In de intermediair (deel1)

Al weer 2 jaar geleden ben ik door de intermediair gevraagd voor een interview. Een interview aangezien ik destijds een fulltime werkende moeder was. Een happy fulltime werkende moeder. Of ik daar wat meer over kon vertellen. Natuurlijk!

Natuurlijk wilde ik daar aan meewerken. Leuk toch? Een interview, en een foto shoot! Zo gezegd zo gedaan. Het interview was zo gepiept en een week later werd de foto shoot gepland. Je zou zeggen geen ‘probleem’, maar Luc dacht daar anders over. De fotografe wilde het liefste een shoot in de keuken. Alledrie bij het aanrecht (Lotte was er toen nog niet), en druk in de pannen roeren. Maar Luc vond er niets aan. Een vreemde mevrouw in huis was eigenlijk al niets, laat staan dat ze ook nog gaat vertellen hoe we moeten staan en ´acteren. Dat gaat hem te ver.

Manlief en ik hebben daar geen last van. Een beetje hier staan? Laptop erbij? Ook nog even doen of ik moet bellen? Geen probleem hoor. Er worden wel 30-40 foto’s geschoten. We hebben er van genoten. Voelt toch een beetje speciaal. En toen was het wachten op het betreffende exemplaar…..

Nu komt de spanning. Sta ik er echt in….? Hoe is het precies geformuleerd? Dat laatste hoef je je eigenlijk niet af te vragen want het stukje, èn de foto, worden ter goedkeuring aangeboden, heel netjes! Maar toch….

Uiteindelijk valt hij in de bus. Gelijk naar de betreffende bladzijdes bladeren natuurlijk! En ja hoor. Daar staan we. Drie verhalen over drukke fulltime werkende moeders, die zeer gelukkig zijn met hun leven. Erg leuk om te lezen, ook de verhalen van de andere dames. De hele familie is trots. Pa, ma, broers en zus. Mijn moeder kan het ook niet nalaten om iedereen het artikel onder zijn neus te schuiven. Meerdere malen zelfs, haha.

Hieronder voor de geïnteresseerden:

Joyce van de Pas: ‘Vijf dagen werken geeft meer vrijheid’

Leeftijd: 36
Baan: is business unit manager bij softwareleverancier Perfect View.
Kinderen: Haar zoontje Luc is net 4 geworden.

‘Carrière maken is een vies woord, heb ik altijd gezegd. Ik denk dat ik dat moet terugnemen. Ik jaag geen topfunctie na, maar ik steek wel veel energie in mijn werk. Daar voel ik me prettig bij. Als mijn agenda leeg is, word ik onrustig. Toen mijn zoontje geboren werd, ben ik een dag minder gaan werken. Dat heb ik twee jaar gedaan, maar op mijn vrije dag werkte ik eigenlijk gewoon door. Als leidinggevende kun je je mensen niet in de steek laten, vind ik. “Zet mij maar weer fulltime op de loonlijst”, heb ik tegen mijn baas gezegd. Ik werk nu één dag per week thuis. Dat bevalt prima. Ik heb een kantoor aan huis met een speelkamer ernaast. Als ik aan het werk ben, weet Luc dat ik in de buurt ben. Heeft hij even behoefte aan aandacht, dan breek ik er een kwartiertje tussenuit. Soms gaan we zwemmen; het werk haal ik op een ander moment weer in.

Op de andere dagen vertrek ik om zeven uur ‘s ochtends naar mijn werk. Om zeven uur ‘s avonds kom ik thuis. Mijn man werkt dicht bij huis. Hij brengt Luc twee dagen naar het kinderdagverblijf, haalt hem op en kookt. Op de andere twee dagen passen mijn ouders en schoonouders op. Volgende week gaat Luc naar school, dan gaat hij twee dagen naar de buitenschoolse opvang.

Fulltime werken geeft me meer vrijheid dan vier dagen werken. Het werk is nu tenminste af in het weekend. Maar ik heb ook moeilijke momenten gehad. Luc trok een tijdje heel sterk naar zijn vader. Als ik thuiskwam lachte hij blij, maar daarna was het: “Ik wil naar papa!” Zo nu en dan bezorgde dat me een huilbui. De twijfel sloeg toe. Trok hij zo naar zijn vader omdat ik zoveel werkte? Stiekem denk je toch: ik ben geen goede moeder. Nu weet ik dat veel kinderen periodes hebben waarin ze meer op de vader of de moeder zijn gericht. De laatste tijd is het veel meer in evenwicht, gelukkig.

Naast het werk hebben we ook een druk sociaal leven. We sporten allebei en spreken vaak af met vrienden. We houden allebei van een hectisch leven. Luc vaart er ook wel bij, het is een heel vrolijk en tevreden kind.

“Het zou mijn keus niet zijn wat jij doet”, zeggen mensen in mijn omgeving soms. Dat zijn meestal vrouwen trouwens. Er zit een vervelende ondertoon in die opmerkingen: ben jij eigenlijk wel een goede moeder? Ik vind dat iedereen moet doen waar ze zich lekker bij voelt. Zelf heb ik grote bewondering voor vrouwen die fulltime moederen. Als wij drie weken op vakantie zijn geweest, zijn we kapot. Dan zeggen we tegen elkaar: “Ha fijn, we kunnen weer aan het werk!”

Wil je de verhalen van de overige dames ook nog lezen ? Kijk dan hier

4 REACTIES

  1. Hallo Joyce, leuk je verhaal uit Intermediair te lezen. En dat te bedenken dat je leven nu al weer zo veranderd is met Lotte erbij …:-)
    Ben benieuwd naar deel 2, etc.!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here