunnen betekenen. Of dit nu voor de patiënten is of voor mijn collega’s. Het geeft me een goed gevoel een patiënt met acute klachten nog dezelfde dag in te kunnen plannen. Dat kan niet altijd, maar als het lukt en ik de dankbare opluchting ervaar van de patiënt, doet me dat echt deugd. Of als ik iets kan doen voor mijn collega’s, omdat ze daar zelf even geen tijd voor hebben. Dat geeft veel voldoening. En hoe leuk is het om überhaupt weer collega’s te hebben!

Heel opgelucht ben ik ook, dat ik niet meer hoef te solliciteren. Die druk elke week, daar werd ik soms wel nerveus van. Vooral als er geen enkele vacature was die me aansprak, maar ik toch ergens op moest reageren. En niet te vergeten de teleurstelling elke keer als ik weer een afwijzing kreeg. Nu ben ik daar gelukkig van af en verdien weer mijn eigen geld.

Gisteren las ik in de nieuwe LINDA. dat 64% van de Nederlandse vrouwen een betaalde baan heeft.
Daar hoor ik ook bij, realiseerde ik me op dat moment. En wat een prettig gevoel geeft dat!

Jeanne van Dijk, 52 jaar, weduwe, moeder van Mark (1999), uit mijn eerste huwelijk. Mark woont bij mij en gaat om de week een weekend naar zijn vader.
In september 2010 verloor ik mijn baan ten gevolge van de crisis. Wat ik niet meer had verwacht, gebeurde toch: na meer dan twee jaar solliciteren vond ik een nieuwe baan. Sinds januari 2013 werk ik met veel plezier als telefoniste/administratief medewerkster bij een praktijk voor fysiotherapie. Ik doe dit vier ochtenden in de week.
Vorig jaar maart overleed mijn man Wilco aan een acute hartstilstand. Hij was pas 50 jaar. We waren 7 jaar samen, waarvan 5,5 getrouwd. De wond is nog enorm vers en ik worstel er dagelijks mee. Wilco was/is vader van 2 dochters (1995 en 1997).
Eén dag in de week ga ik naar mijn moeder. Ik doe haar administratie en we maken het gezellig samen. Na mijn vaders overlijden in 2011 is dit zo gegroeid. Nu we beiden weduwe zijn, hebben we meer steun aan elkaar dan ooit. Het helpt ons bij de verwerking en dat is heel waardevol.
Het schrijven van blogs voor Mams at Work heeft me duidelijk gemaakt, hoe leuk ik schrijven vind en hoe graag ik het doe. Ik ben ook erg blij met mijn eigen site: Dagelijkse dingen en dromen. Hier kan ik heel veel van mezelf kwijt en dat voelt goed.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top