Ik mag blijven!

Het is nog geen 22.00 u. en ik lig al op bed. Zojuist heb ik nog even lekker gedoucht. Dat deed ik de laatste twee jaar altijd ‘s morgens, maar nu ik weer werk, sta ik om half 7 op en kan ik me daar zo vroeg niet toe zetten. De eerste week dat ik weer aan de slag was, heb ik het wel gedaan, maar daarna ben ik afgehaakt. Ik vind vroeg opstaan zo al een crime, laat staan dat ik dan ook nog moet douchen. Maar ik dwaal af.

Sinds ik weer werk, ga ik dus bijtijds naar bed. Ik heb echt wel 7 à 8 uur slaap nodig om de volgende dag goed te kunnen presteren. Dat was eigenlijk altijd al wel zo, maar nu merk ik het heel duidelijk en geeft mijn lichaam aan, dat ik geen 20 meer ben. Wat heet! Ik ben zelfs geen 30 en ook geen 40 meer. Toch voel ik me vol leven en geeft mijn nieuwe baan me energie. Helaas is die energie zo rond 9 uur ‘s avonds uitgewerkt.

Inmiddels ben ik vijf weken aan de slag bij mijn nieuwe baas. Bazin, moet ik eigenlijk zeggen, want mijn werkgever is een vrouw. Vandaag zat mijn proefperiode van een maand erop en heb ik gehoord dat ik mag blijven. Daar ben ik erg blij mee, want ik heb het enorm maar mijn zin. Ik werk 16 uur per week, verdeeld over 4 ochtenden. Het werk is heel afwisselend. De ochtend vliegt voorbij en voor ik het weet, is het weer tijd om naar huis te gaan. De vrije woensdag geeft een heerlijke onderbreking aan de week en het weekend is weer echt helemaal weekend.

Deze week merk ik ook, dat ik niet meer na hoef te denken hoe ik me moet melden als ik de telefoon opneem. Dat was vorige week nog anders. Toen was ik nog bang dat ik met de naam van mijn oude werkgever op zou nemen. Die naam heb ik jaren gebruikt en blijkbaar is dat niet makkelijk uit mijn geheugen te wissen. Maar nu voel ik, dat ik echt op mijn plek ben waardoor ik me probleemloos meld met de naam van de praktijk.

Ik vind het ook fijn om weer iets voor iemand te kunnen betekenen. Of dit nu voor de patiënten is of voor mijn collega’s. Het geeft me een goed gevoel een patiënt met acute klachten nog dezelfde dag in te kunnen plannen. Dat kan niet altijd, maar als het lukt en ik de dankbare opluchting ervaar van de patiënt, doet me dat echt deugd. Of als ik iets kan doen voor mijn collega’s, omdat ze daar zelf even geen tijd voor hebben. Dat geeft veel voldoening. En hoe leuk is het om überhaupt weer collega’s te hebben!

Heel opgelucht ben ik ook, dat ik niet meer hoef te solliciteren. Die druk elke week, daar werd ik soms wel nerveus van. Vooral als er geen enkele vacature was die me aansprak, maar ik toch ergens op moest reageren. En niet te vergeten de teleurstelling elke keer als ik weer een afwijzing kreeg. Nu ben ik daar gelukkig van af en verdien weer mijn eigen geld.

Gisteren las ik in de nieuwe LINDA. dat 64% van de Nederlandse vrouwen een betaalde baan heeft.
Daar hoor ik ook bij, realiseerde ik me op dat moment. En wat een prettig gevoel geeft dat!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here