Is de politie onschendbaar ?

We waren mooi op tijd klaar met ons werk en stonden nog even voor de deur van de praktijk te praten. Net op het moment dat we elkaar een goed weekend wilden wensen, zag ik op het kruispunt een motor met een flinke vaart tegen een auto aanrijden. Het was een enorme klap en ik zag de motor door de lucht gaan en een paar meter verder op de weg weer neergesmakt worden. Geschrokken renden we naar de plek en ik dacht maar één ding: “De vent is hartstikke dood”. Snel nam ik de situatie in me op. Ik zag de auto midden op de weg staan en de motor op de weg liggen, maar waar was de bestuurder?  “Hier”, riep mijn collega en ik rende naar haar toe. Samen knielden we naast hem neer, maar hij kon het niet echt waarderen.

Het was een heet opstandje en hij was boos. Héél boos! Dat hij boos was, begreep ik achteraf wel, want het was “een stille”, een motoragent in burger die dus een personenauto geen voorrang had verleend. Hij smeet zijn helm en handschoenen van zich af en probeerde op te staan. Natuurlijk lukte dat niet, want het was duidelijk dat hij toch verwondingen had. Mijn collega en ik maanden hem te blijven liggen. “Geniet van het moment”, zei mijn collega. “Je hebt toch niet elke dag twee knielende vrouwen naast je?” Een mager lachje verscheen op zijn gezicht. Hij was het vast niet gewend dat burgers hem de wet voorschreven, maar toch bleef hij braaf liggen. Ik legde mijn tas onder zijn hoofd. “Kan je alles nog bewegen?”, vroeg ik en ja dat kon hij. Ik vertelde hem dat er nog geen meter achter hem een hoge stoeprand was en hij dus geluk had gehad, maar ik denk niet dat hij begreep. Hij brabbelde alleen maar  onverstaanbare taal door zijn portofoon en toen ging het allemaal heel snel. Binnen no-time stonden er acht politiewagens, een ambulance en diverse collega’s in burger om ons heen en langzaam stond ik op. Wat een spektakel! Opeens zag ik de bestuurder van de auto.

Hij had al die tijd achter ons gestaan. “Gaat het een beetje”, vroeg ik. Hij zei dat hij heel erg was geschrokken en trillend probeerde hij een nummer in te toetsen op zijn mobiel. “Kan ik iets voor je doen”,  zei ik, maar hij bedankte en met een lijkbleek gezicht liep hij weg om zijn telefoongesprek te gaan voeren.

Inmiddels ontfermden de tientallen collega’s zich over hem en werd ons verzocht een verklaring af te leggen omdat we de enige getuigen waren.

Toen de ambulance wilde vertrekken, keken we nog één keer door de deur en wensten hem sterkte. “Hoe heten jullie?” vroeg hij nog, maar een collega stelde hem gerust door te zeggen dat hij onze namen wel zou noteren en het wel goed zou komen. Gelukkig zag ik, toen wij naar huis mochten, dat de automobilist werd opgevangen in een wit busje en daar was ik blij om. Hij kon er immers niks aan doen.

Ik was nog maar net thuis en een beetje van de schrik bekomen toen ik werd gebeld. Het was weer de politie, maar nu van een andere regio. Ze legde mij uit dat het een ongeval met een collega betrof en zijn regio daarom zelf geen proces verbaal mocht opmaken. Op de achtergrond hoorde ik dat een andere agent op hetzelfde moment mijn collega aan de lijn had en zij vertelde net als ik, wat er die middag was gebeurd: “Nee… ze reden niet zo hard en ja, de motoragent was fout want hij moest de automobilist voorrang verlenen, want die kwam van rechts”. Toen ze vroegen of de man in de auto misschien aan het bellen was geweest, gingen mijn stekels toch even overeind staan. Hoezo, proberen ze de beste man toch de schuld in de schoenen te schuiven? Onze collega’s zeiden later dat we vast wel een bloemetje zouden krijgen voor de goede zorgen, maar helaas. De motoragent bleek achteraf alleen maar een gebroken teen te hebben en dus moet hij een beschermengeltje hebben gehad.

Ik was het hele voorval al bijna vergeten tot een paar dagen geleden.

Er viel een dikke enveloppe op de mat. Nieuwsgierig maakte ik hem open en… wat schets mijn verbazing. Of ik nogmaals mijn getuigenverklaring in wil vullen.

Ik heb hem een paar dagen laten liggen en vandaag toch maar de vragen doorgenomen. Het viel mij op dat er bijna bij iedere vraag toch weer werd geprobeerd om de bestuurder van de auto de schuld te laten krijgen. Mooi niet! Toen mij uiteindelijk ook nog werd gevraagd of ik mijn verklaring “Onder Ede” zou willen afleggen heb ik “Nee” ingevuld. De krijttekeningen op de weg zouden toch voldoende bewijs zou moeten zijn. Bovendien had ik nu dus al drie keer een verklaring afgelegd en het is een keer genoeg. Men zegt: De politie is je beste vriend!

Wat denkt u?

Delen… Kenteken staat er mooi op. Kost je 90 euro Pielemuis!

Laatst zag ik nog een leuke foto voorbij komen op FaceBook en die wil ik u toch even laten zien. Of het veel zou uitmaken? Ik denk het niet, want het is namelijk onrechtmatig verkregen bewijsmateriaal. Bijna hetzelfde is een collega van mijn man overkomen. Hij maakte een foto van een achter het stuur bellende (niet handsfree) politieagent. Hij kreeg net geen bekeuring en een waarschuwing. Snapt u dat nou?

1 reactie op “Is de politie onschendbaar ?”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top